Via Twitter account Noordwal Veenkade (@Veenkade_VAB), geretweet door Chris Schram (Willemsvaart) waardoor ik het opmerkte, zag ik een luchtfoto van het stukje nieuwe gracht langskomen en vroeg mij gelijk af of Koning Willem Alexander een nieuw speeltje heeft, een drone om in de tuin van het Paleis Noordeinde mee te spelen.
Eigen web hoekje voor de Niewe Gracht
Maar via de twitteraccount zag ik weer dat het project Veenkade een eigen hoekje op de site van de Gemeente Den Haag heeft en op die site wordt weer verwezen naar een video kanaal en daar vond ik deze mooie aaneenschakeling van foto’s waardoor je een idee van de omvang van het project krijgt.
Gemeente Den Haag op het web
En dan kijk ik naar het aantal views : 610 (gepubliceerd bijna een jaar geleden), en dan denk ik weer bij mijzelf: “Ben ik nou gek of zijn die met IT en social media belaste lui bij de Gemeente dat?” Een goed bedoelde poging tot communicatie die bedolven wordt onder de massa van de grote site van de Gemeente Den Haag en dus totaal geen of nauwelijks aandacht.
Onze eenmans Interniek bereikt met onderstaande video vanaf september 2014 alleen al 57 views…..
Op vrijdag 13 september 1974 vond er in Den Haag een gijzeling plaats van de Franse ambassade aan het Korte Voorhout door terroristen van het Rode Japanse Leger. Het was de eerste gijzeling in Nederland. Die avond zat ik met de toneelclub van mijn middelbare school -ik was veertien jaar- in de Koninklijke Schouwburg die pal tegenover de Franse ambassade staat.
Al in de pauze werd er op het toneel melding gemaakt wat er aan de hand was en werd verteld dat we na afloop nog moesten wachten en via een achteruitgang de schouwburg zouden verlaten. Uiteindelijk verlieten we de schouwburg via het kleine straatje naast de schouwburg. Maar toch kwamen we dan uit aan de voorkant tegenover de Franse ambassade en werden we verder weggeleid. Ik kon zo naar de verlichte ramen kijken, hoog in het gebouw en naast de schouwburg zag iedereen sluipschutters liggen in het ministerie van Financiën dat toen nog in aanbouw was. Het was donker, spannend en luguber.
Vier dagen later vond de ontknoping plaats van de gijzeling met een vrijgeleide naar het buitenland. De terroristen en de gegijzelden met de Franse ambassadeur vertrokken met een bus naar Schiphol. Ik woonde toen vlak achter de route en ben met een vriend op het laatste moment gaan kijken op de Benoordenhoutseweg. We lagen verscholen in de berm van de weg. Er reed een colonne voorbij met op het eind de grote bus. Alle ramen waren ingeslagen en ik zag duidelijk de loop van een geweer naar buiten steken en het gezicht van de Franse ambassadeur. Het is allemaal goed afgelopen.
II: Oorlog.
Met demonstraties heb ik niet veel op. De eerste keer dat ik demonstreerde was begin jaren tachtig tegen de Shell in Zuid-Afrika. Het was een demonstratie bij de Zuid-Afrikaanse ambassade in Den Haag. Het eindigde in rellen en ik was daardoor zwaar teleurgesteld. Daarna heb ik nog meegelopen in de anti-kruisrakettendemonstratie in Den Haag. Ik zat toen in militaire dienst en wilde per se in mijn uniform demonstreren hoewel dat verboden was. Met een groepje dienstplichtigen werden we als helden onthaald. Dat beviel me totaal niet en halverwege ben ik naar huis gegaan om nooit meer mee te doen aan dit soort manifestaties die grenzen aan massa-hysterie. Maar in 2004 ’s avonds toch naar de Dam gegaan voor de lawaaidemonstratie op dag dat Theo van Gogh werd vermoord. Maar nu met de aanslag op Charlie Hebdo blijf ik thuis en verwerk ik mijn woede op mijn eigen manier.
En later op de avond mailde ik nog:
En verder zitten er zoveel kanten aan, nu te veel om voor mij te overzien of aan te halen, maar ik kies uiteindelijk altijd voor het menselijke en het kleine en minder voor de grote woorden en daden …
III: Vrijheid.
Al daarvoor had ik met twee meisjes experimenteel gezoend, maar mijn eerste opwindende contact met een meisje was toen ik dertien jaar was en slowde met Maaike uit de straat, ze was een jaar ouder. Het was op een feestje in een garage in de Roelofsstraat waar Marieke een aantal tieners uit de straat had uitgenodigd. Het was een kleine garage die voor de gelegenheid was aangekleed met visnetten, druipkaarsen en spaarzaam gekleurd licht. In een hoekje stond een pick-up met singletjes. Ik was toen al gek op muziek en op dansen en ook ontluikte mijn belangstelling voor meisjes. Het was in mijn herinnering meer een oefen-feestje van jonge tieners om elkaar beter te leren kennen en hormonaal met elkaar om te gaan.
Maaike was een aantrekkelijk meisje, groot en met al behoorlijke borsten. Hoewel ik het niet precies begreep viel ik vooral op haar borsten. Er werden snelle nummers gedraaid, maar vooral ook slijpplaatjes, waaronder Je t’aime moi non plus van Serge Gainsbourg en Jane Birkin. Die werd meerdere malen gedraaid. En toen vroeg ik Maaike. En alleen op dat nummer heb ik die avond geschuifeld. We draaiden rond in elkaars armen. Ze rook sterk naar scherpe parfum en ik voelde hoe haar borsten zich tegen mijn borst drukten. Dat vond ik bijzonder opwindend. Maar het was nog allemaal vrij voorzichtig en er gebeurde verder niets.
Hoog bezoek vanochtend bij de Opûh Koffie: de nachtburgemeester kwam een kijkje nemen. Ik vroeg mij af wat hij hier zo vroeg op de dag kwam doen, als nachtburgemeester wordt Rene Bom natuurlijk niet om 9 uur ’s ochtends ergens in een café verwacht.
Terwijl hij en ik poseerden voor de aanwezige straatfotografen (nog zoiets: wat doet een straatfotograaf nu binnen?) legde hij het uit: sinds zijn opname in het Westeinde is De Bom gedwongen wat meer rust te nemen. En zo werd hij dus een ochtendmens.
Hij denkt er nog over zijn titel te veranderen van ‘Nachtburgemeester’ in ‘Avondburgemeester’.
Haagspraak 