Sinds ik een klantenkaart heb van het Kruidvat (handig bij aanbiedingen alleen voor vaste klanten) krijg ik ook wekelijks een email met aanbiedingen. Vorige week kwamen de goedkope NS dagkaarten weer voorbij. Meestal kom ik daar pas veel te laat achter en betaal ik het volle pond als ik ergens naar toe wil. Heb meteen via mijn computer 2 kaarten besteld (en betaald) voor de aanstaande zomerperiode.
Afgelopen zaterdag, 16 mei, kreeg ik een mail dat ik ze af kon halen bij het door mij aangekruiste filiaal in Loosduinen. Ik op de fiets naar het afhaalpunt in die winkel.
Men kon echter niets vinden. “Komt u dinsdag maar terug want eerder komt er toch geen post binnen.”
Vandaag, dinsdag, weer naar de winkel. Inmiddels had ik al weer een mailtje gehad van het Kruidvat dat ik mijn bestelling nog niet afgehaald had. Het werd weer zoeken, zoeken tussen grote dozen en enveloppen. Extra kassa open want de rij achter mij groeide gestaag.
Het zijn maar 2 treinkaartjes, die zullen ze toch niet in een grote doos verpakken? probeerde ik op mijn manier nog een helpende hand te bieden. Je weet het maar nooit zei de vriendelijke jongen achter de kassa. Maar goed, de treinkaartjes waren er nog steeds niet. “Ik roep even de manager er bij”.
Manager: “Ik ga even overleggen wat we kunnen doen”, zij liep weg en kwam na vijf minuten weer terug. “Geef meneer maar 2 kaartjes uit onze eigen voorraad” zei zij tegen de jongen die zo ijverig gezocht had tussen alle overige bestellingen.
Bleken ze daar gewoon een dikke envelop vol met treinkaartjes te hebben liggen. Ik kreeg er twee overhandigd maar het was daarna nog een heel gedoe met de kassa want die snapte ook niet dat ik 2 kaartjes mee kreeg zonder te betalen (had ik via ideal al gedaan).
Thuis gekomen lag er een mailtje in mijn mailbox met de mededeling dat mijn bestelling was afgehaald.
Ik weet niet of het Kruidvat binnenkort nog een efficiëncyslag in de planning heeft? Deze bestelprocedure is zeker voor vereenvoudiging vatbaar.
Eucalypta, de micromanager van het bejaardentehuis waar mijn moeder werkt, wil een sollicitatiebrief van elk personeelslid zien, op de eigen functie. Dus zijn mijn ouders hier nu al enkele uren mee bezig. Er staat nog geen letter op papier.
Mijn moeder weet niet wat ze moet schrijven: in de jaren zeventig soliciteerde men schijnbaar niet schriftelijk in de zorg en 14 jaar geleden is ze zelf bij haar huidige verzorgingstehuis aangenomen omdat mijn oma een foto van haar in de kast had staan, in uniform, met een speldje op.
Mijn vader kijkt inmiddels al sinds elf uur ’s ochtends naar herhalingen van het journaal en heeft nu verzonnen dat ze eerst koffie moeten drinken, zodra hij terug is van het toilet.
Hij ziet graag dat ik, nog een dagje gebleven na een familiefeest, een foto maak om bij te voegen aan het cv, mijn moeder wil niet op de foto. Tussen deze kunstmatig gecreëerde hectiek probeer ik de tv uit te zetten met behulp van de afstandsbediening, zodat ik rustig kan lezen, of met iets meer rust: me op het schrijven van mijn eigen teksten kan concentreren. Dat valt niet mee: dat mijn concentratie uitvalt in deze heksenketel, amai, maar ook wil de tv niet uit.
Bijkomend detail: mijn ouders zijn 64.
binnen tien maanden gaat mijn moeder met pensioen. Gisteren stelde ik dan ook voor dat ze beter weg kon gaan bij het tehuis, zodat ze acht weken op vakantie naar sardinië kunnen in plaats van vijf. Of twaalf, tweeënvijftig..
Terwijl mijn moeder en haar collega’s sollicitatiebrieven in correct Nederlands proberen op te stellen voor een teamleider die zelf amper het verschil tussen een ‘d’ of een ‘t’ kend, zijn inmiddels nagenoeg alle vrijwilligers, die al jaren meer en meer taken op zich namen in het tehuis, weggelopen. Dit begon nadat Eucalypta de vrijwilligers die wandelingen deden met een groep bejaarden verbood om dit nog zo te doen:
Voortaan moest elke vrijwilliger vantevoren toestemming vragen om met maximaal één bejaarde naar buiten te gaan. Geheime agenda hierachter was het wekelijkse ‘zingen bij de koffie’ waarvoor nu alle bejaarden opgetrommeld worden, of ze van zingen houden of niet.
De vertrokken vrijwilligers roddelen inmiddels op Oud-Sallandse wijze in het hele dorp over ‘die lange vrouw met het zwarte haar in mantelpakje,’
waardoor de aanwas van nieuwe vrijwilligers ook meteen tot een halt gekomen is. Dankzij diezelfde roddelcultuur, waarin niemand een rechtstreekse klacht in zal dienen, blijft Eucalypta ongestoord haar giftige recepten brouwen, in een tehuis dat binnenkort enkel nog een thuis zal zijn voor de zorgmanager.
Op de vrijdag na Hemelvaartsdag ben ik met twee vrienden die ik ken via flickr, collega-fotografen dus, naar de fototentoonstelling van Anton Corbijn geweest. Een bijzondere en inspirerende ervaring. Tijd voor een nogal persoonlijke impressie.
Er is een enorm PR-bombardement op ons uitgestort om toch vooral te gaan kijken. Natuurlijk heb ik wel eens van Anton Corbijn gehoord, hij was een keer een Zomeravondgast op televisie, hij heeft Den Haag een foeilelijk beeldmerk geleverd voor een gigantisch bedrag. Hij is vooral bekend geworden door zijn foto’s van muzikanten en popgroepen, meestal van het genre waar ik weinig mee had of heb. Kortom: ik ben niet echt een groot fan van deze beroemde Hagenaar. Want dat laatste is hij natuurlijk wel.
Ik denk dat ik 30 jaar geleden gestopt ben naar populaire muziek te luisteren dus wat ik daar zag hangen waren foto’s van voornamelijk vreemden voor mij. Ook naar TV zenders als TMF of andere muziekclipzenders heb ik nooit gekeken. Als een naam van een groep mij wel bekend in de oren klonk had ik er geen beelden of gezicht bij. Alleen The Stones (ik was van de Beatles), Sting en David Bowie herkende ik. Gelukkig stonden overal namen bij. Het is natuurllijk heel bijzonder dat een Hollandse fotograaf al heel jong bevriend is geraakt met al deze beroemdheden die hij dan ook zijn hele verdere leven heeft mogen volgen. Ik denk dat een wederzijds vertrouwen hem zover heeft gebracht. Wat je ziet zijn dus uitsluitend portretten van mensen die hij goed kent. Het zijn ook grotendeels opnamen van geposeerde en geënsceneeerde situaties. Eigenlijk is daardoor zijn oeuvre heel eenzijdig. Zijn foto’s zijn “gruizig”, grove korrel, tikje onscherp hier en daar, maar dat is zeker geen bezwaar want waar staat dat een foto altijd 100% scherp moet zijn? Bijna de hele tentoonstelling bestaat uit zwart/wit foto’s.
Goed, ik zag dus vooral veel geposeerde en geënsceneerde portretten van vreemde mensen. Wat mij raakte was zijn goed gevoel voor compositie. Zijn foto’s hebben allemaal een duidelijk grafische uitstraling. Grafisch betekent voor mij mooi en duidelijk lijnenwerk, harde tonen en contrasten, het tegenovergestelde van glamourfotografie.Hier en daar ook hele mooie voorbeelden van beeldrijm. De geportretteerden hadden vaak iets gemeenschappelijks met hun omgeving, alles was meestal heel goed in balans. Ik kon genieten van een uitgekiende vlakverdeling. Je vraagt je af wat toeval is en wat vooraf bedacht?
Het was erg druk. Zowel in het fotomuseum als in het Gemeentemuseum. Waar zijn al die mensen voor gekomen? Zijn dat de foto’s van hun pop-idolen of is dat voor het vakmanschap van Corbijn. Ook het publiek kende een tweedeling. Ik zag een mix van traditionele museumbezoeker in de daarbij behorende, vaak extravagante, outfit maar ook vrouwen in legging, toch wel ongebruikelijke kledij in een museale omgeving. Als ik een museum bezoek is dat lang niet altijd uit bewondering voor het tentoongestelde maar ook voor de verwondering. Ik laat mij graag verrassen door onbegrijpelijke dingen die als kunst worden gepresenteerd. Doe dan toch mijn best om daarin mee te gaan, hetgeen niet altijd lukt. Daarom begrijp ik ook de uitdrukkelijke wens van Corbijn niet dat hij per sé ook in het Gemeentemuseum wilde “hangen” omdat hij zijn foto’s als kunst beschouwt. Zijn foto’s beter of mooier als er een labeltje *kunst* aan gehangen wordt?
Gisteravond is Het Luchtkussenfestival geopend in het Huijgenspark in Den Haag. Uniek dit jaar is de Big Airbag en het “grote-mensen-springen”! En vooral vanwege dat laatste was ik er gisteravond bij want wat is er nou leuker dan je als volwassene weer even kind voelen en lekker rond springen?!
Het Luchtkussenfestival Den Haag wordt dit jaar voor de vierde keer georganiseerd. Ik sprak Joris via de telefoon omdat ik hem belde met de vraag, “mag ik komen springen?”. In het dagelijks leven is Joris cameraman en Emmy award winnaar met de documentaire, “Hunting for Taliban”.
Joris vertelde mij over het ontstaan van zijn idee en dat is ronduit bijzonder. Joris woont samen met zijn gezin aan het Huijgenspark in Den Haag, aannemer en vriend Adriaan woont daar ook en organiseerde op een dag voor de verjaardag van zijn dochter een feestje in het park, met jawel, een springkussen. De vaders spraken over het feit dat kinderen tegenwoordig zo weinig bewegen en dat terwijl de kids het springen allemaal fantastisch vonden.
Zoals zoveel mensen wel eens dromen gingen Adriaan en Joris direct om de tafel zitten want daar moest iets aan gedaan worden. En hoe gaaf zou dat zijn als het hele park ooit eens vol stond met springkussens? Cameraman Joris en aannemer Adriaan huurden een stel springkussens, vroegen de juiste vergunningen aan en zie hier, Het Luchtkussenfestival was geboren. Naast de twee heren heeft Arthur ook een belangrijke functie binnen het team als producer.
Joris; “Zonder de support van mijn vrouw Anne had ik er nooit zoveel tijd in kunnen steken, daarbij werkt zij ook hard mee om ook dit jaar weer een mooie editie neer te zetten. Uniek dit jaar is het “grote-mensen-springen, want de ouders van alle kids wilde dat ook wel eens doen”. De droom van Adriaan en Joris is om ooit het Haagse Malieveld helemaal vol te zetten met springkussens voor het grootste Luchtkussen festival van Europa!
Wie, wat en waar is Het Luchtkussenfestival?
Gister is het festival van start gegaan in het Huijgenspark in Den Haag. Het Huijgenspark ligt tussen Hollands Spoor en het centrum van Den Haag en is zowel met de auto als met het openbaar vervoer goed te bereiken. Tot en met zaterdag kan je de hele dag rondspringen in het springparadijs vol luchtkussens.
Van 11.00 uur tot 18.00 uur is het de place to be voor de kids, ze kunnen stuiteren op de luchtkussens, losgaan op de 70 meter lange “Mega-take-out-stormbaan” of zich wagen aan een basejump van 4 meter hoog. Ben je minimaal 1.20 dan kunnen ze ook de grote sprong van 7 of 10 meter proberen. Voor de kleintjes, in de leeftijd tot en met 4 jaar, is er een veilig eigen springdomein met onder andere een ballenbad en sprookjeskussen.
Om 18.00 uur sluiten de poorten om vervolgens vanaf 19.00 uur weer open te gaan voor de volwassenen die zich willen uitleven. Dat is precies wat ik gisteravond heb gedaan met vriendinnen Linda en Eyleen. Thx girls, voor de fotografie en de video’s;)!
Wat een belevenis, ik vind het echt een aanrader
Ik zit nu thuis op de bank met een big smile dit verhaal te schrijven. Het is lang geleden dat ik zo heb gelachen, wat een avond! Werkelijk, ik vond het geweldig om mij een hele avond uit te leven, springen van 4 meter op de Base Jump, lachen, gieren en brullen op de stormbaan en proberen wie het snelste de aap kon bereiken die bovenop het luchtkussen zat. Kijk je mee naar onze belevenissen in de videos?
Big AirBag
De Big AirBag is een kussen van 10 x 10 meter waar èchte daredevils zich op kunnen laten vallen na een sprong van 7 of 10 meter hoogte. Een echte Freestyle jump dus. Jawel, ik kan nu zeggen dat ik één van de daredevils ben! Het is verplicht om een waiver te tekenen en eerst van 7 meter hoogte te springen. Op die manier kan de begeleider kijken of je goed genoeg springt voor de sprong van 10 meter. Mijn tip; niet kijken en doen! Ik liep naar voren met een kleine aanloop en sprong gelijk. De landig was prima en minder pijnlijk vond ik dan bij de Base Jump van 4 meter, de mat is zachter. Ik kreeg een “GO” voor de 10 meter. Maar dat was toch een mental ding voor mij. Ik durfde niet en heb de sprong van 7 meter nog een keer gedaan en die kan ik je echt aanraden. Volgend jaar ga ik weer en dan ga ik voor de 10 meter. De eerste video is van boven gefilmd en die is een stuk spectaculairder, al zeg ik het zelf, dan de video eronder, die van voren is gefilmd.
Turfmarkt voor publiek afgesloten na neerstortend beton!
Na een oorverdovend geraas van vallend beton haastten mensen van Haagspraak zich naar de plek des onheils.
deze opname kon vlak na het voorval worden gemaakt. Even erna werd het kijkgat in de bouwschutting voor publiek afgeschermd
de Opûh Koffie op het terras van Cafe Van Beek werd vanochtend ruw verstoord door vallend beton
Het kijkgat van de bouwschutting werd kort daarna afgesloten. Of er slachtoffers gevallen zijn, is op dit moment niet bekend.
Het ziet er naar uit dat een tijdelijk bouwplateau inclusief steigerdelen van de negende etage is losgeraakt en in zijn val een onderliggend plateau heeft meegenomen.
Haagspraak 