Geen haagscher beest dan de Ooievaar. Zou je denken, want “Onder de Ooievaar” is een Amsterdamse kroeg op de hoek van de Prinsengracht en de Utrechtse Straat. Chauvinistisch als die Amsterdammers zijn, vergeten ze wel te vermelden dat de naam voluit zou behoren te luiden “Onder de Haagsche Ooievaar”. Wat is het geval? Blijkens de gevel versieringen en tagel tableaus behoorde het pand ooit aan de Onderlinge Levensverzekering Maatschappij ‘s-Gravenhage….
Het volgende artikel is geschreven door een hond. Haagspraak acht zich niet aansprakelijk voor feitelijke onjuistheden en eventuele schade. U leest dit artikel op eigen risico. (Red.)
Eigenlijk zou ik naar Australie gaan, maar door familieomstandigheden was ik gedwongen om in Den Haag te blijven. Voor veel mensen is dit een deprimerende tijd van het jaar, zo werd afgelopen maandag 18 januari zelfs ‘Blue Monday’ genoemd, de meest deprimerende dag.
Anderen nemen het ervan… Zo heeft Haagspraak sinds deze zomer een blogger genaamd d’Ooievaar. Het beest schrijft niet alleen vrij bizarre items waar niemand in geinteresseerd is, ook heeft hij het bij zijn conceptie als blogger gepresteerd om mijn account te hacken. Die vogel is nu dus gevlogen, naar het warme zuiden.
Ik hoop dat hij op de terugweg in de mist tegen deze toren aanvliegt, het strijkijzer, zoals dat in het hondenweer (Woef! Daar houd ik van!) van de afgelopen dagen geheel tussen de wolken verdween.
Voor mij is dit, met het overlijden van mijn baasje twee weken geleden, ook een droeve tijd. Ik zou dan ook graag van de gelegenheid gebruik willen maken om mijn vrouwtje te bedanken voor het vertrouwen dat zij heeft in mijn schrijfkunsten. Het is niet vanzelfsprekend dat je als hond de ruimte krijgt om voor je eigen mening te komen. En ook voor het vertrouwen in de redactie van dit blog, dat keer op keer mijn teksten censureert.
Waar was ik ook alweer? Oh ja, die ooievaar dus, blij dat hij weg is. Als het aan mij zou liggen komt die langpootmug er niet meer in!
De komende dagen blijft het ook hondenweer. Dat is dan wel het voordeel van niet de Tour Down Under kunnen verslaan, die hitte was toch niets voor mij geweest.
Reken binnenkort op deel 2 van mijn voorbeschouwing op het Wielerjaar 2016!
Woef.
Al wekenlang gaan er in Den Haag verhalen rond over een mysterieus geluid, dat onder andere in Moerwijk en Kijkduin zou zijn waargenomen. Hagenezen dachten eerst nog dat het geluid een grap was van een groep pubers die probeerde een hoax te verspreiden, maar inmiddels is het geluid uitgegroeid tot een complete radio- en TV-zender die op dagelijkse basis ruis verspreidt over de regio.
De zender, die door haar waarnemers Omroep West wordt genoemd, heeft inmiddels zelfs beschikking over een zendmachtiging en gemeentelijke subsidies. Er valt veel te zeggen over de kwaliteit, maar het bestaan van Omroep West valt niet meer te ontkennen. Zo ziet u maar: ook een hoax kan tot leven komen.
Edwin IJsman
Maak ik een mooie opname van de standbeelden van de rechtsgeleerden voor de nieuwbouw van de Hoge Raad aan het Korte Voorhout en neem en passant ook nog het vreemde geluid in de lucht hierin mee … Blijken de beelden niet in de juiste volgorde te staan, lees ik in de jongste Den Haag Centraal.
zullen de bevrijde rechtsgeleerden voor de nieuwbouw van de Hoge Raad alsnog hun verdiende plek krijgen?
Kan dat nog gewijzigd worden vóór de opening, vraagt de schrijver van deze opmerkelijke constatering zich af, professor Dr. F.C.J. Ketelaar, hoogleraar archiefwetenschap. Ik hoop van wel.
het artikel in Den Haag Centraal
Aan de ontbijttafel begin ik als eerste met het ontcijferen van een document dat mij op straat werd overhandigd: een belangwekkende tekst in het Spaans. Deels getypt in een strak en duidelijk lettertype, deels met de hand aangevuld, kan ik dit revolutionaire pamflet niet negeren.
De man die het mij het aanbood wenste mij vriendelijk een ‘Goedemorgen’. Hij moet er al een poosje hebben gestaan, in zijn gevoerde jas en broek, beiden in camoprint en een dikke muts.
Omdat ik geen Spaans ken zal deze taak me wel enige tijd kosten. Misschien dat de Spaanstalige moeder en haar zoontje tegenover mij eruit zouden komen. Met hun flesje transparant rode drank voor de jonge krullenbol, jas met nepbontkraag voor ma zien ze er echter noch revolutionair, noch intellectueel uit. Ik vrees dat ze mij van weinig nut zullen zijn.
Als ik even snel de tekst scan zie ik profetische teksten met woorden als ‘Estados Unidos’ en in het handgeschreven deel ‘España nooo es pute’, in hoofdletters, dat wel. Ergens vermoed ik een relatie met de kredietcrisis, die Spanje hard getroffen heeft. De preciese boodschap blijft mij een raadsel. Ik wijd mij maar aan mijn koffie en broodje ei.
Moeder en zoon stappen op. Even zie ik een Mickey Mouse op haar shirt, bij uitstek een symbool van de ‘Estados Unidos’. Mijn inschatting was juist.
De tafel aan de linkerhand krijgt ondertussen weinig mee van dit wereldnieuws uit Spanje: met een strenge Hollandsche bril leest deze grijze dame de krant, op tempo, want de Oud-Hollandsche zelfkastijding houdt niet van laatkomers.
Enige kleurtje aan de dame is haar roze overhemd, waarvan de kraag boven haar sweater uitkomt. Tijd om weg te gaan dus. Spanje schijnt mooi te zijn in deze tijd van het jaar.
Sacha Kahn
Haagspraak 