Over koppen klunend de tram in is best een uitdaging, iedere keer weer. Dat was het begin van mijn ritje in tram 3 richting Loosduinen. Al snel zat ik mezelf op te vreten over de nieuwe afspraken gemaakt in het regeeraccoord. Terwijl ik een spitsvondig stukje zat te braken naar mijn eigen mailadres daarover had ik in het geheel geen oog meer voor de weg die ik betramde. Zoevend door het Centrum, via het Regentessekwartier, langs de Bloemen- en de Vruchtenbuurt tot het punt waar ik uit moest stappen. Zonder oog voor de straat waar ik liep, maar wel geïrriteerd door de regen en de door mij gekozen continue aanwezigheid van mijn telefoon stapte ik verbeten door. Uiteindelijk na mijn afspraak afgerond te hebben kwam ik in een andere stemming. Ik haalde wat boodschapjes en begaf mij wederom naar de tram om daarin neer te ploffen naast een paar luidruchtige collega’s. Aangezien zij een leuk gesprek hadden en opmerkelijk leuk met elkaar omgingen vond ik al dat gekwetter niet storend. Om mij heen kijkend zag ik de majestueuze grote huizen gebouwd rond 1880 die er op de Laan van Meedervoort staan, de wederopbouw huizen, de winkeltjes, de mensen die er lopen om de tram te halen. Terwijl ik daar zo zat bekeek ik wie zich in de tram begaf. De jonge moeder die druk bezig was met sociale contacten te onderhouden, de oudere heer die wijdbeens met te strakke broek tegenover mij zat, het verliefde paartje, de ‘ik wil graag gehoord worden’ collega en de stille stagair. Ik was tevreden.
Op die weg, die ene weg van daar naar huis: op die weg had ik talloze lumineuze nieuwe ideeën, allemaal verhalen die meteen geschreven konden worden…ware het niet dat ik door deze ‘inspiratiebom’ niet meer wist waar ik het nou eigenlijk over moest hebben. Den Haag, dat is waar de focus op ligt op ons nieuwe blog. Maar wat is Den Haag, wie is Den Haag, wat zou de gemiddelde lezer willen zien in ons blog, voldoen wij aan hun, maar ook onze eigen verwachtingen?
Dat is het leuke van een nieuw blog, je kan nog zoeken naar een stijl, we mogen nog groeien, wij kunnen worden op dit blog wie wij willen zijn. Iets wat perspectieven biedt, uitdagingen en vooral…de kans om te willen kunnen worden wie wij zijn, met elkaar.
Naar huis lopende vanaf de tram weegt mijn tas te zwaar, loopt mijn hoofd over van ideeën, heb ik honger en wat ben ik blij als ik eenmaal thuisgekomen mijn spullen gedachtenloos op de vaste plekken kan zetten. Eigenlijk is duidelijkheid wel zo makkelijk, het vereist immers geen inspiratie of bezieling het zijn afspraken die we met ons zelf of elkaar hebben gemaakt om rust te creëren. Dat is op zich heel belangrijk in het leven, want maniertjes en gewoonten maken mede de mens wie wij zijn. Maar is dat wat wij willen?
Drie weken na het begin van dit blog vind ik het steeds leuker en spannender worden om uit te vinden wie en wat Haagspraak is, maar vooral benieuwd naar wat voor een verhalen er in de toekomst op dit blog verteld gaan worden.
Ik voel een grote vrijheid!
Haagspraak 