Twee jaar Bea-Nix

“Zaterdagmiddag 10 maart 2018 vieren wij ons 2-jarig bestaan!
Het belooft een gezellige middag te worden. Natuurlijk zijn jullie allemaal welkom om dit met ons te vieren.
Ingang: Vierheemskinderenstraat (bij het schoolplein).
Tot dan!!”

twee jaar bea-nix
Doedelzak, koffie, hapjes en een bakkie bij de viering van twee jaar Bea-Nix. Foto: Haagspraak

Bij de opening twee jaar geleden kwam ik voor het eerst bij de Bea-Nix. “Handig,” dacht ik, “een plek om allemaal spullen naar toe te brengen die ik bij gebrek aan een berging nergens meer kwijt kan. Ik kom toch om in de kleding en de boeken.”

Twee jaar verder komt de Bea-Nix om in de kleding en de boeken, maar daar maken ze zich niet druk om: “Er komt wel meer kleding binnen dan er opgehaald wordt, maar we geven ook regelmatig kleding mee aan projecten in bijvoorbeeld Syrië. Één van onze vrijwilligsters werkt in een ziekenhuis. Voor de moeders van de allerkleinste babies, te vroeg-geborenen bijvoorbeeld, is het vaak lastig om kleding te vinden. De babykleding die bij de Bea-Nix gebracht wordt brengen wij vaak daarheen.”

De boeken zijn een ander probleem: “Er wordt niet veel gelezen in deze wijk.” Het grote aandeel bewoners van niet-Nederlandse afkomst, niet allen even leesvaardig in Nederlands verklaart dit gedeeltelijk. Verder zijn sommige boeken eenvoudigweg verouderd.

Als ik rondloop in de Bea-Nix zie ik dat het er na twee jaar steeds gestroomlijnder en professioneler uitziet, zonder dat de gezellige sfeer die bij een weggeefwinkel hoort verdwenen is. Een vijftal vrijwilligers begroet me met hapjes en een bak koffie of thee om de verjaardag te vieren en neemt mijn tas aan: “Vandaag pakken we niets uit, maar vieren we onze verjaardag.”

Het publiek bestaat vooral uit vrouwen en kinderen. Het is in twee jaar niet rustiger geworden in de Bea-Nix, met name het gratis speelgoed vindt gretig aftrek. Terwijl de kinderen, schijnbaar al enigszins gewend aan het beleid, max. 3 stuks speelgoed p.p. rustig wat uitzoeken, kijken de moeders, met en zonder hoofddoek, tussen het uitgebreide aanbod aan kleding. De weggeefwinkel doet waar hij voor opgericht is: welvaartsresten herverdelen. En degenen die het het hardst nodig hebben lijken hem te kunnen vinden.

Ook ik heb de afgelopen twee jaar kleding gebracht en gehaald bij de Bea-Nix. Sweaters en shirts die ik over had vonden hun weg naar de weggeefwinkel in de oude school aan de Beatrijsstraat. Voor elke jas die ik erheen bracht, haalde ik waarschijnlijk wel weer een ‘nieuwe’ op. Over de kwaliteit ben ik te spreken: de colbertjes die ik nu bezit zijn allemaal tweedehandsjes, alles wat ik ooit bij een H&M of elders heb gekocht is inmiddels gedoneerd: niet mooi genoeg.

De Bea-Nix is elke zaterdag open tussen 14:00 en 17.00 uur. Je vindt de Moerwijkse weggeefwinkel op de Beatrijsstraat 14.

Karin Spaink over de Sleepwet

Neem even de tijd om deze rustige analyse eens tot u te nemen.

Ik riep het al eens: De AIVD is een verzameling Koekebakkers. Ik meen dat overigens letterlijk want tenminste een werknemer is een Koekebakker.

Zij haalt de handhavingsteams van de steden Den Haag en Rotterdam van een aantal jaren terug aan: Ineens stonden handhavingsteams zonder enige juridische grond en zonder enige verdenking in de kamer van niets vermoedende studenten. De registers waren vervuild en er had zich nooit iemand achter de oren gekrabt hoe dat kwam….een gemiddelde it er kan je zo uitleggen dat databestanden in de loop der tijd voor 20% vervuild raken als ze niet van dag tot dag en van minuut tot minuut worden bijgehouden. Enfin de utopie was dat de ruimtelijke ordening mensen van achter hun bureau konden bepalen of een bepaald huisnummers een eenpersoons of een meerpersoons bevolking hadden (In dezelfde periode kreeg iedere garage ineens een huisnummer met de toevoeging G van Garage)….alleen klopten die gegevens voor geen meter met die van het bevolkingsregister (tegenwoordig geloof ik Basisadministratie) en wat dies meer zij…Dus of de bewoners of de verhuurders waren ineens criminelen….Gewoon met drie man/vouw onder valse voorwendselen binnendringen en herrie schoppen…Vertrouw vooral uw overheid [niet dus!]… En ze haalt Opstelten aan die zijn foute ambtenaren niet terugfloot, maar een nieuwe wet in elkaar draaide die de foute ambtenaren gelijk gaf… dezelfde Opstelten die het veld moest ruimen wegens bonnetjes…..

Soft Opening van de Ringen aan Zee

Er is heel wat te doen over het Circles landart project van Bruno Doedens.
In het AD van 16 februari wordt hij aangehaald en denkt hij dat het een mega hit wordt. De avond ervoor bij Jinek was het volgens daar aanwezige Scheveningers maar zo zo la la en veel te duur.
Ik ging afgelopen zaterdag (17 februari) zelf kijken en was best onder de indruk. Er waren twee in zilverfolie verpakte graafmachines nog druk doende en ik had begrepen dat en een soft opening met een koortje zou zijn. Doedens zelf noemt het een try out en het koortje is van Stichting Boilerhouse en niet alleen zang, maar ook performance.
Vanaf de boulevard zelf of vanaf de promenade die ter hoogte van het Vissersvrouwtje wat laag is zijn de cirkels het niet zo goed te zien en met de zon mee is het niveauverschil tussen dalen en dijkjes van toch tuim 2 meter ook moeilijker te zien. Dus ik fietste even verder naar Seinpost en daarvandaan zie je het al een stuk beter:
Ik dacht even dat ik Roel in beeld had, maar dat bleek niet zo.
Bij het hoogwater kanon is het geheel goed zichtbaar. Vanaf de vuurtoren heb je natuurlijk nog een beter zicht.
Op de twee eilandjes in het midden van de cirkels liggen glazen schelpen waarin je de zee kunt horen ruisen.
Bruno zelve was aanwezig om de soft opening te begeleiden en gaf uitleg aan een handje vol mensen dat erbij was. Later op 3 maart volgt nog een meer spectaculaire officiële opening voor genodigden door een groter koor en door onder meer Cesar Zuiderwijk met allerlei drumstellen in de cirkels en derhalve ook vast meer kabaal.
Het wachten was op het koor en ondertussen kwam er even een rib langs neuzen van Poweboat.nu oftewel Bubbles.nu.
Daar kwam het koor met performers aangewandeld.
Zelf ook nog ff een plaatje maken..
Doedens legt nog even uit wat zijn ideeën zijn.

De performers betreden de cirkels door het pad dat door het midden loopt.

En beginnen met performen , oftewel een beetje met zand te spelen. Ontertussen staat er al enige tijd een meiske met een lelijke kartonnen doos lelijk in het zicht van de fotograaf. Later wordt wat duidelijker wat zijn daar doet. Aan het koor worden folie warmhoud dekentjes uitgedeeld met het verzoek de gouden kant buiten te vouwen en ze dan om te doen en aan de toeschouwers wordt verzocht de zilveren kant buiten te vouwen. Zo krijg je een soort kleurrijk geheel. Het koor humt en de performers bewegen in stilte en de toeschouwers fladderen bijna weg in de toch zwakke wind.

Een en ander wordt ook vastgelegd door een drone. Ben benieuwd waar die zijn footage publiceert.

Nog een fotograaf.


En toen was het klaar.

Zondag 8 april in de middag is er nog een slotevenement: De Slooploop waarbij iedereen mee kan lopen om zoveel mogelijk dijkjes weer plat te krijgen.

Op de Scheveningse Evenementen webcam kunt u live beelden zien.

Wat de HTM van Klaverblad moet leren.

 

Ik moet iedere keer aan ze denken. Op weg van de A12 naar het stadshart van Zoetermeer. De Afrikaweg, een stoer bakstenen gebouw met geometrische ramen. Ik geef het toe. Voordat hun TV spotjes op de buis kwamen, kende ik ze niet. Hun boodschap is bij mij binnengekomen. En ik zal zeker niet de enige zijn. Een degelijke, bijna saaie directie ontvangt één of twee snelle slimbo’s. Ze presenteren een voorstel om hun klanten een oor aan te naaien. U wilt niet weten wat u kunt besparen. En dat wil de directie niet weten. Met de staart tussen de benen de deur weer uit. U hoort nog van ons. Klaverblad verzekeringen , een rots van degelijkheid en fatsoen. Zo simpel kan het zijn, zo simpel moet het wezen.

Maar niet overal in deze regio. Betaal voor je hele reis, check pas uit , wanneer je halte is afgeroepen. Dit irritante geluid, ook nog eens in het Engels, klinkt in de voertuigen van de HTM.  De achterdocht, de schraperigheid, de  verongelijktheid golft door de trams. Je zit figuurlijk gezien tot je enkels in de shit. De slimbo’ s moeten natuurlijk toch geld verdienen en hebben dus blijkbaar een gewillig slachtoffer gevonden. Weet u wel hoeveel u misloopt wanneer de mensen te vroeg uitchecken. Dat wilden ze dus graag weten. Genoeg blijkbaar om deze actie te beginnen. De mensen die op kosten van de HTM zichzelf aan het verrijken waren moesten maar eens op hun vingers getikt worden. Ik geef toe, soms zou ik wel eens minder willen betalen dan de volgende halte. Dat is dan vooral wanneer we in lijn 1 weer eens een opgeheven halte voorbij rijden. Dat opheffen zou beter voor de doorstroming en de snelheid zijn. De slimbo’ s zijn heel slim in het laten geloven in drogredenen. Of sommige directies zijn weinig kritisch en laten zich makkelijk zand in de ogen strooien.  Denken in kosten in plaats van opbrengsten.  Maar ter zake, natuurlijk moet je je hele reis betalen. Bijv. zo als al jaren in de bussen van Veolia nu Connexxion die door Delft en omstreken rijden. Na vertrek bij een halte springt  het display van de kaartlezer al heel snel op de naam van de volgende halte. Een kwestie van fatsoen om daarop even te wachten. Maar dan de HTM, je zou pas mogen uitchecken wanneer de halte is afgeroepen. Dat is dan vlak voor de komende halte. Er zou voldoende tijd zijn . Nee dus . In de spits is het druk. Er wordt gedrongen, de piepjes zijn niet meer van elkaar te onderscheiden. Sta je met een niet uitgecheckte reis. Moet je geld weer terug zien te krijgen. De kaartlezers zijn vaak stuk dan moet je naar een andere deur lopen etc. Allemaal ongein, zeker, het ergste deze week woensdag in lijn 16 bij de Kneuterdijk. De halte werd omgeroepen op het moment dat de deuren weer dicht gingen. De controleurs blijken ook al geïndoctrineerd en spreken mensen aan op het te vroeg uitchecken. HTM doe eens normaal, kijk eens  naar de spotjes van Klaverblad, laat je je niet zo in de kaart kijken. Doe eens professioneel.  Regel je kaartlezers zo in dat direct na vertrek bij de halte bij het uitchecken het juiste bedrag voor de volgende halte wordt afgeschreven.  En doe het gauw. Ik lees dat er deze week storingen zijn waarbij er wel in,  maar niet uitgecheckt kan worden. Jullie moeten toch aan de bak. Doe wat aan deze beschamende situatie. Maar even een afspraak met de collega’ s van Connexxion. En ja stuur ook iemand voor een dienstreis naar Montpellier. De trams daar  stoppen volstrekt naadloos en volstrekt horizontaal bij de ook daar verhoogde haltes. De haltes, ook geschikt voor invaliden, mensen met rollators en kinderwagens, waar de HTM hier zo trots op zegt te zijn, zouden in Montpellier worden afgekeurd.

#HTM #Klaverblad #kaartlezers

Huis van de familie Horrix – een parel aan de Stationsweg


Huis van de familie Horrix.
De famille bezat een groot stuk land aan de Hoefkade / stationsweg en liet er een fabriek op bouwen. Men kreeg toestemming om de naam Anna Paulowna te voeren.

Later is er aan de Stationsweg(135) een huis voor Willem Horrix gebouwd. Thans in gebruik als advocatenkantoor.

De firma vervaardigde tussen 1852- 1858 zitmeubelen en andere meubilair voor o,a het koninklijk huis, sociëteit De Witte, Kurhaus, Japanse zaal in Huis ten Bos en vele anderen.

In 1856 werd een stoommachine van 8pk geïnstalleerd, de eerste in een Nederlandse meubelmaker bedrijf maar veel meubels werden nog met de hand gemaakt. Matthijs en Willem Horrix kregen een opleiding van vader Horrix die in de Spuistraat een meubelzaak had, in de familiefabriek werd dit verder voortgezet, later gingen ze naar Parijs om de opleiding te vervolmaken. Bij terugkomst kregen ze de leiding over het bedrijf. De Anna Paulowna meubelfabriek ontwikkelde zich olv Matthijs en Willem Horrix tot de grootste van Nederland.

De meubelen van Matthijs en Willem waren leverbaar in verschillende historische stijlen, maar de specialisatie was Franse stijl meubelen .

Firma Horrix was aan het einde van de achttiende eeuw de bekendste meubelmaker van Den Haag met de grootste werkplaats.

Het familiebedrijf Horrix was in zijn tijd zeer vooruitstrevend,men beschikte namelijk over een fotostudio waarin de meubels werden opgesteld en gefotografeerd.

Het bedrijf sloot in 1890 definitief de deuren.

Enkele voorbeelden van de gemaakte meubels zijn te zien oa in het Rijksmuseum zie https://www.rijksmuseum.nl/nl/collectie/BK-1967-179-D Het meubel staat bekend als De divan de milieu gemaakt voor prins Frederik der Nederlanden..
Meer is er te zien op https://www.antieksite.nl/c-844791/horrix/

Bronnen :https://rkd.nl/nl/explore/artists/373974 Rijksmuseum shie Den Haag en Industrieel erfgoed.