De Prachtige Foute Hoed van Maxima

Maxima Hoed 1 _U1A1711

Ik heb tijdens de opening van Den Haag Sculptuur afgelopen woensdag 20 mei heel wat mooie plaatjes kunnen maken van onze Koningin Maxima en Koningin Mathilde van België. Tijdens het maken van die foto’s bekroop me al het gevoel dat er iets niet in de haak was: Die hoed! Iemand anders noemde het al een vliegende schotel.

Uiteindelijk geeft de eerste foto het beste weer wat ik bedoel: Op deze foto zie je het gezicht van Maxima niet. Stel je voor: Je bent als koningin Mathilde uitgenodigd om dit evenement waar hoofdzakelijk Vlaamse Kunstenaars tentoon gesteld worden, met je aanwezigheid op te vrolijken….Je loopt naast je gastvrouw….maar je ziet haar gezicht niet, tenzij je om de UFO heen wandelt of buigt. Naar mijn mening heeft Maxima hiermede een van de grondwetten van beleefdheid en goede manieren met voeten getreden: “Gij zult uw gasten niet in verlegenheid brengen”. Er is nog een praktisch bezwaar: De fotografen aan de andere kant van het voor het eerst afgezette Lange Voorhout konden haar gezicht niet goed fotograferen. Dus ook uit PR oogpunt is het een domme hoed.

Queen Maxima _U1A1744Kl

De hoed is prachtig, daar niet van. De hoed staat haar beeldig. Ook waar. Of niet?

Queen Hoed _U1A1649

Niet dus, zoals deze laatste foto toont: Als het zonnetje maar even doorbreekt is het alsof ze weer zwanger is van nummer 4. Dan lijkt het alsof ze vol zit met zwangerschapsvlekken in haar gezicht…

Ik zag dit eigenlijk pas goed toen mede haagspraker Gerard de volgende foto publiceerde:
Koningin Maxima. Queen Maxima of the Netherlands
Door het zwart wit effect krijgt ze plooien en rimpels in haar gezicht. Toen ik dat zag ben ik in mijn eigen foto’s gaan graven of ik ook niet zoiets had geknipt.

Ps: Chapeau! Gerard: deze foto “went viral” op Flickr.

De Roze Steenvlakte

Ik erger me er al langere tijd aan. Een steenvlakte tussen het Princes Irenepad (jawel, dat bestaat in Den Haag), de Prins Clauslaan, Prins Willem Alexanderweg (ook die is er) en de Koninklijke Bibliotheek. KB in vaktaal, Prins-Alexanderhof, mét streepje.

Licht roze tegels. Import, want die steensoort bestaat niet in ons land. In totaal een kleine 13.000 vierkanten en rechthoeken. Ik kan er een paar honderd naast zitten, maar zo ongeveer is het dat wel. De meesten 50 x 25 centimeter groot, een minderheid 25 x 25. Een goede vijf centimeter dik.

Een stenen ‘tapijt’ te midden van straten en grote gebouwen. Vergeten. Vrijwel geen voetganger loopt er over heen. Af en toe waagt zich een fietser op de vlakte. Zenuwachtig rondkijkend alsof er iets verbodens wordt gedaan.

Enkele jaren terug was het nog een simpele grasvlakte. Totdat iemand – ergens in het Haagse stadhuis – besloot dat het levende groene gras plaats diende te maken voor koud, kaal steen.  Er is maanden aan gewerkt het voor elkaar te krijgen.

En waarom? Niemand die het weet. Per tegel is er minstens 100 euro, en wellicht wel het dubbele aan uitgegeven. Inclusief btw. Negentien procent. Alles bij elkaar tot een godsvermogen aan steen.

Om de hoek is de Princes Beatrixlaan aan beide zijden geplaveid met hetzelfde soort. Geen succes overigens. Tegels barstten voortdurend. Zakken weg. Verkommeren. Dus komen er periodiek ‘mannetjes’ die in  opdracht van de gemeente al deze ellende moeizaam herstellen. Met nieuwe, geïmporteerde stenen plateaus. Lekker langzaam zodat het lang duurt. En dus veel kost.

De houten kratten met nieuw vervaardigde tegels staan er schier eindeloos. Inclusief containers waarin de verwijderde exemplaren, inclusief betonnen ‘ondergrond’, verdwijnen. Dat er even verderop een vlakte ligt uit zonder meer bruikbare tegels schijnt niemand te weten. Of te beseffen.

Er komt een boze gedachte bij me op: zou iemand zijn zakken hebben laten vullen door het bestellen van 13.000 tegels ‘in overschot’ die vervolgens schielijk dienden te ‘verdwijnen’ om vervolgorders niet in de weg te zitten?

Ik kijk nu ineens met een hele andere blik naar die roze stenen. Volgens mij blinken ze.

 

Beeldige Beeldhouwwerken op het Lange Voorhout

Koninklijke Kuiten_U1A1692kl

Vanmiddag trof ik deze Koninklijke Kuiten aan op het Lange Voorhout waar de beeldententoonstelling werd geopend door Koningin Maxima en de Belgische Koningin Mathilde. Nu eens niet de obligate beelden van lachende hoogheden, maar stralende onderdanen, want dat zijn het. Links die van Koningin Maxima, met de kleur nude en rechts die van Koningin Mathilde met een helblauwe kleur.

Koninklijke Onderdanen I56A3944

Op deze foto is al een beetje te zien dat de jurkjes op elkaar waren afgestemd. Koningin Mathilde een beetje oranje en veel helblauw (koninklijk blauw misschien?) en Koningin Maxima geheel oranje.

Er zal hier nog wel meer volgen, maar dit viel mij op en wilde ik vast even kwijt.

Ook Haagse bijstandsgerechtigden verplicht tot werken zonder loon

De Haagse Stadspartij en de SP vragen opnieuw aandacht voor de uitzichtloze positie van Haagse bijstandsgerechtigden die worden rondgepompt in verplichte re-integratietrajecten. Binnen deze trajecten worden zij verplicht om onder de noemer ‘Participatieplaats’ 32 uur per week te werken zonder loon. Het wordt hen bovendien verboden om vrijwilligerswerk te doen dat wél bijdraagt aan de kansen op de arbeidsmarkt. Na een periode verplicht te hebben gewerkt zonder loon kunnen zij vaak een paar maanden betaald door met dit werk om vervolgens weer opnieuw de bijstand in te stromen.

De Haagse Stadspartij en de SP hebben eind maart al een aantal schriftelijke vragen aan verantwoordelijk wethouder Baldewsingh (PvdA) gesteld over de effectiviteit van de Haagse bijstandstrajecten. De beantwoording van deze vragen roept echter meer vragen op dan dat het antwoorden biedt. Daarom hebben gemeenteraadsleden Fatima Faïd (HSP) en Bart van Kent (SP) deze week vervolgvragen gesteld. De partijen vragen onder andere of het college bereid is het draaideur-effect in de re-integratietrajecten te onderzoeken en hier paal en perk aan te stellen door het gebruik van een Participatieplaats te beperken tot maximaal 6 maanden in een periode van 5 jaren. Ook vragen de Haagse Stadspartij en de SP het college om bijstandsgerechtigden per gebruikte voorziening een anonieme evaluatiemogelijkheid te bieden.​

Een muzikaal weekend

Geplande en ongeplande muzikale genoegens afgelopen weekend. Slenterend door de stad, zoals mijn grootmoeder het centrum van Den Haag noemde, bleek bij de Zwarte Ruiter een muziekfestivalletje gaande te zijn. De Surf en Turf BBQ. Los Coronas (uit Madrid) streelde het oor met van Californische stranden geplukte gitaar muziek, aangelengd met een prachtig trompetje.

DSC_0011

Niet te lang bij stil gestaan. Op naar het Paard. Klassieke orkesten hebben het moeilijk; dus hebben ze de jeugd nodig. En waar vind je de jeugd? In het Paard van Troje! Het Residentie orkest organiseert dit jaar een serie van vier concerten in het Paard onder de naam Symphonic Junction. Afgelopen zaterdag was het thema Indie Games, oftewel soundtracks van computer spelletjes. Van Space invaders tot meer obscure (want indie) spelletjes.

DSC_0035Het voordeel van klassieke muziek in het Paard is wel, dat iedereen voor de verandering zijn mond eens houdt. Het was niet alleen staan en luisteren, er werden ook  games gespeeld door het publiek. Hoogtepunt een combinatie van publiek (van bovenaf gefilmd) dat een soort van cursor moest doorgeven en daarmee kaarten moest zien te raken. Natuurlijk wel oppassen dat je niet door een monster gepakt wordt.

DSC_0159Het laatste concert in de serie is 13 juni a.s., met Florre Torim van de Staat.

DSC_0188En dan zondag. Tales of the Wind werd al aangekondigd op deze blog. Michael Varenkamp met trompet en Björn Aris (martial artist) kwamen elkaar tegen op een workshop in Denemarken. Het feit dat ze beiden in Den Haag woonden, was de stimulans tot deze bijzondere samenwerking. Met lang aangehouden trompetklanken betovert Michael de samoerai. Tegelijkertijd leidt Björn de trompettist door de ruimte van deElektriciteitsfabriek.

DSC_0095DSC_0104

Bijna een uur lang houdt de spanning aan, om tenslotte op te lossen in het niets.

DSC_0117