Parijs is nog ver. Zeker als je Tommy heet: met zijn korte pootjes kan onze columnist niet bij de trappers. Sturen kan hij ook niet. Blaffen wel.
Woensdag. Normaal gesproken is dit voor mij de dag dat ik bij de Opûh Koffie in Den Haag om koekjes kan bedelen bij die linkse rakkers van Haagspraak. Maar omdat dat werkloze tuig mij in Frankrijk heeft achtergelaten zit ik hier nu wielrennen te volgen. En dat terwijl wielrenners en honden elkaars aartsvijanden zijn. Ik hoop op regen, regen en verkoeling. Regen en valpartijen en spectakel in de koers.
In die regen zal in de etappe naar Pra Loup wederom op Nibali en Valverde gelet moeten worden. Maandag deed Froome dit goed: hij bleef in het wiel van Valverde in de gevaarlijke afdaling naar Gap. Dat redde zijn dag, want u weet: net als ik kan Froome uit zichzelf niet sturen. Hij zal nog vier dagen in de Alpen moeten overleven om de gele trui naar Parijs te brengen.
De afdaling van de een-na laatste col lijkt mij ook nu de sleutel tot de etappe. Ik verwacht aanvallen van: Joaquim Rodriguez, die de bolletjestrui wil hebben, vincenzo Nibali, die de afdaling van de Col d’Allos wel zal zien zitten en Romain Bardet.
U leest het goed: ik prijs een Fransman aan. Dat is niet voor niets, want deze etappe is een exacte kopie van rit vijf van de Dauphine Libere van dit jaar. Deze rit werd gewonnen door Bardet. De Fransman reed weg op de top van de Allos en sloeg een gat in de afdaling. Let op hem.
Woef.
Woensdagmiddag, na afloop van de Opûh Koffie, besloot ik om een rondje door het centrum te maken. In de Korte Poten kwam ik Theo Kelderman tegen.
Haagspraak 