Een enkele Caravaggio voor Willem V

Stel: je neemt een dame uit Denemarken mee Den Haag in. Zij is een kunstliefhebster. Ergens in de stad, bijvoorbeeld bij de ingang van het Mauritshuis dat nu naar Oud-Haagsch gebruik in de steigers staat, ziet ze een poster met het volgende opschrift:

“Caravaggio in Galerij Prins Willem V”

Dat is veelbelovend. De Deense kunstliefhebster is een groot fan van het expressieve schilderwerk van deze Italiaanse meester. “Hij brengt de gezichten van zijn mensen zo tot leven, kijk zo maar eens naar het verschil met de vlakke, uitdrukkingsloze koppen die zijn tijdgenoten schilderden,” weet ze al lopend naar de galerie te vertellen. Want natuurlijk gaan we er even een kijkje nemen.

Caravaggio, Een jongen gebeten door een hagedis. Bron: Wikipedia

Vijf euro voor de entree is een mooie prijs. Binnen is het wel even zoeken naar Caravaggio. Beter gezegd: er hangt van alles in de galerij, waar schilderijen in volgens de 18e-eeuwse gewoonte van Stadhouder Willem V lijst aan lijst zijn opgehangen, maar onze Italiaan heeft zich goed verstopt. Achter een kolom. Daar kan je wel tijdelijk een paneeltje pakken, met daarop een uitvoerige uitleg bij het schilderij ‘Een jongen gebeten door een hagedis’. Dat paneel leert je dan onder andere wat Caravaggio onderscheidt van zijn tijdgenoten en ook dat het werk in opdracht van een geestelijke is gemaakt. Dat laatste maakt dan meteen duidelijk waarom het jongetje er ‘sensueel’ uit moest zien. De kerk is in al die eeuwen niets veranderd.

Over de belichting zullen we het ook maar niet hebben: als je een paar keer heen en weer loopt langs het doek kan je immers de vele onhandige reflecties ontwijken. Dan heb je het werk alsnog in zijn geheel gezien. Je moet er wat voor over hebben.

Dat is de hele expositie: een enkel schilderij. De informatie bij het werk geeft aan wat het concept van de tentoonstelling is: het periodiek laten zien van een enkel doek dat slechts zelden in Nederland te zien is. Een topstuk van een oude meester, met een uitgebreide toelichting. Kwaliteit in een bescheiden oplage. Een nobel streven.

Helaas kom je hier niet achter voordat je de galerij in bent gelopen of je eerst de website hebt bekeken. Dat maakt dat je je toch misleid voelt door iets dat in beginsel een mooi initiatief is. Voor de hypothetische toerist die al wandelend door de stad op de posters in de stad afgaat, is het toch teleurstellend dat de titel ‘Caravaggio in…’  hier op een wel heel kleine tentoonstelling betrekking heeft.

Ik zeg hypothetisch, maar het betreft hier een teleurstelling die heel eenvoudig zo maar iedereen kan overkomen. Sterker nog: dit is al gebeurd met onze Deense toeriste. Ik denk dat zij niet de eerste was en ook niet de laatste zal zijn.

 
Edwin IJsman

Informatie over de tentoonstelling op de website van het Mauritshuis: http://www.mauritshuis.nl/index.aspx?ChapterID=9122

Noordeinde 66

Deze lange witte schutting vraagt om behandeling...
Deze lange witte schutting vraagt om behandeling…

Noordeinde 66 te Den Haag (geheel in de steigers) was van 1995 tot 2003 de woning van Koning Willem-Alexander, en vanaf hun huwelijk in 2002 ook van Koningin Máxima.
Het pand is, volgens een bericht in het AD van 15 februari 2008, door Willem Alexander voor 3 miljoen euro verkocht aan de Rijksgebouwendienst.
De geschiedenis van het huis is interessant. Het was altijd in het bezit van de Oranjes. In 1993 verkocht prinses Juliana het pand aan haar kleinzoon Willem-Alexander. Zou prinses Beatrix het nu weer teruggekocht hebben? Of was die verkoop aan de Rijksgebouwendienst een handigheidje om een paar miljoen aan het familiekapitaal toe te voegen?
Momenteel wordt dit pand, grenzend aan het Paleis Noordeinde, grondig verbouwd tot de tweede woning en het secretariaat van Prinses Beatrix. Ik vermoed dat als dit klaar is, prinses Beatrix naar haar geliefde Drakensteyn zal verhuizen. Het paleis Huis ten Bosch zal daarna bewoond gaan worden door het huidige koningspaar. Beatrix krijgt dan een geheel zelfstandig onderkomen naast het werkpaleis van haar zoon. Want een beetje toezicht van een ervaringsdeskundige kan nooit kwaad.
Den Haag als de “stad van de lege paleizen” (Paul van Vliet) is al een tijdje niet zo actueel meer.

Het pand dateert uit 1757 en de opdracht voor de bouw werd gegeven door Willem Robert Schieffel. Het pand werd door Schieffel verhuurd aan personen die betrokken waren bij het landsbestuur. De laatste huurder was Willem Frederik baron Röell, minister van Binnenlandse Zaken onder koning Lodewijk Napoleon.

Update: op 10 februari 2014 las ik het volgende artikel op de NOS website.

Gouden Pollepel Den Haag 2013

Gouden Pollepel 2013 Den Haag _MG_6990
De uitreiking van de Gouden Pollepel is niet meer wat het geweest is: Vroeger werd er groots uitgepakt in een bekend etablissement en was Tout La Haye uitgenodigd. Tegenwoordig wordt de winnaar gevraagd of de uitreiking bij hem in de zaak kan plaatsvinden en mag hij het uitzoeken. De betrekkelijk kleine zaak, Mandarine Palace van Jason Yip en Mai Lye Chen zat dan ook bommetje vol tijdens de uitreiking.
Gouden Pollepel 2013 Den Haag _MG_6999
De mijnheer van AD Haagsche Courant was er klaar voor.
Gouden Pollepel 2013 Den Haag _MG_7001
Fotomoment voor Jason Yip en Mai Lye Chen
Gouden Pollepel 2013 Den Haag _MG_7012
De uitreiking start
Gouden Pollepel 2013 Den Haag _MG_7022A
Er waren dit jaar drie restaurants op de tweede plaats geëindigd. Aan De Koepel uit Voorburg werd de eerste tweede prijs uitgereikt, een oorkonde.
Gouden Pollepel 2013 Den Haag _MG_7024
De tweede tweede prijs ging naar Pure Passie uit ‘s-Gravenzande.
Gouden Pollepel 2013 Den Haag _MG_7026
Fouquet won de derde tweede prijs.
Gouden Pollepel 2013 Den Haag _MG_7042
Toen nam de burgervader het woord en reikte de eerste prijs en de Gouden Pollepel uit aan:
Gouden Pollepel 2013 Den Haag _MG_7047
Een trotse Gastheer en Gastvrouw.

Naschrift

Het was een korte plechtigheid. Voor uw fotoverslaggever niet gemakkelijk, omdat hij nooit wil flitsen en er erg weinig licht in de zaak is om te fotograferen. Er is uiteraard wel voldoende licht om te eten. Een voordringerige collega die voor mijn neus ging staan heeft me geleerd voortaan meer met mijn ellebogen te werken. Het viel op dat er nauwelijks aandacht werd besteed aan de culinaire prestaties van de winnaars.

Maar de grootste misslag was er een van het AD/ de Haagsche Courant: De naam van de winnaar fout spellen op de oorkonde…

Om je Groen en Geil aan te ergeruh

De Meidia Marrukt es boos. Oke, laat dat Haags maar zitten. Maar je begrijpt me wel. De Media Markt ziet onze nationale Haagse trots namelijk niet zitten. Haagse Harry’s Rueb waren weer eens te grappig met hun Groen-Geile scheurkalender. Zo grappig, dat Media Markt het niet grappig meer vond. Of het was een goedkoper mediastunt, dat kan natuurlijk ook.

Groen Geil Kort Geiding

Waar het nou om gaat? Om 12 januari. Op die dag neemt de scheurkalender namelijk Geert Wilders op de hak. Geert Wilders is een man van oneliners. Niet van Pauw en Witteman of andere goede en lange gesprekken in de media. Hij wil exact kunnen controleren wat er over hem geschreven wordt. Dat was wat de Rueb’s ook gedacht moeten hebben toen ze de pagina voor 12 januari maakten.

Met de meidia pratûh? Ik ben toch nie agtelijk? Meidia Mallaut

Geert Wilders kon er zelf wel om lachen. De Media Markt in eerste instantie niet. Zij eisten dat de scheurkalender voor maandag 2 december 17:00u uit de schappen gehaald zou zijn, anders zou er een kort geding volgen. De advocaat van de Media Markt bleek op de radio al niet de slimste. Hij wilde tot twee keer toe geen antwoord geven en gooide uiteindelijk de hoorn erop. Ik vond het maar lijken om een Meidia Stunt van de Media Markt om aandacht te krijgen. Vanmiddag rond een uur of twee kondigden ze aan toch dat Kort Geding maar te staken. Toch wel grappig, die kalender.

Parodie

Veel kans maakte de Media Markt naar mijn mening al niet. Op de reclame van de Media Markt rust natuurlijk auteursrecht. Het auteursrecht kent echter ook uitzonderingen. Waaronder de leukste: de parodie. Je mag dan herkenbaar gebruik maken van een auteursrechtelijk beschermd werk om daar een grap mee te maken. Je mag er daardoor alleen niet de concurrentie aan met de oorspronkelijke maker en je mag ze niet in onnodig diskrediet brengen en dat was naar mijn idee hier ook niet het geval. Kans dat de Media Markt zou winnen was dus erg klein.