De uitgedroogde vijvers der vrijheid

Van de migrantenvogeltjes die zich geordend verplaatsen heb ik geleerd hier naartoe te komen. Ook zij komen, evenals ik, uit het donker en de uitgedroogde vijvers der vrijheid.

Een fragment

Toen ik naar de gevangenis kwam, stond ik sprakeloos en verbijsterd, alsof wat mij toebedeeld was niets te maken had met mijn lot. Ik kwam tot de conclusie dat de mens aan het begin van iedere fase van zijn lot deze verbijstering en overgave gedwongen zal moeten ervaren. En zelfs de meest kwade en rigide mensen ook in een dergelijke fase van hun leven zich onvoorwaardelijk moeten overgeven. Zodoende is de onverstoorde eenzaamheid mijn lot geworden. De vochtige lucht van de gevangenis adem ik in met haar bittere geur. Bij iedere stap voel ik mij als iemand die, op het strand aangekomen, zijn bootje achterlaat, want het heeft geen nut meer. Van het verleden kan ik geen afstand nemen. Doorzettingsvermogen, levenslust, avonturisme en toekomstperspectief hebben mij alle verlaten. De zoete jeugd heeft zich van mij gekeerd. Thans sta ik voor het daglicht en heb geen intentie om haar wederom, ook niet voor een moment, terug te krijgen.

Wanneer ik een blik werp op mijn omgeving en soms anderen spreek, zie ik dat gevangenen tot een zeldzame groep wezens in de wereld behoren die content zijn met een vluchtig verloop van de tijd. Daar ze met iedere op- en ondergang van de zon de vrijheid dichter naderen. Voor mij echter is er geen dag en nacht, geen land en geen zee, geen gevangenis en geen vrijheid, en geen slaap en geen waak. Voor een moment denk ik erover preciezer na: de wereld is geen illusie voor mij, noch bevat die een kern van werkelijkheid. In feite ben ik gevangene van een levenloos leven; ik eet en ik eet niet, ik drink en ik drink niet, ik ben positief en negatief, ik ben sober en dronken. Een complex aan tegenstrijdigheden wordt in mijn wezen gevormd, net zoveel als bij honderden psychiatriche patiënten en normale mensen bij elkaar.

Als het water aan de lippen komt, heeft voorzichtigheid geen betekenis meer. Wanneer je alles kwijt bent, verliezen de macht en de machtige hun kleur, bereikt je moed, komt de woede tot leven en is angst voor dingen en personen niets meer waard. Het bezitten maakt je behoeftig. Behoeftig om hetgeen wat je bezit te behouden. Het ultieme lot van de mens is verlies. En zo kom je plotseling in opstand en begin je alles en iedereen te vervloeken.

Wat valt te verhalen over onuitgesproken verhalen in de diepte van mijn hart? De hele gevangenis is levenloos door de droge wind. Hier zijn geen dansende granen op de grond, geen lustige avondwind. De hitte van de zon is net een zweepslag op onze lichamen, geluidloos. Iedereen is gebogen heen en weer aan het lopen onder de zon en ik op zoek naar een gedachte in een dialoog. Ieder oog volgt een blik, elke vreemde zoekt een weg, maar niemand ziet mij. Hier is de een verbijsterd in zijn zoektocht naar geld en eigendommen en de ander wacht tot de dagen voorbijgaan. Maar ik weet dat morgen er ook aankomt. Ik weet dat gefluister uit de harten, zoals onderdrukt gekreun, uiteindelijk zullen rijzen om zich aan de fluwelen gordijnen van dit gebouw te kleven. De nacht, het donker en de illusie zullen met elkaar worden verenigd. Van de migrantenvogeltjes die zich geordend verplaatsen heb ik geleerd hier naartoe te komen. Ook zij komen, evenals ik, uit het donker en de uitgedroogde vijvers der vrijheid.

Het menselijk hart is net een schaduw; het gaat overal naar toe, door de muren naar iedere plaats die het maar wenst. Het hart is ruim en groot. Soms past deze grote wereld ook in een klein hart.

In de vlucht van de ene plaats naar de andere kan men maar een seconde rust bereiken. En vervolgens wederom pijn en leed, deze oude metgezel laat je niet met rust. Een man denkt niet aan zijn dood. Dit is te merken aan een vreemd verdriet in zijn ogen. Twintig jaar duurt lang genoeg om te kunnen vergeten. Maar de voetsporen van het leven zijn niet zo eenvoudig te verwijderen.

Wanneer je aan het leven gewend bent, liefde gegeven en ontvangen hebt, pijnigt het loslaten je hart. In de regelmaat van gewoonten en rust krijgt je ‘zijn’ een andere waarde. De wereld lijkt met grote stappen vooruit te lopen. Maar wat wordt onder haar voeten verpletterd?

Dariush Hamidi Sooha

dariush_tekst_farsi

 

Steenbergen, what’s in a name?

Het ingooien van een ruit bij vluchtelingen in Steenbergen zou wel eens gevolgen kunnen hebben voor de lokale woningbouw nu blijkt dat Steenbergers niet in staat zijn om constructief gebruik te maken van bakstenen.

Een medewerker van bouw- en woningtoezicht die anoniem wenst te blijven vertelt mij het volgende: “Niet alleen op het stadhuis, maar ook bij het ministerie maakt men zich ernstige zorgen om de woningvoorraad in Steenbergen. Bij de rijksdienst gaan er stemmen op om nieuwbouwplannen uitgevoerd in baksteen in de Brabantse plaats te schrappen.”
“Het is duidelijk dat de inboorlingen niet in staat zijn om met dit materiaal om te gaan,” aldus de ambtenaar. Hij pleit ervoor om grotere construcites in het dorp in het vervolg uit te voeren in beton en voor kleinere woningen de toevlucht te zoeken tot het traditionele Steenbergse materiaal: leem.
“Dit zal de structurele integriteit van de lokale woningvoorraad ten goede komen,” beëndigt hij zijn betoog.

Landelijke demonstratie ‘Refugees Welcome’

Op zondag 1 november organiseert de Anti-Fascistische Actie (AFA) een landelijke demonstratie onder het motto ‘Refugees Welcome’ in Den Haag. Met deze demonstratie willen we met zo veel mogelijk mensen solidariteit tonen met vluchtelingen en een sterk geluid laten horen tegen de rechtse hetze tegen vluchtelingen.

Migratie is van alle tijden. Ook nu zijn er mensen op de vlucht voor oorlog, armoede en politieke onderdrukking. Deze omstandigheden worden voor een groot deel veroorzaakt door de buitenlandse politiek van Westerse landen. Maar in plaats van dat vluchtelingen in Nederland welkom worden geheten, word er een rechtse hetze tegen hen gevoerd. Aangewakkerd door rechtse politieke partijen worden er onder andere asielzoekerscentra en toekomstige opvangplekken voor vluchtelingen beklad met racistische teksten en symbolen. Ook vinden er op meerdere plekken in het land demonstraties tegen vluchtelingen plaats.

Wij vinden dat we solidair moeten zijn met vluchtelingen en dat er een einde moet komen aan de rechtse hetze die gebaseerd is op angst en leugens. Zo word er o.a. gesteld dat vluchtelingen sociale woningen innemen terwijl het juist de rechtse politici zijn die ervoor zorgen dat er geen sociale woning meer worden gebouwd. In tijden van toenemend racisme is het belangrijk een sterke antiracistische beweging te bouwen.

Daarom roepen wij op tot een brede demonstratie om onze solidariteit met vluchtelingen te uiten en een vuist te maken tegen racisme en uitsluiting. Kom dus allemaal op 1 november naar Den Haag om 15:00 uur voor het Centraal Station en demonstreer mee!

Refugees welcome! Stop de rechtse hetze!

Datum: 1-11-2015
Tijd: 15:00
Verzamelplaats: Plein voor Centraal Station Den Haag
Facebook event: https://www.facebook.com/events/449088708628795/

“Geen drempels voor ongedocumenteerden die aangifte willen doen”

Haagse Stadspartij: “Geen drempels voor ongedocumenteerden die aangifte willen doen”

Fatima Faïd, raadslid van de Haagse Stadspartij, heeft schriftelijke vragen gesteld over de toegankelijkheid van de politie voor ongedocumenteerden. Vorige week heeft stichting ‘Vluchtelingen in de knel’ een onderzoek gepubliceerd waarin mogelijkheden worden onderzocht om de toegang tot de politie voor deze groep te verbeteren. Voor ongedocumenteerden ligt de drempel om aangifte te doen of een getuigenisverklaring af te leggen heel hoog, doordat er vanwege hun illegale status een kans bestaat dat zij worden aangehouden wanneer ze bij de politie aankloppen. Ongedocumenteerden maken een klein, maar continu deel uit van de Haagse bevolking en zijn vanwege hun verblijfsstatus en door de drempel om naar de politie te stappen extra kwetsbaar voor uitbuiting, intimidatie en geweld.

De Haagse Stadspartij vindt het belangrijk dat ook ongedocumenteerden de weg naar de politie weten te vinden wanneer zij hulp nodig hebben. Raadslid Fatima Faïd: “Alle slachtoffers van misdrijven zouden wat de Haagse Stadspartij betreft het recht moeten hebben op vrije toegang tot de politie ongeacht de verblijfstatus. Het is daarnaast ook in het voordeel van de informatievoorziening van de politie, en dus ook van de veiligheid van de stad, dat ongedocumenteerden misdrijven durven melden bij de politie.” In andere grote steden is er al beleidsaandacht voor dit probleem. In Amsterdam-Zuidoost draait momenteel bijvoorbeeld een ‘free in – free out’ pilot waarmee de drempel tot het doen van aangifte of het afleggen van een getuigenisverklaring bij de politie wordt verlaagd. De Haagse Stadspartij wil dat ook het stadsbestuur van Den Haag zich in gaat zetten voor het verbeteren van de toegang tot de politie voor ongedocumenteerden.

Zwarte Piet op de Zilverstraat

Er zijn van die plekken die compleet onaangedaan blijken door de traditionele pietendiscussie die dit jaar weer eens ontbrand is rond de feestdagen. Bij een verjaardagsbezoek aan de Zilverstraat kwam ik hier achter.

zwarte piet op de zilverstraat

Er liepen twee zwarte pieten rond. Enkele bewoners van het pand, vluchtelingen uit Irak, wilden graag met Piet op de foto. Racisme? Ja, daar weten zij inmiddels wel het éen en ander van, geïinstitutionaliseerd racisme ook. Maar het Sinterklaasfeest? Ik vermoed dat iemand wiens geboorteland in de brand staat wel andere zorgen heeft.

Ik zal het bij mijn volgende bezoek eens vragen.