HAAGGEDICHT

P1190743a

DE BUURT

Vannacht lag ik weer in mijn kinderbed te dromen,
te dromen over hoe ik stiekem weg zou lopen:
de straat vlug uit, de hoek gauw om en met
een duppie dat ik bij de halte vond
een kaartje op lijn twaalf kopen…
Men vond mij snikkend in de straat van Buys Ballot,
of in die van Cartesius, Daguerre of Watt,
ook wel in die van Boyle, Columbus, Galilei,
Edison, Newton, Ohm, of om de hoek: Marconi.
Men bracht mij altijd direct weer thuis
en voor de deur van eigen huis
kreeg ik ’t pas goed te kwaad.
Nu al? O kleine wereld,
het was steeds de Fultonstraat.

(Mensje van Keulen)

P1190741

Haagse politie op illegalenjacht

Interview met Monique, vrijwilligster van het Vluchthuis in de Sacramentskerk aan de Sportlaan 127 te Den Haag. Zij beschrijft haar ervaringen met de Haagse politie en de arrestatie van een van de vluchtelingen die hier in de kerk onderdak hebben gekregen. Ook legt zij een en ander uit over vreemdelingendetentie en het begrip ‘vrijwillige terugkeer’, zoals dat door de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) wordt gebruikt.

 

Hendrikus Colijn

Met onze bajonetten
regen wij vrouwen en kinderen
tot een ketting aaneen.

We zetten ze op een hoop
en schoten erop.

Dat was niet zo fijn
voor Hendrikus Colijn.

Tegenwoordig
hebben wij gelukkig drones.

 

Sacha Kahn

*Hendrikus Colijn, voormalig ARP-politicus en minister-president in 5 kabinetten over de militaire expeditie naar Lombok in 1894: “Ik heb er een vrouw gezien die, met een kind van ongeveer 1/2 jaar op den linkerarm, en een lange lans in de rechterhand op ons aanstormde. Een kogel van ons doodde moeder en kind. We mochten toen geen genade meer geven. Ik heb 9 vrouwen en 3 kinderen, die genade vroegen, op een hoop moeten zetten, en zo dood laten schieten. Het was onaangenaam werk, maar ’t kon niet anders. De soldaten regen ze met genot aan hun bajonetten. ’t Was een verschrikkelijk werk. Ik zal er maar over eindigen.”

Colijn kreeg in 1895 de hoogste militaire onderscheiding in Nederland, de Willemsorde.