Binckse Belofte nu al Historisch Haags

Binckse Belofte, het nieuwe bier van de Binckhorst, wordt opgenomen in de collectie van het Haags Historische Museum

Datum 4 december
Tijd: 17.30 uur
Locatie: Haags Historisch Museum, Den Haag

In de afgelopen maanden hebben ondernemers uit de Binckhorst gewerkt aan de Binckse Belofte. Met het bier willen de ondernemers de bestaande kwaliteiten van dit robuuste bedrijventerrein waar veel creativiteit, ambacht en eigengereidheid te vinden zijn op een ludieke manier breed onder de aandacht brengen.
Het ontwerp van het bier, bedacht door We-Are-AMP (Moniek Oerbekke en Tim Heijmans ), valt op. Als je de bierfles vastpakt voel je de rauwheid van het gebied, het gezeefdrukte etiket is namelijk gemaakt van schuurpapier. Zo kan de bierfles meteen ook als gereedschap gebruikt worden. Handig in de Binckhorst waar veel bedrijven nog echt handwerk verrichten maar ook als uitdaging voor iedereen die het bier nuttigt. Het nieuwe bier verbeeldt op een hands-on manier de identiteit van de Binckhorst en maakt die ook voor buitenstaanders ervaarbaar. De Binckse Belofte creëert de mogelijkheid om zelf in actie te komen.
Op 2 oktober 2013 werd het bier tijdens de opening van het I’M BINCK festival voor het eerst door burgemeester Jozias van Aartsen geopend en geproefd.

Op 4 december 2013 wordt het bier om 17.30 officieel overhandigd aan de directeur van het Haags Historisch Museum! Iedereen is van harte welkom!

Met het opnemen van de Binckse Belofte in de collectie van het Haags Historisch Museum
begint een nieuwe fase in het korte leven van het nieuwe bier. Terwijl het nu al een plek krijgt in het geheugen van Den Haag zijn de ondernemers druk bezig met de toekomst. De eerste 600 liter zijn namelijk inmiddels op. Er wordt druk gewerkt aan een vervolg brouwsel dat in januari 2014 klaar moet zijn.

Benefietvoorstelling voor Filipijnen deels verboden door Haagse politie

Open brief aan Minister Opstelten en Burgemeester van Aartsen

 

De 24 uurs-benefietvoorstelling voor de Filipijnen wreed verstoord door Haagse politie

 

Zondagmorgen ging ik met een vriend mee om het poëziedeel van de 24 uursmarathon in het Humanity House mee te maken. Direct viel ons op dat er weinig belangstelling was. ’s Nachts was er namelijk een politieinval geweest, reden: een benodigde vergunning voor het nachtelijke deel ontbrak. De uitleg dat het hier om een benefietvoorstelling ging voor de Filipijnen en dat er echt geen overlast kon zijn, aangezien alles plaatsvond in de kelder, mocht niet baten. Gedreigd werd er met een boete, die niet ten gunste van de Filipijnen zou zijn.

Voor mij is het opvallend dat er bij de politie geen meedenkende maar tegendenkende atmosfeer bestaat. Wat eenvoudig om even te bellen met de organisatie dat ze iets vergeten zijn, misschien kan men dat dan meteen in orde maken. Maar nee het dreigen met een boete vanuit een tunnelvisie is makkelijker.

Het begrip boete zet me echter op een idee. Ik weet niet aan wie ik het moet vragen sinds de oprichting van het landelijk korps, aan minister Opstelten of toch nog aan burgemeester Van Aartsen. Heren zou het niet prachtig zijn dat alle boetes opgehaald in de actieweek ten bate van de Filipijnen zijn? Graag hoort het Nederlandse volk uw antwoord.

 

Teun Wolzak

 

Redactieoverleg 23 november 2013

Zaten wij toch opeens met Edwin, Ed, Pieter, Jacqueline, Lies, Niek (en zagen wij daar Guido ook niet even passeren?) bij ons stamcafé Emma over alles en nog wat te praten. Liep dat nog uit op een echt redactieoverleg, inclusief notulen. Ja, dat gaan we natuurlijk niet hier ophangen maar die ontvang je persoonlijk in je digitale mailbox al dan niet thuis of onderweg. Kreeg je hem niet en wil je hem toch nog ontvangen? Laat dan ff weten. Want Jacqueline zat niet voor niets in haar schattige notebookje (zonder batterij) ondersteunende aantekeningen te maken. De gulzige bediening probeerde er een lunch uit te slepen, maar dan moet zij vroeger opstaan want sommigen hadden al gelunched, appelgebak met slagroom op en een enkeling stortte zich op een verrekt aantrekkelijk stokbroodje beenham maar dat was ook pas zijn ontbijt (..). Genoeg gecateringed.

Er werden warempel letters met punten geslagen. Want wat doen onbekende auteurs opeens tussen ons in? Waarom zijn er zo weinig categorieën? Kunnen we die niet uitbreiden? Kunnen wij wel in elkaars tekstpotje roeren of zijn daar afspraken voor nodig? Kunnen wij het ‘rebloggen’ niet netter doen, zodat het hele bericht er komt te staan en niet een flard en elders de rest? Is Pingen wel handig? Allemaal vragen maar dan met antwoorden die toch grotendeels in het virtuele schrijven onderweg zijn. Grappig toch?

En tussen al die bedrijvigheid door kreeg de catering niet echt een poot op de vloer. Achteraf (thuis) wel dom eigenlijk want van al dat geklets had ik best weer trek gekregen en moest ik een tussendoortje klaarmaken.

PS Wij wensen Edwin een briljante presentatie van enkele van zijn gedichten vanochtend 9.00 uur (!) in het Humanityhouse.

Het Individu van Nu

foto

Toen ik jong was heb ik geleerd dat het individu belangrijker is dan een meeloper.
Mijn opvoeding, school en studie waren gebaseerd op de ontwikkeling van dit individu. Wat mij opvalt is dat juist deze manier van denken mij de laatste tijd steeds meer tegen gaat staan. Opvallend is namelijk dat wij, als maatschappij, dit ene segment van het mens zijn, het individu, wel een heel erg duidelijke plek op deze aarde laten innemen.
Hiermee zeg ik niet dat het individu niet belangrijk is. Hiermee zeg ik dat het mij opvalt dat de afgelopen jaren mensen mijns inziens alleen nog maar lijken te gaan voor buiten zichzelf zoekende snelle oplossingen. De consumptie maatschappij is daar een van. De onstilbare hang naar informatie en daardoor persoonlijke grensoverschrijdende computer aangelegenheden willen ontwikkelen is buitensporig te noemen.

Gegeven is het feit dat ook ik mij daar schuldig aan maak. Afgekeurd en op de bank zittend is die virtuele wereld mijn raam naar de buitenwereld.

Maar vroeger was niet alle informatie noodzakelijk. Om meningen werd gevraagd. Ik ben zelf ook écht iemand die haar mening zeer duidelijk ventileert, maar ik probeer wel altijd respectvol om te gaan met mijn medemens. Mij te bedenken wat ik teweeg kan brengen door mijn mening te geven, wat mij overigens vaak niet weerhoudt hem te geven. Maar wat opvallend is: de mens evalueert zich de laatste jaren in een soort absorberende, over consumerende, ongevoelige wandelaar in woelig water.

De vraag is: Zuigt dat water je als een pop mee de kolk in, geeft het je de ruimte om met de stroom mee te reizen en te drijven op de aftakking van de rivier, of voel je met je tenen toch altijd nog naar grond onder de voeten?

Hou je de kant vast om staande te blijven, geniet je van de bubbeltjes tegen je benen. Ben je bang voor de bacteriën die in de wondjes op je voeten kunnen komen?
Waar laat jij je door leiden? Of lijd je alleen en ga je dus maar door?

Lopend door de miezer regen naar de tram verbaas ik mij wederom dat mensen oversteken zonder te kijken. Dat de oudere dame voordringt in de tram, dat iemand met blote handen op een winkelraam staat te slaan om spullen voor geld te ruilen.

Ik zie, ik zie,
ik hoor zo veel,
maar integreer het nie

….dat komt in mij op.

Want al dat individualisme leidt dus ook hierheen; het consumeren van het leven lijkt soms gevoelloos te zijn geworden.