Tag: Den Haag

Lang Leve de Crisis!

Afbeelding

Met de crisis op zak gaan mensen creatiever met hun geld en spullen om. Grote doorverkoop sites als Marktplaats en Ebay zijn nog nooit zó gretig bezocht als de afgelopen jaren. Het is helemaal hip en camp om naar de Kringloop te gaan en zelfs de mensen met geld die voorheen alleen naar Antiek markten gingen lopen nu alle rommelmarkten af in de hoop een op een koopje. Inmiddels draait onze hele economie op zuinigheid en we zijn er trots op, blijkt.
Waar je vroeger met je moeder (of vader in mijn geval) een taart bakte om slechte toevoegingen als verwerkte suikers en E nummers uit te sluiten.
Tegenwoordig heeft de zelftaartenbakkelarei een hele cultstatus bereikt. Winkels vol met cakemix, taart vormen, cakecupjes, spatels, spuitzakken, bakblikken, schorten, ovenwanten en verdere benodigeheden om mooie taarten te bakken zijn ineens te koop. Zouden al die mensen die daarmee geld hopen te besparen vergeten zijn dat juist al die benodigheden om de baksels zelf te maken duurder zijn dan menig kant en klaar gekocht equise taartje bij de banketbakker?
Wij zelf snuffelen al jaren graag door de oude spulletjes van een ander. Niet omdat het geld waard zou zijn of omdat we geld willen besparen, maar omdat alles wat oud is ons fascineert. Mijn man en ik zijn op zoek naar ‘Spullen met een Verhaal’.
Zo hebben we van de week een klok gekocht die sinds 1921 niet meer gefabriceerd wordt.
Al zittend op de bank hoor ik de klok regelmatig en aanwezig tikken…dan neemt mijn fantasie me mee op sprookjestocht door de geschiedenis van deze klok.
De familie waar deze klok zou kunnen hebben gestaan….zo’n 90 jaar kan hebben gestaan. Ik zie een jong echtpaar deze klok krijgen van hun ouders voor hun trouwdag in de roaring ’20’s. In de jaren daarna maakt hij de man iedere ochtend wakker om aan het werk te gaan. Tijdens de oorlog gaf hij precies de spertijd aan met zijn mooie galmende gong. Waarna hij in de jaren ’50 wat waterschade opgelopen heeft en iemand met z’n stomme kop dacht de roest er af te kunnen schuren. In de jaren ’60 werd hij gehaat door de tieners voor wie de klok aangaf dat ze al lang thuis hadden moeten zijn na hun avondje Rock and Rollen. In de jaren ’70 brak een nieuwe tijd aan voor de klok. Hij werd vervangen en verhuisd naar de achterkamer, waar hij nog altijd boven de schoorsteenmatel de tijd bij probeerde te houden. Verhuist met kinderen en kleinkinderen mee na de dood van het echtpaar eindigde hij uiteindelijk na jaren van stilstaand en rustig genot op mijn niet werkende schoorsteenmantel.
En nu mag de klok weer een nieuw leven hebben hier bij ons in ons kleine huisje in het Bezuidenhout… want zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens>hè… ik voel ineens een sterke behoefte aan taartjesbakken opkomen.

Van Landsbelang

Afbeelding

Sinds 2001 woonachtig in Den Haag heb ik al héél wat bouwputten meegemaakt binnen onze Mooie Stad Achter de Duinen.
Daar hadden we de Tramtunnel, de Nieuwe Passage, de nieuwe woningen aan het Hobbemaplein, het Muzenplein, de afbraak en opbouw bij de voormalige Zwarte Madonna, Buitenom met Vaillantplein, de volledige De La Reyweg, de Spuimarkt…om maar wat van de gigantische projecten van de afgelopen jaren te noemen.
Het lijkt wel alsof Den Haag altijd een bouwput is.
Nu begrijp ik dat Den Haag voor verandering staat, voor vooruitgang, voor vooruitstrevendheid.
Wij, als Den Haag, behuizen natuurlijk ook onze regering, wij zijn in feite het gezicht van onze regering voor heel Nederland. Zouden Den Haag én de Nederlandse regering zich realiseren het toch wel opvallend is dat het altijd zo’n rommeltje is in de stad?! Dat door die vooruitstrevendheden, die Den Haag op de kaart moeten krijgende projecten….en de mede daardoor geïrriteerde inwoners van Den Haag nogal grillig en afstandelijk overkomen op zijn bezoekers van buitenaf?
De vraag is, hoe komen wij over op al die Ambasades die Den Haag huisvest, op al die grote multinationals die voor landsbelang naar Den Haag komen, maar ook op de toeristen en belangrijker; onze eigen inwoners?!
Overal opbrekingen, geen duidelijke aanwijzingen hoe je weg te vervolgen als er iets veranderd is in de stad, vuilnis en bouwafval zwerft over straat. Door al die nieuwe hoge gebouwen waait het enorm in de kleine steegjes van onze stad. Ook dit alles staat naar mijn mening voor onze regering van die afgelopen 11 jaar. Zo snel als die enorme projecten uit de grond gestampt worden, zo vergankelijk zijn die nieuwe gebouwen ook weer. Die frisse wind waar onze regering het maar altijd over heeft is vaak verkillend, doet je vertwijfeld snakken naar warme chocolade melk voor de verwarming, thuis op de bank.
Als wij het gezicht zijn van onze samenleving, dan zou ik denken dat juist onze stad en regering eens zou stil moeten gaan staan op zo’n druk punt in Den Haag en om zich heen kijken….wat gebeurt er als er even geen bedrijvigheid is…dan is er plek om te groeien en te aarden. Juist dan kan een drukke stad, met al zijn verandwoordelijkheden, die 24uur per dag leeft ook daadwerkelijk gaan ademen, in plaats van krampachtig naar zuurstof happen tussen de bedrijvigheid door.

De sleutelhanger tot het Gemeentemuseum

Hoe slecht het in Nederland ook gesteld moge zijn met het cultuurbeleid, er zijn altijd organisaties die gewoon goed bezig zijn. Zo bestaat er in Den Haag een instituut als het Gemeentemuseum. Niet alleen is dit een museum met een fantastische collectie moderne kunst, ook hebben zij acties die inwoners van Den Haag in staat stellen om op betaalbare wijze met de hele familie een dagje uit te gaan.

Zei ik betaalbaar? Ik bedoelde: gratis. Afgezien van de koffie. Inwoners van het Haagse centrum kunnen tot en met Maart 2013 gratis met meerdere personen het Gemeentemuseum bezoeken. Alles wat zij hiervoor nodig hebben is een sleutelhanger, die onder andere in de Centrale Bibliotheek aan het Spui afgehaald kan worden. Deze is beneden aan de informatiebalie verkrijgbaar. Volgens opgave van het museum liggen deze steutelhangers “in de bibliotheken, op het stadhuis, buurtcentra, op de Haagse markt, bij winkels, in kerken en moskeeën“.

Telefonische navraag leerde mij dat er geen limiet was op het aantal mensen. Ik mocht ‘mijn hele familie’ meenemen. Ik heb dat maar niet uitgeprobeerd. Ik houd van wat kleinere gezelschappen.
Na entree mag je de steutelhanger houden, waarna je later je bezoek nog eens over kan doen, met bijvoorbeeld een bezichtiging van een deel van de collectie van het Mauritshuis, die tijdelijk is ondergebracht in het Gemeentemuseum. Officiëel is de hanger bedoeld voor inwoners van het Haagse Centrum, maar ik heb zelf al van de gelegenheid gebruik gemaakt om een Chinese toeriste van de straat te plukken voor een cultureel uitstapje.

Informatie van het Gemeentemuseum over de sleutelhangers is ook hier te vinden: http://www.gemeentemuseum.nl/evenementen/haagse-centrum

Haagsche Humor ligt op Straat (eh FaceBook)

Frits Huffnagel

Gisteren plaatste Frits Huffnagel deze foto van Edwin Janssen op zijn FaceBook Pagina. Ik kon het niet nalaten hem op de FaceBook pagina van Haagspraak te delen met de vraag:

Zou ie recent naar de TV gekeken hebben onze Frits?

Waarop Frits zelve onmiddellijk reageert met:

LOL! Het is een ander merk en een andere kleur en hij is echt van mij 😉

Kijk dat vind ik nou Haagsche Humor. Snel, lichtvoetig en ook niet te beroerd om om jezelf te lachen.

Ik hoop en verwacht dat we hier vele van zulke momenten met elkaar zullen mogen delen…

Chapeau voor Hofstijl!

hofstijl logo

Hofstijl is niet meer.

Na 5 jaar hebben Marco en Maurits (en Karin) de pijp aan Maarten gegeven. Voor sommigen was dat niet onverwacht, voor anderen wel. In de eindpost Hofstijl heeft echt het laatste woord (URL verdwenen in Oktober 2019) schrijft Marco:

Nu 5 jaar later stoppen we ermee, een keuze die vaker heeft gespeeld. Je moet niet op een dieptepunt stoppen en dat doen we ook niet. Het ging niet slecht met Hofstijl maar het kostte veel moeite om de site in stand te houden en een echte doorbraak te forceren. In de site is veel bloed, zweet en tranen gaan zitten.

In de commentaren op die post (en ook elders) wordt hier en daar nogal denigrerend op Hofstijl gereageerd. Ik vind dat onterecht. Gekozen is voor een model waarbij een kleine groep het voor het zeggen heeft. Dat heeft voordelen en nadelen. Het heeft vele mooie posten en reacties opgeleverd. Voorlopig blijft Hofstijl online staan. Gelukkig, dan kunnen we nog eens wat nalezen.

Het heft in eigen handen willen houden heeft ook als natuurlijke bijwerking dat je snel als kop van jut wordt beschouwd, met het gevaar dat het soms te persoonlijk wordt en dat dat soms tot pijnlijke situaties leidt.

Ik heb nimmer de indruk gehad dat geld verdienen het enige doel van Hofstijl was. Dat was volgens mij ook niet de doorbraak die Marco beoogde.

Ik heb twee van de vijf jaar met veel plezier mogen samenwerken met Hofstijl en zie: Er blijkt nu een leger medewerkers en fans te zijn dat niet wil stoppen. Dat is een waardevolle nalatenschap van Hofstijl. Dat enthousiasme is ontstaan door de grote inzet van Maurits, Marco, Karin en alle andere enthousiaste medewerkers en medewerksters van Hofstijl.

Vorige week hebben we haagspraak opgezet met een aantal ex-medewerkers van Hofstijl.

We gaan niet hetzelfde doen als Hofstijl. Dit wordt geen Hofstijl 2.0 of 3.0, maar we zullen onze Hofstijl achtergrond hier en daar wel laten zien aan de buitenwereld. Het belangrijkste kenmerk van die achtergrond is een verzameling van mensen van diverse pluimage, achtergrond en overtuiging die toch een hechte Haagsche (“sche” moet van Lies) gemeenschap vormen en daar kond van doen of vorm aan geven.

Sommigen zijn misschien terughoudend zich van buiten bij zo’n min of meer hechte, maar vooral heterogene, groep aan te sluiten. Dat is nergens voor nodig, want jong of oud, mooi of lelijk, goed gebekt of slecht gebekt (uiteraard mits niet onnodig grof of grievend), kortom iedereen met het hart voor Den Haag op de juiste plaats is welkom om hier zijn zegje te doen en Den Haag op te stoten in de vaart der volkeren. Oftewel doe op een ongedwongen wijze mee met ons. Niets moet en (bijna alles) mag.

Als het aan mij ligt mogen daarbij best onderwerpen van buiten Den Haag aan de orde komen. Den Haag is immers niet het geïsoleerde dorp uit Asterix en Obelix zonder banden met de buitenwereld. Maar ik heb het (gelukkig) niet alleen voor het zeggen.

De Veer

Wie Marco wat beter kent, weet dat hij liever een vinger (of twee) in zijn eigen neus steekt dan een veer in zijn eigen derrière. Daarom had ik een post in voorbereiding ter plaatsing op Hofstijl, eigenlijk meer een mooie video van Henk-Jan Winkeldermaat van Punkmedia op zijn Mijn Moment die Elja Daae interviewt. Elja heeft het vanaf 4 minuut 10 over Marco en Karin: Luister en kijk mee:

Hofstijl is niet meer, vandaar deze postume veer.

Marco, Maup en Karin, bedankt voor al het schoons!