Met de vele wegafzettingen is het soms moeilijk navigeren in de Hofstad. Ook professionele chauffeurs raken tegenwoordig veelvuldig de weg kwijt, tot en met hulpdiensten aan toe. Zo troffen wij gisteren deze klemgereden ambulance aan op de Ammunitiehaven.
Het gesprek tussen de ter plekke werkende verkeersregelaar en de ambulancebestuurder leerde dat de bestemming het Westeinde Ziekenhuis was. Zo op het oog leek het niet om een spoedgeval te gaan, maar enigszins onhandig mag je het toch wel noemen.
De Samurai en de Asplaag
De Haagse Elektriciteitsfabriek is één van de grootste elektriciteits-centrales van het land. In de jaren 30 van de vorige eeuw besloot men met poederkolen te gaan stoken. Dat veroorzaakte grote roetwolken in de omgeving. Ik weet nog dat zelfs in de jaren vijftig huisvrouwen elkaar waarschuwden om de was binnen te halen, want de fabriek ging spuiten. Pas met het plaatsen van veel hogere pijpen was de overlast definitief verleden tijd. De Asplaag, het café om de hoek, herinnert er nog steeds aan.
De hal waar vroeger de kolen werden gelost, staat al dertig jaar leeg. Sinds twee jaar worden er van tijd tot tijd culturele elementen georganiseerd.
A.s. zondag 17 mei is er weer een bijzonder mooie voorstelling in de fabriek! De voorstelling Tales of the Wind door trompettist Michael Varekamp en Samurai Bjørn Aris neemt de bezoeker mee op een reis door onze hal. De trompettist, de samurai en de energiehal zijn drie personages die elkaar aftasten, bespringen, uitdagen en bovenal koesteren als gelijkwaardige partners in een al even wonderlijk alchemistisch proces. Immers, staal wordt zacht, maakt geluid, raakt aan de kern van de ruimte en wordt bovenal meegevoerd op de wind van de verbeeldingskracht. Daarbij worden beide bespelers geholpen door de troostrijke kracht van eeuwenoude rituelen. Part I (12:00) Noon, Part II (18:00) Noon en Part III Night (21:00) zullen ook daadwerkelijk bij zonsopgang, middag en zonsondergang worden uitgevoerd op een dag, zodat de voorstelling steeds een ander perspectief krijgt.
Kaarten kosten €10. Reserveren van kaarten is mogelijk t/m woensdag 13 mei as door mail te sturen naar lies@electriciteitsfabriek met vermelding van 12.00, 18.00 of 21.00 en het aantal gewenste kaarten.
Cartoon
Fuck de majesteitsschennis
Dus… Abulkasim Al-Jaberi zei: “Fuck de koning.”
Hij was vast boos op die koning? Zou hij daar een reden voor hebben? Misschien wel, als je bedenkt dat hij praat over een staatshoofd dat op bezoek gaat in Saudi-Arabië, een land waar een vrouw nog altijd minder waard is dan haar stofzuiger en de wetgeving verdacht veel lijkt op die van de Islamitische Staat, een organisatie die wij als Nederlandsers geacht worden te verachten. Tsja, wat moet je daar nou van zeggen?
In een land waar hele bevolkingsgroepen gedemoniseerd mogen worden, vluchtelingen door politici met criminelen worden vergeleken, is het dus strafbaar om één enkel persoon te beledigen, omdat hij toevallig, als bevoorrecht kind, uit de baarmoeder van een bevoorrechte moeder komt. Niet alleen is dit formeel bij wet nog zo geregeld omdat er nog een wetje uit het neolithicum voor in de kast ligt, maar ook hebben we een departement van Justitie dat het nodig vindt om hier nog serieus werk van te maken.
Ondertussen mag de politiek zich afvragen waarom hier maatschappelijke verontwaardiging over ontstaat
Een staatshoofd met ballen zou deze gelegenheid aangrijpen om eens een keer niet achter het scherm van zijn adviseurs en zijn Rijksvoorlichtingsdienst te schuilen en zelf naar voren te treden. In dit geval kan een voorbeeld genomen worden aan Barack Obama, die al eens een controversieel voorval aangreep om met een biertje erbij iets uit te spreken en er en passant een mooie publiciteitsstunt van maakte. Een mooie gelegenheid voor Willem-Alexander om te laten zien of er zoiets als ‘modern koningschap’ bestaat en of dat nog wat in kan houden.
Bevrijdingsfestival in de Terletstraat
Club192 is nu een casino en de Drie Stoepen een zorginstelling. Bij de tabakswarenwinkel met de prachtnaam Het Prijspaleis (ook voor alles van ADO) klonk het als van ouds. Drie party tenten voor het kleinste vredesfestival van Nederland.
Krasse knarren in verrassende formaties.

En toevallig kwam de beste bassist van Nederland ook langs. Of, zoals een toeschouwer opmerkte: “Waar zou het kunnen dat Bill Wyman gewoon de hoek om komt lopen?”
Meer foto’s (met namen en rugnummers) hier.



