Om kwart voor zeven in de avond, terwijl een jonge knul een lading nog te bezorgen flyers in een afvalcontainer werpt, gonst het ineens sirenes in de Weimarstraat. Agenten zetten nerveus de straat af.
“Bent u pers?”, vraagt één van hen.
“Verslaggever Haagspraak.”
Hij laat mij door en waarschuwt, dat ik vooral aan de rechterkant van de straat moet blijven, want “anders loopt U in de vuurlinie”.
Ondertussen komen de discussies op gang tussen ordebewakers en passanten, die per se doorgang willen hebben, ondanks dat politie hen verzoekt een andere route te nemen. Eén dame op de fiets glipt door de afzetting. Enkele buurtbewoners mogen wel naar hun woning en krijgen het advies binnen te blijven.
Een man, onder schot gehouden door twee agenten, eerst laconiek niet luisterend naar het bevel zijn handen te laten zien, knielt uiteindelijk naast zijn scooter met de armen gespreid op een auto en wordt gearresteerd.
Verderop staat een gehavende auto, waarschijnlijk slachtoffer van een wilde achtervolging en klinkt het storende geluid van een politiehelicopter, die wordt ingezet om een tweede verdachte op te sporen.
Na een klein half uurtje is de schijnbare rust in de straat en op Twitter wedergekeerd. De afzettingen worden opgeheven en de auto afgevoerd.
Een eigenaar van een zaak staat heftig te gebaren tijdens een geprek met twee overgebleven agenten en toont zijn verbazing over het politieoptreden, die na wat uitleg, er genoeg van krijgen en besluiten te vertrekken. Vervolgens komt de man op mij afstormen en vraagt waarom ik een foto maak en eist dat ik hem verwijder. Ik leg uit dat het mij vrij staat te fotograferen op de openbare weg, dat ik een reportage maak en bied hem aan om bij mij langs te komen voor een bak koffie om de zaak even rustig te bespreken. Een buurtbewoner probeert nog met redelijke argumenten de zaak te sussen en plots komen er twee buurtpreventisten op de fiets langs, springen tussenbeide en ondervragen de eigenaar en mij naar wat er gaande is. Zij hadden melding gekregen van een vechtpartij en weten, tot ieders verbazing, niets van de zojuist gehouden aanhouding.
Tja, daar sta ik dan: De intermediar vind het ongepast dat ik een foto maak tijdens zo een gespannen sfeer in de straat, de eigenaar schreeuwt dat hij mij kent en iedere dag ziet en de preventist wil dat ik de foto verwijder.
“U bent er voor de openbare orde en niet om te censureren”, leg ik uit, maar om de vrede in de straat te bewaren besluit ik onder zijn toeziend oog twee foto’s te verwijderen van de SD kaart. Ik deel mijn actie mede aan de nog immer geëmotioneerde eigenaar, wij schudden elkaar de hand en een familielid van hem bied aan om dan maar een foto van hem te maken, samen met de twee dienstdoenders.
Morgen krijgt de eigenaar een print van 30 bij 40 centimeter in een lijst. Die gaat hij ophangen in zijn zaak.
Of zoals iemand twitterde:
“Never a dull moment at Weimarstraat.”
Haagspraak 