Het Blogbal 2015 en verkiezing Blogger des Vaderlands

Morgen vindt in Amsterdam de vijfde editie van het Blogbal plaats. Net als vorig jaar zal deze quasi-serieuze en half-ludieke tegenhanger van het Boekenbal in Arti et Amicitiae gehouden worden. Net als vorig jaar zal Haagspraak met meerdere mensen op komen draven. Meest prominent aanwezig zal zijn onze Happy Hotelier, die zich heeft laten strikken om foto’s te maken van het evenement.

Deze keer geen uitdagende dame op de poster van het blogbal, maar een pijprokende retro-man.
Deze editie zal bijzonder zijn, omdat nu voor het eerst de ‘Blogger des Vaderlands‘ wordt verkozen. Er bestaat al een lijst met genomineerden. Hoe deze tot stand is gekomen is de schrijver van dit artikel een volkomen raadsel, maar erg druk zal hij zich er ook niet over maken: de winnaar van deze ‘prestigieuze’ titel zijn al 20 stokslagen in het vooruitzicht gesteld, waarmee onze Blogger des Vaderlands zich meteen plaatst in een mondiale traditie van het aftuigen van bloggers door overheidsdienaren en andere al-dan-niet-zelfbenoemde officials.

Voor diegenen die ook zin hebben om de fine fleur van de vaderlandsche blogosfeer te bewonderen: je kan je online registreren, maar op de bonnefooi langskomen werkt ook prima. Misschien komen we elkaar dan nog tegen.

Wanneer: vrijdag 6 maart 2015 21:30 – 24:00 uur*
Waar: kunstenaarssociëteit Arti et Amicitiae, Rokin 112, Amsterdam
Wie: de Nederlandstalige blogosfeer. Bloggers, facebookerts, twitteraars en andere online schrijvers en hun lezers
Afterparty: The Poolhole, Voetboogstraat 3b

* Deze informatie is vanuit het oogpunt van gemak rechtstreeks gekopieerd van de site van het Blogbal.

Blogbal 2014

©mrtn van der horst BB 2014mooie poster

Blogbal 2014

In de auto op de terugweg zei Niek terecht: “Je moet er geweest zijn om het te begrijpen”. Over hoe het ontstond is deze passage van de bedenkster Oud Zeikwijf illustratief: Blogbal 2014 aantekeningen voor BNN interview

Ik weet van mezelf niet wat mij nu meer gelokt heeft: de mooie poster, een aantal spannende verhalen en tweets over deze en afgelopen edities, of de plek van samenkomst. In ieder geval begaf ik mij als De Bob met twee meeliggers van Haagspraak (Niek en Edwin) afgelopen vrijdag naar de Amsterdamse Kunstenaars sociëteit Arti et Amicitiae, de Amsterdamse pendant van onze eigen Haagsche Pulchri Studio, maar wel wat mooier dan Pulchri vind ik als Berlage aanhanger. Daar zou het Blogbal plaats vinden. Op dezelfde avond als het Boekenbal natuurlijk.

Dit was het vierde editie. De vorige editie in 2013 had zich in een kraakpand afgespeeld. Eerdere edities in De Balie. Als reactie daarop was Arti et Amicitiea gekozen.

Bij binnenkomst viel mij gelijk een stel op dat volgens mij uiterst belangstellend was, maar eerder op toeschouwers leek dan op bloggers.
Blogbal toeschouwers 2014 I56A0591toeschouwers?

Het was even wennen. Aan de linkerkant van de zaal was een podium waarop zich de Blogbattle afspeelde. Een aantal bloggers had zich daarvoor opgegeven en moest gedurende maximaal 3 minuten iets voordragen. Door middel van een applausmeter zou worden bepaald wie de winnaar is. De rechterkant van de zaal waar de bar staat was er meer om met elkaar te kletsen. Als ex roker noteerde ik ook nog een vrij grote rookzaal die redelijk druk bevolkt was, maar dermate aan slechte ventilatie lijdt dat ik me er niet in waagde. Bij de bar kon je letterlijk niets verstaan van de optredens. Daar werd gewoon doorgeluld. Dat was de bedoeling, maar ook wel een beetje verwarrend.

Blogbal 2014 I56A0676Ik wil geen Marokkaan als man

Blogbal 2014 I56A0625 BezemsteelIk heb een bezemsteel

Ik was blij dat ik druk kon zijn met mijn nieuwe camera, want wat ik bij vlagen beluisterde van de optredens deed mij wat puberaal aan: Een blogger werd aangekondigd als hebbend de grootste penis en een ander moest zich ontladen met nogal wat vunzige scheldwoorden. Een dame bereed de bezemsteel en een andere dame betreurde hoe ze een Marokkaanse jongeling had genaaid….. Ik had gelukkig mijn handen vol aan het scherp krijgen van de beelden wat niet geheel tot tevredenheid is gelukt.

Blogbal 2014 I56A0716 LachROFLOL (bijna)

De battle werd gewonnen door de persoon die het organiserend trio het meest aan het lachen kreeg, mijn plaatje is helaas wat onscherp, maar ze rolden bijna over de vloer van het lachen.

Winnaar Blogbal 2014 2 I56A0755Winnaar Blogbattle 2014

Conclusie

Als u vraagt: “Heb je spijt dat je bent gegaan?” dan zeg ik: “Nee hoor, in tegendeel, als blogger is het altijd weer spannend oude en nieuwe bekenden IRL (In Real Life) te ontmoeten”. “Ja maar, en die onnozele optredens dan?” “Ook daar moet je je niet al te druk over maken, bloggen moet je zeker niet al te serieus nemen, dat doen al genoeg mensen, je pikt er altijd wat van op, in dit geval een site van best wel een aardige dichter:

Blogbal 2014 I56A0605Pom Wolff

Ergo, volgend jaar zien ze me misschien wel weer”

Vindt de rest van mijn beelden overigens op Flickr

Recensie boekenweekgeschenk 2014: Een mooie jonge vrouw

Een mooie jonge novelle, zo kan je het boekenweekgeschenk van Tommy Wieringa het beste omschrijven. De auteur, die al eens het verwijt op zijn dak kreeg dat hij aan ‘mooischrijverij’ zou doen, komt met name in het begin van het boek met een reeks prachtig beschreven scenes. Hij wisselt af en toe van camerastandpunt als hij de prille verliefdheid van zijn oudere hoofdpersoon (Edward Landauer, 42 jaar) met zijn 14 jaar jongere Ruth beschrijft.

Moeten we ons hier aan storen? Absoluut niet: de beschrijvingen zijn in lijn met de geestesgesteldheid van Edward, die de leegte in zijn bestaan gevuld lijkt te hebben met de verovering van een prachtige ‘lichtvoetige heidense godin’. Als ‘een lichtvlek op de bosgrond’. En met een kleine Haagse verwijzing: aan het mooie taalgebruik van onze Louis Couperus storen we ons na ruim een eeuw ook niet. We genieten ervan.

Tommy Wieringa in gesprek op het ECL, Haarlem. Foto: Thomas Sandfort

Dat doet de mannelijke hoofdpersoon van ‘Een Mooie jonge vrouw’ ook. Net als in de eerste jaren van zijn wetenschappelijke carriëre leeft hij in een roes. Zijn bezit van zijn jongere echtgenote komt hem als onwerkelijk over. Daarin bevindt zich dan ook de tragiek van het verhaal. Zodra Edward langzaam weer in contact komt met de realiteit en hij zijn leven met Ruth als een normale zaak gaat ervaren is de neergang van de relatie eigenlijk al ingezet. Hij gunt haar een kind, of hij zelf vader wil worden, wordt aanvankelijk niet helemaal duidelijk. Maar dat is het voor Edward zelf ook niet.

De neergang van zijn relatie wordt parallel beschreven aan zijn fysieke aftakeling, maar vooral aan zijn toenemende mentale ontreddering. Gedurende het verhaal verliest Edward langzaam het gevoel grip te hebben op zijn eigen leven. Hij neemt nog een minnares, weer een flink aantal jaren jonger dan zijn vrouw, om de rush weer terug te krijgen, maar ook zij biedt hem geen ontsnapping uit zijn innerlijke emotionele woestijn.

Het verhaal is, afgezien van de eerste 2, 3 hoofdstukken, grotendeels chronologisch beschreven. Het speelt zich af in het tijdsbestek van een jaar of 6, met af en toe wat flashbacks en herinneringen.

(Spoiler alert)

De hoofdpersoon, (Prof. Dr.) Edward Landauer wordt nauwlettend gevolgd, de andere karakters zijn nauwelijks uitgewerkt. Daar kan je bezwaren tegen hebben, maar je kan ook zeggen dat dit wel past bij de beschrijving van het leven van iemand die vooral op zichzelf gericht is. Het verhaal van Edward is dan ook doordrongen van zijn onmogelijkheid om daadwerkelijk in contact te komen met de mensen om hem heen. Helemaal aan het eind van het verhaal komt er ook een scene waarin de hoofdpersoon zich herinnert ooit een kip te hebben gered uit de legbatterij: het beest leidt na deze ‘redding’ uiteindelijk een ellendig leven, geterroriseerd door andere, veel kleinere kippen, simpelweg omdat het beest nooit gesocialiseerd is. De metafoor is duidelijk.

Daar komen we ook bij een manco van het boek: thema’s zoals ‘het ervaren van de pijn van de ander’ worden uitgeschreven, maar niet verinnerlijkt. Het blijven veelal laagjes die in stukken tekst toegevoegd zijn aan het verhaal, soms licht filosofisch, maar nooit diep geïntegreerd in de gebeurtenissen.

De vraag is natuurlijk of de vorm van de novelle zich hiertoe leent, 93 pagina’s hebben nou eenmaal hun beperkingen. Alles bij elkaar kan wel gesteld worden dat dit een boekenweekgeschenk is van bovengemiddelde kwaliteit. Een boek dat de moeite waard is om te lezen.

Edwin IJsman

Lees voor het vermaak ook het artikel over de manier waarop ik noodgedwongen aan het boekenweekgeschenk kwam: https://haagspraak.nl/2014/03/08/boekenweekblues-een-zoektocht-naar-het-boekenweekgeschenk/