De moord op suikermagnaat Eschauzier

Tijdens een wandeling door het Zeeheldenkwartier ontdekte ik in de de Westerbaenstraat een BUDVE-bordje (Berichten Uit De Vorige Eeuw) aan een gevel.

Het betrof een in 1931 gevonden lijk van suikermagnaat Eschauzier in een hier gelegen pakhuis. Ik maakte er een foto van en na een paar dagen zocht ik via het internet informatie over suikermagnaat Eschauzier .

Wilhelm Gerard Joachim Eschauzier
Suikermagnaat Eschauzier

Eschauzier was directeur van de Nederlandsch-Indische Suiker-Unie, het kantoor was gevestigd aan de Schimmelpennincklaan 3. De moord vond plaats in de Prins Hendrikstaat waarna het lijk vervoerd werd naar het pakhuis in de Westerbaenstraat.

R.J. Schimmelpennincklaan 3: Kantoorgebouw Insulinde

De Leidsche Courant uit 1931 meldde:

Op 11 mei 1931 werd in een kist in een pakhuis aan de Westerbaenstraat het lijk van de 59-jarige Wilhelm Gerard Joachim Eschauzier gevonden. Deze multimiljonair werd aan handen en voeten gebonden aangetroffen met een met ether doordrenkte prop in de mond. Het bleek dat de directeur van de Nederlandsch-Indische Suikerunie al twee dagen vermist werd.
Na goed speurwerk werden de daders binnen enkele dagen na de moord al opgepakt.
Ook de stichting BUDVE vermeldt op de site de juiste toedracht met de vermelding dat de daders binnen een paar dagen waren opgepakt.

Over het kantoorpand aan de R.J. Schimmelpennincklaan suggereren sommige stadsgidsen dat hij daar woonde en dat de moord nooit was opgelost .

indebuurt
Bron indebuurt/ifthenisnow
if then is now &DuisterDenHaag

 

 
Bron Spaarnestad collage foto’s van rechters verdedigers politie betreffende de moord

Het speurwerk heeft een tijdje geduurd maar ik heb alles redelijk op een rijtje kunnen krijgen.
Bronnen

https://leiden.courant.nu/issue/LC/1931-05-13/edition/0/page/7
https://shie.nl/budve/Zeeheldenkwartier/016/016.htm
De Leidsche Courant.
De stichting BUDVE .
Spaarnestad Photo
Delfer foto KITLV0-Eschauzier

Drie herinneringen nu

I: Gijzeling.

Op vrijdag 13 september 1974 vond er in Den Haag een gijzeling plaats van de Franse ambassade aan het Korte Voorhout door terroristen van het Rode Japanse Leger. Het was de eerste gijzeling in Nederland. Die avond zat ik met de toneelclub van mijn middelbare school -ik was veertien jaar- in de Koninklijke Schouwburg die pal tegenover de Franse ambassade staat.

Al in de pauze werd er op het toneel melding gemaakt wat er aan de hand was en werd verteld dat we na afloop nog moesten wachten en via een achteruitgang de schouwburg zouden verlaten. Uiteindelijk verlieten we de schouwburg via het kleine straatje naast de schouwburg. Maar toch kwamen we dan uit aan de voorkant tegenover de Franse ambassade en werden we verder weggeleid. Ik kon zo naar de verlichte ramen kijken, hoog in het gebouw en naast de schouwburg zag iedereen sluipschutters liggen in het ministerie van Financiën dat toen nog in aanbouw was. Het was donker, spannend en luguber.

Vier dagen later vond de ontknoping plaats van de gijzeling met een vrijgeleide naar het buitenland. De terroristen en de gegijzelden met de Franse ambassadeur vertrokken met een bus naar Schiphol. Ik woonde toen vlak achter de route en ben met een vriend op het laatste moment gaan kijken op de Benoordenhoutseweg. We lagen verscholen in de berm van de weg. Er reed een colonne voorbij met op het eind de grote bus. Alle ramen waren ingeslagen en ik zag duidelijk de loop van een geweer naar buiten steken en het gezicht van de Franse ambassadeur. Het is allemaal goed afgelopen.

II: Oorlog.

Met demonstraties heb ik niet veel op. De eerste keer dat ik demonstreerde was begin jaren tachtig tegen de Shell in Zuid-Afrika. Het was een demonstratie bij de Zuid-Afrikaanse ambassade in Den Haag. Het eindigde in rellen en ik was daardoor zwaar teleurgesteld. Daarna heb ik nog meegelopen in de anti-kruisrakettendemonstratie in Den Haag. Ik zat toen in militaire dienst en wilde per se in mijn uniform demonstreren hoewel dat verboden was. Met een groepje dienstplichtigen werden we als helden onthaald. Dat beviel me totaal niet en halverwege ben ik naar huis gegaan om nooit meer mee te doen aan dit soort manifestaties die grenzen aan massa-hysterie. Maar in 2004 ’s avonds toch naar de Dam gegaan voor de lawaaidemonstratie op dag dat Theo van Gogh werd vermoord. Maar nu met de aanslag op Charlie Hebdo blijf ik thuis en verwerk ik mijn woede op mijn eigen manier.

En later op de avond mailde ik nog:

En verder zitten er zoveel kanten aan, nu te veel om voor mij te overzien of aan te halen, maar ik kies uiteindelijk altijd voor het menselijke en het kleine en minder voor de grote woorden en daden …

III: Vrijheid.

Al daarvoor had ik met twee meisjes experimenteel gezoend, maar mijn eerste opwindende contact met een meisje was toen ik dertien jaar was en slowde met Maaike uit de straat, ze was een jaar ouder. Het was op een feestje in een garage in de Roelofsstraat waar Marieke een aantal tieners uit de straat had uitgenodigd. Het was een kleine garage die voor de gelegenheid was aangekleed met visnetten, druipkaarsen en spaarzaam gekleurd licht. In een hoekje stond een pick-up met singletjes. Ik was toen al gek op muziek en op dansen en ook ontluikte mijn belangstelling voor meisjes. Het was in mijn herinnering meer een oefen-feestje van jonge tieners om elkaar beter te leren kennen en hormonaal met elkaar om te gaan.

Maaike was een aantrekkelijk meisje, groot en met al behoorlijke borsten. Hoewel ik het niet precies begreep viel ik vooral op haar borsten. Er werden snelle nummers gedraaid, maar vooral ook slijpplaatjes, waaronder Je t’aime moi non plus van Serge Gainsbourg en Jane Birkin. Die werd meerdere malen gedraaid. En toen vroeg ik Maaike. En alleen op dat nummer heb ik die avond geschuifeld. We draaiden rond in elkaars armen. Ze rook sterk naar scherpe parfum en ik voelde hoe haar borsten zich tegen mijn borst drukten. Dat vond ik bijzonder opwindend. Maar het was nog allemaal vrij voorzichtig en er gebeurde verder niets.

MobyDirk 2015.

Herdenking moord op Hussein, kleinzoon van Profeet Mohammed

Herdenking moord op Hussein, kleinzoon van de Profeet Mohammed. Foto door Roel Wijnants.
Enige duizenden moslims, vanuit diverse landen, liepen vanmiddag mee in de herdenkingsoptocht van Hussein. Foto: Roel Wijnants.

De kleinzoon van profeet Mohammed Hussein, die samen met zijn metgezellen is vermoord wegens zijn opstand tegen Yazid, de toenmalige heerser van de islamitische staat, werd op deze dag herdacht.

Deze dag viel toevallig samen met Allerzielen. Een grote groep gelovigen trok al biddend voorbij, waarbij zij zich met enige regelmaat met de hand op de borst aan de hartkant sloegen. Elke keer als de naam van de heilige voorkwam in het gebed, werd deze beweging uitgevoerd. Er werd symbolisch een baar meegedragen. Ook een paard liep mee in de stoet.

De traditionele rouwbijeenkomsten worden volgens de islamitische kalender in de maand Muharram gehouden. Het is een herdenking van de sjiieten, een van de stromingen binnen de islam.

Herdenking moord op Hussein, kleinzoon van de Profeet Mohammed. Foto door Roel Wijnants.

Overnemen van dit artikel alleen met schriftelijke toestemming Haagspraak.