Hope Springs

Hope Springs

Terwijl ik onder de douche sta denk ik wederom na over een film die ik al enkele weken geleden gezien heb.

Hope Springs

Wat als je al 30+ jaar met dezelfde man getrouwd bent en het leven van alle dag bepaald niet inspirerend is. Je man valt iedere avond bij hetzelfde programma, wat hij zo graag wil zien en jij niets vindt, in slaap. Je kookt, boent, wast en verzorgt, maar je wordt als persoon niet opgemerkt. Wil je dat de resterende jaren van je leven dan nog volhouden of waag je de stap en ga je scheiden? Meryl Streep speelt, zoals vaker, een iet wat fragile, onzekere, ouder wordende vrouw.  Geloofwaardig wordt het verhaal als de twee na behoorlijk wat pressie vanuit de vrouw, uiteindelijk toch op de bank bij de huwelijkstherapeut belanden en ook daadwerkelijk blijven zitten. Als je al zo veel jaar getrouwd bent, blijf je dan spreken over wat je fascineert, je opwindt en vooral waarom je van elkaar houdt? Man, gespeeld door Tommy Lee Jones, denkt van niet en wringt zich in allerlei bochten om maar vooral niet te hoeven zoeken naar wat hem beweegt in het leven. Ballen toont de vrouw door alhoewel ze zich normaliter niet gehoord voelt, nu toch echt duidelijk voor haar eigen geluk gaat. De vragen die er gesteld worden in de film zijn zowel ontroerend, lachwekkend, als confronterend. Niet volgepakt met overweldigende filmische beelden, maar gewoon een prettige film om naar te kijken. Het enige vreemde vond ik dat Meryl Streep in iedere scene andere kleding aan heeft. Alsof de kleding die zij draagt staat voor de stemming waar ze in is.

Boeiend vond ik bovenal dat ik in een afgeladen zaal vol met ‘afkeurende-geluiden makende’ dames van rond de 70 jaar zat en welgeteld 13 heren. Ik bedenk me dan op zo’n moment, zou ik in zo’n huwelijk kunnen functioneren?  Wat je nu verzuimt aan te pakken in de onderlinge omgang met elkaar zal zich over 30+ jaar wreken. Dus vol goede moed droog ik mij af, ga naast mijn man op de bank zitten en vertel hem dat ik van hem houd!

De Marathon

De Marathon

Hilarisch grappig, ontroerend en een tikkeltje ordinair. Dat is mijns inziens de omschrijving van de nieuwe Nederlandse film, de Marathon, die nu in de bioscoop draait.
We zien héél wat bekende acteurs in deze film voorbij komen, die een bijzonder verhaal vertellen.
Een garage die langzaam maar zeer zeker down the drain gaat en de medewerkers die erin werken vertellen allemaal hun eigen unieke verhaal.
De een is ziek, de ander met een baby die niet eens van hem is, de derde zit in een zeer ongelukkig huwelijk, de vierde is een in de kast zittende homo en een Egyptische ex-Marathonloper met een ongelukkige voet. Dit is natuurlijk een doldwaas gegeven.
Al snel blijkt dat niet alleen de garage een langzame dood sterft, maar de garagehouder ook. Om de garage te redden, zijn familie en vrienden moet hij zo snel mogelijk veel geld zien te verdienen om een belastingschuld af te betalen. En zó wordt de Marathon geboren.
Vriendschap en onvrede, bezieling en doorzettingsvermogen, geheimen en verwaarlozing zijn de thema’s die deze film behelzen.
De toewijding van die rennende, te dikke mannen is ontroerend en de grappen tegelijkertijd, ik heb tot tranen toe gelachen!
De cast is weerzinwekkend en daardoor geniaal, ik zeg:”gaan”….want die laatste paar honderd meter…die zijn killing!