Een veteraan totaalweigeraar doet verslag van het jaarlijks wederkerend evenement Veteranendag. Een bonte verzameling van oude knarren, prachtige snorren, vliegende herriemakers en dubieuze motorgangers met verschillende petten, allen gegroet door Zijne Koninklijke Hoogheid koning Willem Alexander.
Of zoals Douglas MacArthur, opperbevelhebber van de Amerikaanse strijdkrachten, ooit eens sprak:
“Old soldiers never die, they just fade away.”
Op 29 juni 2013 was het Veteranendag. Den Haag maakte zich op om duizenden deelnemers en bezoekers te ontvangen. Dit was het eerste jaar van Willem-Alexander, dat hij als Koning de parade afnam. Voorgaande jaren stond hij er als prins.
Het weer werkte mee om er een gezellige dag van te maken, helaas worden de veiligheidsmaatregelen steeds strenger. De generatie veteranen, die WO II hebben meegemaakt, zijn schaars aanwezig, maar de Indië, Korea Nieuw-Guinee en latere veteranen zijn er nog volop. Op deze dag zie je hen weer opbloeien en genieten van de belangstelling, die er nog steeds is voor de oudgedienden.
De nieuw gedecoreerden:
Een bezoekje woensdag aan het Malieveld, leert mij dat ik over verboden militair terrein cross. Op mijn atb rijd je ook zo makkelijk dat geruïneerde grasveld over dat je al snel tussen indrukwekkende bewegende militaire voertuigen in rijdt.
de Nederlandse Veteranendag in opbouw voor 29 juni 2013
Maar de opnamen zijn gemaakt en ik voldoe graag aan de wens van de in camouflagepak gehulde voorlichter die ik ook al op het NOS journaal voorbij zie komen. Er staat toch écht een verbodsbord met 10 km snelheidsaanduiding, vertel ik hem. Maar dat blijkt voor de aanvoerende voertuigen bedoeld (..).
ik rijd altijd graag over niet vrije rijbanen en moeilijk begaanbaar terrein
Een UN helikopter op een oplegger, delen van een ruimtevoertuig van Space Expo Noordwijk, een wit landingsvoertuig met aanhanger van het Korps Mariniers en de opbouw van het muziekpodium kan ik al vastleggen. Maar logisch dat niet iedereen tijdens de…
View original post 177 woorden meer
In het Amsterdamse Vondelpark staat al sinds 2006 een vindhek, 5 andere parken en straten volgden sindsdien. Lokale media weten te berichten dat deze zomer in het Noorderplantsoen in Groningen een vindhek geplaatst zal worden, dat Amersfoort een vindhek zal krijgen. Het vindhek is dus gewild. Maar wat is dat nou, een vindhek?
Kunstenares Annemarieke Weber zegt het volgende op haar website:
Als je iets vindt, hang je het in het Vindhek. Ben je iets kwijt, dan ga je kijken of iemand zo aardig is geweest het voor je op te hangen. Zo maak je een vriendelijk en hoffelijk gebaar, en ontmoet je elkaar.
Heel eenvoudig dus: een laagdrempelig kunstwerk waar gevonden voorwerpen aan gehangen kunnen worden en dat mensen een aanleiding geeft om met elkaar in contact te komen.
Voor Haagspraak was dit een reden om afgelopen dinsdagavond met 3 van onze bloggers langs te komen bij ‘Wethouders on Tour‘ in het Diamant College. Hier gaf Annemarieke Weber een korte presentatie van het vindhek. Onze reporter en fotograaf Oenkenstein interviewde haar en maakte het volgende filmpje:
De gevonden voorwerpen die mensen erin ophangen, maakt dat het vindhek er elke keer weer net iets anders uitziet. Ook maakt het bijbehorende bankje het tot een ontmoetingsplek: tussen de eigenaar van het voorwerp en de vinder, of gewoon tussen mensen die elkaar wel aan zouden willen spreken, maar dat niet durven. Het sympathieke concept van het vindhek geeft hen een gespreksonderwerp.
In het concept van het vindhek staan 3 universele waarden centraal:
Eerlijkheid
Respect
Vertrouwen
De praktijk laat dit eigenlijk het beste zien: alhoewel de knijpers waarmee voorwerpen opgehangen worden in het vindhek ‘hufterproof’ zijn, blijkt dat het hek eigenlijk altijd gerespecteerd wordt door de mensen. Vaak maakt het een glimlach in ze los. Ook bij buitenlanders, die de tekst op het hek niet altijd kunnen lezen, maar het concept wel meteen intuïtief begrijpen.
Het oudste van de bestaande vindhekken, die in het Amsterdamse Vondelpark wordt dan ook veelvuldig gefotografeerd. Hoogstwaarschijnlijk ook door Japanse bezoekers, want de Japanse publieke omroepgigant NHK besteedde er ook al aandacht aan:
Er zijn diverse plekken in Den Haag waar een vindhek een waarde(n)volle toevoeging zou kunnen zijn aan de omgeving: wat denkt u bijvoorbeeld van het Zuiderpark? Of de Vijverberg? Tijd om met een groep Hagenezen voor onze stad een eigen vindhek te adopteren.
Informatie over het vindhek is verder te vinden op Annemarieke Webers eigen site: http://www.vindhek.com/. Ook is het mogelijk om op Facebook vriend te worden van het vindhek: https://www.facebook.com/groups/470801612984542/
De eerste les bij een debatcursus is, dat je je tegenstander niet voor gek verklaart of zijn ideeën idioot noemt. Voor columnisten zijn de regels wat losser, maar erg sterk is het meestal niet. Het gaat om argumenten, alternatieve ideeën. Maar soms, soms zijn plannen zo schokkend stompzinnig en bizar dat ieder rationeel argument overbodig is, misplaatst zelfs.
Ik zegt het dan ook rechtuit, er rest me niets dan de plannen van Marjolein de Jong, de wethouder van stroopwafels, bloemen en ijs, op die manier te kwalificeren. Volslagen idioot, daarbij vallen het aan alle kanten rammelende Spuiforum en de fragmentatiebom die op het Koorenhuis is gegooid volledig in het niet.
De wethouder van stroopwafels wil de Grote Marktstraat opnieuw inrichten, het moet een winkelstraat van internationale allure worden. De straat lees ik verder moet de sfeer krijgen van een Haagse balzaal. Geen gewone balzaal dus maar een Haagse balzaal, dit gebeurt door grote kroonluchters en bijzondere banken van gebogen plaatstaal in de straat te plaatsen.
Ik snap natuurlijk ook wel dat kiosken niet passen in een balzaal. Zit je net midden in een wilde tango knal je tegen de ijscoman op of loop je de strooppan van het vuur en zit je partner eronder. Niemand wil een kiosk in een balzaal. Het punt is dat wij geen balzaal willen in onze winkelstraat.
Mensen mogen best dansen op straat, muziek maken, gedichten voordragen of andere rare dingen doen. Leven in de brouwerij dat maakt een winkelstraat tot winkelstraat.
Het past allemaal in het steriliseren van de stad. Zoals ook het weghalen van de ijscokarren op de boulevard in Scheveningen past in dat beleid. Wat is er meer boulevard dan een ijscokraam? En nee het hoeft geen aan de boulevard aangepaste ijskraam te zijn, laat de boulevard zich maar aanpassen. Boulevard en ijs zijn woorden die je in één adem noemt. Niemand in Den Haag wil de klinische boulevard, die we van Marnix de wethouder van stadssterilisatie hebben gekregen.
Ga naar om het even welke winkelstraat van internationale allure in Londen, Parijs, Edinburgh en je vindt er kiosken waar je kranten, bloemen, ijs kan kopen. Maar wat zie je er niet wat maakt de Grote Marktstraat uniek ten opzichte van Oxford street, Princess Street, de Champs Élysées. Nou mevrouw de Jong? Juist dat zijn de stroopwafels. De stroopwafels mevrouw de Jong.
En de straten in Den Haag mevrouw de Jong van wie zijn die? Juist van ons en wij willen stroopwafels als we winkelen, niet de tango leren dansen. In de ene stad breken rellen uit om een kleinigheid. Hier en nu in Den Haag gaat het om belangrijke zaken.
Hierbij roep ik iedere Hagenaar op om te vechten voor de kiosken. We ketenen ons vast aan de bloemen, aan de ijscokar, we adopteren een straatmuzikant, we geven ons leven voor de stroopwafelkraam en als we deze slag gewonnen hebben, zetten we tien ijskarren in alle soorten en maten op de Scheveningse boulevard. En Marnix waag het niet er dan met je poten aan te zitten.
Want een ziekenhuis moet steriel zijn, een stad moet leven! Laten we de zaken alsjeblieft niet omdraaien.
Haagspraak 