Landing te Scheveningen door Prins Huub.

De prins is aan land. Foto door Roel Wijnants, op Flickr

Op 30 November 2013 was het tweehonderd jaar geleden, dat Prins Willem Frederik in Scheveningen lande. Zaterdag was de dag dat de landing werd nagespeeld op het Scheveningse strand.

Het weer werkte niet echt mee, af en toe wat regen en hoge golven, waardoor de landing, met een door adelborsten geroeide sloep, niet door kon gaan. De Prins, gespeeld door Huub Stapel, werd met een modern amfibievoertuig tot aan het strand gebracht. Daar werd hij de laatste meters naar de nettenwagen gedragen.

De diverse groepen droegen prachtige kostuums. Hier en daar werden schijngevechten uitgevoerd.

Koning Willem-Alexander en koningin Máxima waren ook aanwezig. evenals diverse genodigden. Na afloop ben ik eerst naar het Vredespaleis gelopen en toen naar plein 1813, waar bij het monument een korte plechtigheid plaatsvond. Was grappig om te zien hoe Huub Stapel, republikein in hart en nieren, zijn rol als Prins van Oranje voortreffelijk vervulde. Zal volgend jaar wel een lintje krijgen 🙂

Franse soldaten te Scheveningen. Foto door Roel Wijnants, op Flickr.

De prins wordt aan land gebracht. Foto door Roel Wijnants, op Flickr.

Huzaar in traditioneel kostuum. Foto door Roel Wijnants, op Flickr.

Gouverneur van de Residentie en Huub Stapel als Prins Prins Willem Frederik. Foto door Roel Wijnants, op Flickr.
Gouverneur van de Residentie en Huub Stapel als Prins Prins Willem Frederik.

Meer foto’s van de landingsdag: https://www.facebook.com/media/set/?set=a.560377857376767.1073741836.100002136748627&type=1&l=44d6199544

200 Jaar Oranje

200 jaar Oranje _MG_6035A

Deze naald aan de boulevard memoreert de aankomst van Willem Frederik van Oranje, onze latere Koning Willem 1, op 30 november 1813 op het strand van Scheveningen dat toen nog geen haven had.

Afgelopen zaterdag is het feit dat dit 200 jaar geleden gebeurd is uitgebreid gevierd in Scheveningen en Den Haag.

Ik hoop dat er mede auteurs aanwezig waren en hier nog wat over berichten, aangezien ikzelf verhinderd was dit spectakel bij te wonen.

Het halve maantje betrapte ik afgelopen mooie zomer.

Geld frustreert de rechtspraak

Reeds eerder moest ik vaststellen dat rijkdom en macht wetenschappelijke bevindingen en ethische inzichten opzij zetten. Zo is op dit moment de rechtspraak aan de beurt om daarin niet de feitelijkheden de meeste kracht te geven, maar de rijkdom van de meeste kracht te voorzien. Wie het meeste geld heeft krijgt het meeste spraakwater en daarmee het laatste woord. Het moge duidelijk zijn dat ik hier doel op de concrete kwesties Nina Brink contra de journalist Eric Smit en Arthur Paes contra de journaliste Sanne Terlingen.

“Ju$titia”, foto: Cinty Ionescu

In het kort: Eric Smit stelt de manier van zaken doen van Nina aan de kaak. Dat Nina hier niet van gediend is is logisch, ze begint dan naast alle intimidatie ook een geding tegen Eric. Niets tegen het geding ware het niet dat niet de feitelijkheden een grote rol gaan spelen, maar steeds meer het geld dat Nina kan besteden aan rechtszaken en de advocatuur.

Sanne Terlingen stelt het vermeende misbruik van kinderen door Arthur aan de kaak. Dat Arthur hier niet van gediend is is logisch, hij begint naast alle intimidatie ook een geding tegen Sanne. Niets op het geding tegen ware het niet dat niet de feitelijkheden een grote rol spelen, maar steeds meer het geld dat Arthur kan besteden aan gedingen en de advocatuur.

Ik vraag me af of het nou persé nodig is dat de retoriek van sommige advocaten meer aan sofisterij doet denken dan aan het zoeken naar de waarheid. In ieder geval is het nodig dat de rechtspraak op de schop moet als deze sofisterij van de rijkdom het steeds meer voor het zeggen krijgt.

Teun Wolzak

Zonder ballon naar huis

Een maand geleden deed ik een schaamteloze oproep om te stemmen. Ik was namelijk genomineerd voor Viva400 in de categorie Online. Gisteravond werden tijdens een walking dinner de 8 Viva400 titels uitgereikt.

CollegeHotelViva400

400 vrouwen in een hotel

Het College Hotel in Amsterdam. Ik kende het vooral van twitter en facebook, omdat ze er vaker grote evenementen lijken te doen. De gevel verlicht en de sponsor nog beter verlicht voor de deur. Een lange rij om naar binnen te mogen. Personeel van het hotel nam jassen aan terwijl Viva personeel de badges uitzocht. Ach, je weet hoe dat gaat met events als deze. Het begon een half uur te laat. En dan 400 vrouwen nog stil proberen te krijgen. Bijzondere ervaring hoor, tussen 400 vrouwen staan.

Viva400jury

De Rode Loper

De dag ervoor kreeg ik een mailtje. Dat ik hoog geëindigd was en of ik er zeker weten bij zou zijn. Kans dat ik de top 5 gehaald zou hebben was dus wel aanwezig. Door dat mailtje moest ik denken aan toen ik een jaar of 6 was. Ik had meegedaan aan een kleurwedstrijd. De betreffende winkel belde op dat ik een ‘prijsje’ had gewonnen en dus naar de uitreiking moest komen. Met weinig verwachtingen gingen we er naartoe. Er waren veel prijzen. Bij de top 10 had ik het eigenlijk al opgegeven. Aanbeland bij de Top 3 was ik boos. Ze zouden me met een ballon naar huis sturen!! Uiteindelijk won ik de 1e prijs: een videoband van Sneeuwwitje. Fantastisch vond ik het.
Ik was bang vandaag met een ballon naar huis gestuurd te worden. Tot ze me vroegen naar het einde van de rode loper te gaan. Juristen zijn niet goed in rekenen, maar dat 1+1 2 is, dat weten we nog net.
Dat werd nog even wachten natuurlijk, want dat kwartier werd ook een half uur. Ach, tijd om alvast wat mensen op de hoogte te stellen.

Viva400gewonnen

Het Podium

Viva had leuke filmpjes in elkaar gedraaid als introductie, met alle foto’s van de 5 genomineerden per categorie en een paar quotes uit het juryrapport. Bij de online versie kon ik me niet erg concentreren. Ik stond zenuwachtig te zijn voor iets waar ik de uitslag eigenlijk al van wist. De categorie was de op een na laatste categorie. Ik hoorde mijn naam, liep in een roes in een vaartje over de rode loper, zo het podium op. Mooie speech, snelle foto en het podium weer af. En dan is er opeens niets meer. Er moest nog een foto gemaakt voor de sponsor terwijl de zaal alweer leeg liep. Tegen de tijd dat ik klaar was, waren er alleen nog wat medewerkers over.
Dat was het dan. Gedesillusioneerd liep ik naar het Museumplein om op een tram te stappen. Vervolgens met de nachttrein weer naar een leeg en stil Den Haag. Weer de simpele ziel die ik daarvoor ook was.