Blogbal 2016 (3) – All you need is Love (love love)

Paar 1

Niet veel mensen weten het, maar er zijn al twee liefdesparen ontstaan op Blogballen: (we zullen het nu niet hebben over de liefdesparen die de mist zijn ingegaan dankzij blogballen…breek de mond van mijn geliefde niet open!!!)

I56A1808

Dit is Poeetweet oftewel Kคяεł T Nσσ¡тgεdคcнt, die zijn:

I56A1805Marianne op een van de eerste Blogbals heeft leren kennen en erbij is gebleven…

I56A1875

Paar 2

I56A2050

Dit is Amoorah.nl die via hetblogbal in aanraking kwam met

I56A2080

Paul van Buuren hier rechts
en sindsdien met hem een paartje vormt.

Paar 3

Is wat minder bekend, maar ik zal hieronder een aantal fotootjes plaatsen. Misschien zijn ze plaatselijk of landelijk bekend en krijgen we een tip wie het zijn. of zijn het helemaal geen bloggers misschien?

_56A6731

_56A6732

_56A6733

_56A6802

_56A6801

Ik heb nog meer foto’s maar vind dit wel genoeg voor vandaag. Temeer omdat de laatste foto bij toeval terecht kwam in de Flickr Explore stream.

Mijn foto’s van:

Blogbal 2016 (2) – De Eenzame Blogger

_56A6697
Vorig jaar had ik al een eenzame blogger op de korrel. Ik heb nog niet ontdekt of dat een blogger was en of mijn analyse dat hij eenzaam was, juist was. Hang mij er dus svp niet aan op.

Dit jaar ontwaarde ik er meer.

Op deze foto’s zijn het er twee. Twee eenzame bloggers. Ik heb de hele avond niet kunnen ontdekken of een van beide heren met iemand anders dan hun beeldscherm contact hebben gehad….
Nogmaals den oudere heer:
_56A6730

En een derde nota bene

_56A6749

En dan presenteren de presentatoren een Troubadour die “de eenzame blogger” gaat toezingen:

_56A6720

Deze jongeman wil ons doen geloven dat de blogger een inhaerent zielig en contactgestoord figuur is. En eenzaam.

Ik geloof er geen pepernoot van. Net zoals in de echte wereld (IRL oftewel In Real Life) zijn er evenveel niet gestoorde of eenzame mensen als er ongestoorde of niet eenzame mensen zijn. Volgt u mij nog?

Met andere woorden: Bloggers zijn ook mensen zoals u en ik. Ze zijn niet per definitie gestoord omdat ze bloggen.

Caveat: Alleen online bezig zijn en offline niet aansprrekbaar zijn helpt natuurlijk niet….

Mijn foto’s van:

Recensie boekenweekgeschenk 2016: Broer

Boekenweekgeschenk 2016 – Broer – Esther Gerritsen leest voor uit het boekenweekgeschenk.

Dialogen

Bart ging niet aan haar bureau zitten maar op de bank.
. `En,’ vroeg hij, `hoe is het gegaan? Het eerste weekend?’
. Ze kreeg maagpijn. Er was geen ontkomen aan.
. `Het is fijn dat we geen drempels hebben.’
. `Hebben jullie geen drempels?’
. `We hebben zo’n gietvloer, door het hele huis.’

Esther Gerritsens werk kende ik nog niet. Het boekenweekgeschenk voor 2016 dat zij schreef laat mij één ding zien: zij is goed in het schrijven van dialogen. Dialogen met mensen die miscommuniceren, mensen die hun zinnen niet afmaken …

Realistische dialogen, van mensen die verre van perfect zijn en gezamenlijk een gezin vormen, broer en zus of collega’s zijn. Het zijn die dialogen die het boekenweekgeschenk voor mij overeind houden en het maken tot een boek dat ik voor mijn plezier uit kan lezen, iets wat de afgelopen 3 jaar niet bij elk boekenweekgeschenk vanzelfsprekend was.
Arjan Peters zegt in De Volkskrant: `Het verhaal van Broer is aan de schematische kant’ en daar kan ik mij bij aansluiten. Als ik het boek uitgelezen heb, blijf ik met het gevoel zitten dat er meer in had gezeten, dat ik niet voldoende kennis heb kunnen maken met de karakters en dat hun confrontatie in het plot uiteindelijk beperkt blijft.

Waar gaat ‘Broer’ over?

De hoofdpersoon van het boekenweekgeschenk is Olivia, een 52-jarige vrouw die sinds 2 jaar financieel directeur is van een familiebedrijf, een winkel die ’47-delige serviezen’ verkoopt die ‘niet in de vaatwasser kunnen’, duur en ouderwets. Vlak voor een belangrijke aandeelhoudersvergadering wordt zij gebeld door haar broer, die haar geëmotioneerd verteld dat zijn been zal worden afgezet. Zij heeft altijd weinig contact gehad met haar broer, maar desondanks laat ze haar werk vallen en zoekt ze hem op in het ziekenhuis. Tijdens zijn revalidatie neemt ze hem in huis, tegen het advies van haar man in:

. Gerard lachte. `Maar dat gaat mooi niet gebeuren.’
. Hij dronk zijn glas leeg en vroeg of zij nog wat wou.
. `Waarom moet je daarom lachen,’ vroeg Olivia, `is het zo’n raar idee?’
. `Dat meen je toch niet?’
. `Waarom niet?’
. `Jij met jouw broer, onder één dak?’
. `Ja?’
. `Dat kan jij helemaal niet.’

De dialoog tekent de hoofdpersoon: achter haar laptop en op kantoor is zij een prima zakenvrouw, maar sociaal en emotioneel gezien schiet zij tekort. Zij beseft niet dat het niet haar man is die problemen gaat hebben met de komst van haar broer, maar zijzelf en dat de eigenaren van haar bedrijf, drie generaties van een familie, haar plotselinge uitvallen tijdens de aandeelhoudersvergadering niet zien als een teken van zwakte. Integendeel: haar tijdelijk inwonende broer, een outcast die in een bungalow woont, palmt haar werkgevers net zo makkelijk in als haar gezin. Ondertussen schuift Olivia steeds verder richting de zijlijn in haar eigen leven. Misschien heeft zij haar broer harder nodig dan hij zijn zus.

‘Broer’ is een heel aardig boekenweekgeschenk. Het maakt nieuwsgierig naar ander werk van Esther Gerritsen en zal ook uitstekend leesbaar zijn in de trein komende zondag.

Edwin IJsman

Blogbal 2016 (1) – Relibloggers

_56A6694kl

Relibloggers_56A6797akl

Blogbal 2016

Net als vorig jaar zal ik er een aantal posten aan wijden. Afgelopen vrijdag 11 maart 2016 vond het 6e Blogbal plaats in de Nieuwe Anita .
Als ervaren blogbaltijgers nu dit ons derde blogbal zou worden, hebben wij het ijzeren ros vroeg gezadeld en zijn we met 5 man/vrouw sterk  (Casper de Weerd, Edwin IJsman, Happy Hotelier, José Day en @Sjenell van Ongekend Haags) op pad gegaan om er bij het openen van de zaal om 19.00 uur bij te kunnen zijn. Dan zouden we het ook niet zo laat hoeven te maken dachten wij. De opzet lukte en als we al niet de eersten waren, dan waren we wel bij de eersten die gezellig en huiselijk en enthousiast werden ontvangen door de heer en mevrouw @OudZeikwijf en de heer en mevrouw @Poeetweet die druk doende waren grote schalen te voorzien van lekkere brokken kaas en schijven worst.

De twee dikste buiken in het Haagspraak gezelschap maakten desondanks rechtsomkeer en gingen even Bommeliaans “een vorkje prikken”. Er werd nog gezegd: “We hebben voor te eten gezorgd hoor!” Wij vonden echter dat we het de organisatie niet aan konden doen ieder een bord kaas en worst achter onze knopen te werken.

Relibloggers

De eerste foto die ik bij terugkomst maakte is ook de eerste foto hier. Twee dames met een van de schalen met worst en kaas voor zich. Later spraken we elkaar even. Het bleek dat beide dames zich Relibloggers noemen. Nooit van het woord gehoord. Vandaar ook onderwerp voor deze eerste post over het Blogbal 2016. Op beide foto’s ziet u links Berthe van Soest, theologe van de site Berthe van Soest waar ze hoofdzakelijk over Tarot schrijft en rechts Tjanneke, oftewel Janneke Nijboer, dominee, van het blog Bermoogst. Zij bloggen dus over religieuze zaken. Weer wat geleerd. Even later ontdekt Casper dat de dominee getrouwd is met één van zijn collega’s. De wereld is echt heel klein.

Mijn foto’s van:

Recensie boekenweekgeschenk 2015: De zomer hou je ook niet tegen

Rauw, humoristisch, bij tijd en wijlen best bot, maar een genot om naar te kijken. Dat was mijn kennismaking met Dimitri Verhulst. Een verfilming van ‘De helaasheid der dingen’ die nu wellicht meer mensen heeft bereikt dan het boek zelf, maar ongetwijfeld ook velen heeft geïnteresseerd voor de romans van deze Vlaamse auteur. Verhulst is zo in een paar jaar tijd een populaire schrijver geworden. Het is dan ook niet verwonderlijk dat deze publiekslieveling is gevraagd om het boekenweekgeschenk van 2015 te schrijven.

De boekenweek werkt altijd met een thema, iets waar je je vragen bij kan stellen. Voegt zo’n thema echt iets toe, geeft het richting aan de schrijvers van een boekenweekgeschenk of -essay, of is het een kapstok om verhalen en evenementen aan op te hangen?

In het geval van dit boekenweekgeschenk bestaat de waanzin waarschijnlijk uit de daad van de hoofdpersoon, Pierre genaamd: hij ontvoert Sonny, zijn zwaar geestelijkDe zoner hou je ook niet tegengehandicapte zoon, uit een inrichting en neemt hem mee naar de Provence om daar Sonny’s 16e verjaardag met hem te vieren. In de hitte op een berg begint hij daar aan wat zijn verjaardagscadeau zal worden: het verhaal over de verwekking van Sonny en de relatie tussen hem en de moeder van de jongen. Een jongen die geen woord terugzegt en dus eigenlijk als een soort praatpaal fungeert.
De hoofdpersoon noemt de jongen nooit bij zijn naam: “En dus had Pierre zijn reisgezel altijd al aangesproken met het eerste en het zotste wat in hem opkwam. De namen van sierstruiken was hij cynisch begonnen te vinden, daar was hij al een poos mee opgehouden. Jammer ergens, want in het latijn hadden ze best poëtisch geklonken. Aesculus parviflora. Acer japonicum. Arbutus unedo. Enfin. Nu zat Pierre in de fase dat hij zijn passagier namen van componisten schonk. Voor de variatie.”

Maar ook de variatie kent zijn grenzen: uiteindelijk wordt de jongen het meest aangesproken met ‘Chopin’. Naarmate dit langer aanhield verloor ik bij het lezen ook mijn aandacht bij het verhaal, dat enigszins dun is. Verderop in het boek, als blijkt dat Pierre ook nog een dochter heeft, voor wie hij gefaald heeft als vader, wordt het weer wat interessanter.
De jongen blijkt uiteindelijk verwekt net voor de liefdesgeschiedenis ten einde is: Pierre wil geen kinderen, zijn vriendin wel. Drie maanden nadat ze uit elkaar zijn belt ze hem op met de mededeling dat ze zwanger is.

Verhulst rauwe taalgebruik geeft het verhaal aanvankelijk kleur en voorkomt dat het een mierzoete vertelling wordt. De botheid. waar het af en toe op uitloopt, kan tegen gaan staan, maar is ook functioneel, bijvoorbeeld als Verhulst zijn hoofdpersoon kritiek laat leveren op de troosteloze inrichting waar de jongen in woont.

Ik zal het boek niet afraden, maar het geheel overziend, denk ik niet dat ik het nog een tweede keer uit de kast zal trekken. Daar is het mij niet interessant genoeg voor. Dan lees ik liever een ander werk van Verhulst.

 

Edwin IJsman