Opûh koffie 24-12-2014

“Edith (Schippers, red.), dat is toch een merk toiletpapier? ”
– Roel wijnants

image

Het duurde even, maar nu hebben die linkse rakkers van Haagspraak mij geaccepteerd aan tafel. Vanaf nu heb ik mijn eigen stoel. In mijn eigen café, dus dat mocht ook wel.

Het is rustig vandaag, want het regent. Werkschuw tuig houdt niet van regen, dat is duidelijk. Ik houd er juist van. De hele Kerst zal het hondenweer zijn, heerlijk!

Ik wens u allen dan ook een prettige Kerst en een zalig uiteinde.

Woef.

Groen-gele sjaaltjes voor het Sijthoffgebouw

De hond van het café waar de Opûh Koffie plaats vindt, doet wekelijks verslag van deze Haagse bijeenkomst. Deze keer was er speciale aandacht voor het Sijthoffgebouw, dat niet zo lang geleden een facelift kreeg.

De wekelijkse Opûh Koffie verliep rustig, zoals gebruikelijk waren er weer veel iPads en camera’s aanwezig. Ook waren er één of twee fotografen die wraak namen op de fotografe die de afgelopen paar weken druk aan het schieten was geweest.

Roel en Theo waren deze keer druk bezig met het bespreken van het Sijthoffgebouw. Dit gebeurde aan de hand van een glossy folder die Roel meegenomen had. Iedereen bleek wel zo zijn mening te hebben over de bronzen ooievaars die aan de nieuwe gevel van dit gebouw hangen. De één vond ze mooi, de ander zag ze wel in handen van een Oost-Europese koperdief verdwijnen. Weer een ander leek het wel een leuk idee als ze allemaal een ADO-sjaaltje kregen.

Als hond cq. columnist liet ik me dit allemaal welgevallen. Theo Che bleek geen hondenkoekjes meegenomen te hebben. Dat viel dan weer tegen. Zoals gebruikelijk sluit ik dit stukje af met mijn eigen groet:

Woef.

10/10/2014 – Haagspraak 2 jaar – MH 17

_MG_0665

_MG_0622

Haagspraak 2 jaar

Voordat we het helemaal vergeten even een kort berichtje over 2 jaar Haagspraak.

Omdat ik begin dit jaar ben gestopt met mijn hotel, zie ik een deel van de auteurs veel vaker dan daarvoor. Een aantal actieve auteurs ziet elkaar namelijk bijna wekelijks tijdens de Opûh Koffie. Uit die bijeenkomsten komt steeds ook weer inspiratie voor deze of gene post hier. Dat maakt dat de drang om een auteurs/vrienden van Haagspraak bijeenkomst te organiseren minder groot. Niettemin, als er belangstelling is voldoen wij graag aan de vraag.

Oeps. Het overkomt me weer eens: Ik druk op de publiceer knop in plaats van de bewaarknop voordat het artikel af is.

Beetje Statistiek

MH 17

Het neerhalen van vlucht MH 17 was een van de aangrijpendste gebeurtenissen van het afgelopen jaar.

Ik plaats hierbij twee foto’s ter nagedachtenis aan een stel en hun zoontje dat omkwam met nog een kindje en de moeder van de vrouw bij de ramp met MH17. Ik maakte deze foto’s een paar jaar geleden op de bruiloft van een broer van de man. Omdat ik de broer goed kende liep ik de hele dag rond en in de weg als reserve trouw fotograaf. Ik zal uitleggen waarom.

Ik was ook aanwezig bij het spektakel dat herdenking van het heengaan van deze familie vormde. Het was ergens in een grote plaats in Nederland in een groot gebouw. 800 tot 100 man en vrouw aanwezig schatte ik.

Ik heb eigenlijk moeite met het feit dat leed van anderen tot het voyeurisme van deze tijd leid en ervoor geëxploiteerd wordt. Ik wil daar eigenlijk niet aan bijdragen, bij voorbeeld door er hier een stukkie over te plaatsen.

De betrokken familie wilde zelf ook helemaal niet dat er zo’n grote herdenking in een groot gebouw kwam. Toch kwam de herdenking er wel. Hij was lang en pijnlijk. Een levensgrote selfie van het gezin vlak voor hun vertrek met de MH17 prijkte pontificaal op allerlei zichtplekken in het gebouw.

Ik ging door een hoestbui eerder het gebouw uit en trof daar een cameravrouw aan van een regionale omroep. Met haar praatte ik wat over het geheel en ik mopperde wat over het exhibitionisme en ramptoerisme dat in Nederland hoogtij viert. Zelfs als er een kat wordt overreden hangen er al verdorde bossen bloemen in de lantaarn. Deze dame wist ook dat de betrokken familie het spektakel helemaal niet had gewild, maar er door de reacties van de omgeving toch langzaam maar zeker aan toegegeven had. Stel je voor de vrienden en kennissenkringen van 4 gezinsleden en van (schoonmoeder) dat is een immense kring. Toespraken van burgemeesters van de plaatsen waar de betrokkenen woonden. De kleuterjuffen. Familieleden en vrienden en enkele vertegenwoordigers van hobby’s. De 2 en een half uur was gauw volgepraat. Bij het uitgaan van de herdenking zag ik vervolgens berustende en toch enigszins blije gezichten. Het helpt verwerken. Gedeelde smart is halve smart. Enzovoort.

Dus ondanks dat ik mezelf er te ver van zie af staan toch maar een paragraaf hier aan gewijd. Met name ook om te laten zien dat we er soms wel degelijk over nadenken wat we hier schrijven en soms gewoon niets schrijven. Soms staat er voor de dag alweer zo’n mooie post, dat ik denk: “Die wil ik nog niet verdringen door mijn gekrabbel”, want het kenmerk van een blog is dat een post naar onderen zakt. Bij iedere nieuwe post een eindje verder.

Aan de andere kant wil ik laten zien dat het laten rijpen van een onderwerp voor een post ook tot een redelijke post kan leiden en je niet altijd geneigd moet zijn iets maar helemaal niet te posten….Eens?

Tot slot. Waarom hier en nu? Omdat toen ik wat terug blikte op het blog een foto van een andere overledene naar voren kwam van een post die veel gelezen is, zie: Bye Bye Yolante

Door Happy Hotelier

Fotoshoot nieuwe Paleis Gracht

_DSC2373Peter van Oosterhout kiekt Willemsvaart

Na de Opuh Koffie fietsen InterNiek, Marco van Melodiefabriek en ik, zoals we wel meer doen, richting huis. Bij de houten fietsbrug tussen de Noordwal en de Veenkade keek ik even om en zag ik bootjes op het water dat thans weer boven de paleistuin parkeergarage stroomt. Marco moest boodschappen doen (strenge vriendin), maar ik zei: “Kom Niek even kijken”, “Oh ja,” zei Niek “Das waar ook. Ik mocht het niet verder vertellen, maar Chris zou hier gaan varen.”
We fietsen richting Paleistuin en zagen daar ons eigen Roel, die we net ook nog op de open koffie getroffen hadden. Roel staat verdekt opgesteld aan de kant te fotograferen. Boven de geïnundeerde parkeergarage lagen twee boten te dobberen, een boot van Gert Veen, o.a. van Drieluik een verborgen pareltje in het Valkenbos kwartier. Gert stelt zijn koolvlet af en toe ter beschikking aam de Willemsvaart voor kleinere gezelschappen. Bij Gert in de boot zitten mensen die de parkeergarage met gracht hebben gebouwd alsmede wethouder de Bruijn.
Geer_DSC2386
De andere boot is een sloepje van Willemsvaart met daarin Chris Schram, initiatiefnemer van de Willemsvaart en de man die al jaren vermoedelijk de grootste site met foto’s over Den Haag bijhoudt: historie.hdpnet.nl. Net als Interniek een blogger over Den Haag voordat het woord blogger bestond. Bij Chris zitten fotograaf Peter Oosterhout en Gera Nieland, fotografe en blogger van het eerste uur op Haags Allerlei. Het doel van de dag is het inspecteren van een nieuw stukje Haagse Gracht bij de Paleistuin boven de daar nieuw aangelegde parkeergarage.
Paleisgracht
Wanneer je deze google kaart goed bestudeert, zie je het met pijlen aangegeven grachtenstelsel dat de binnenstad zoals die uitgebreid was toen de grachten werden gegraven, volledig omspant. In 1924 werd het stuk binnen de cirkel gedempt Update: en overkluist. Ik dacht aanvankelijk dat je er niet onderdoor kon varen, maar weet nu dankzij Eduard  (zie commentaar) dat je er wel onderdoor kon varen.

De Ooievaart (ook mede door Chris opgericht) en de Willemsvaart konden tijdens de verbouwing niet om het Centrum heen varen. Wanneer de obstakels onder water in het nieuwe stukje gracht zijn verwijderd, kan het hele rondje weer gevaren worden. Het geeft de rondvaart bedrijven en de toeristen en de hagenaars veel meer mogelijkheden om een rondvaart naar keuze te maken.
Willemsvaart Inspecteert _DSC2381
Wanneer ze de nieuwe brug bij de Toussaintkade onderdoor varen, kan ik laten zien dat die best mooi rank wordt en toch stevig is wanneer je het giga apparaat erboven in aanmerking neemt.
_DSC2420a

Roel-Werkt-_DSC2429
Nadat de notabelen op de Toussaintkade van boord zijn gegaan worden de twee boten teruggevaren. Ik fiets een stukje mee en kan een paar mooie plaatjes schieten van Roel “aan het werk” met koffie en gebak in zijn prachtige kleurrijke nieuwe jack. Vind wel dat de pet dan ook wel wat kleuriger mag.

Na afloop mag ik zelf nog een heerlijk stukje appeltaart verorberen. Het leven is mooi.

Update:

Er verschenen ook stukjes over deze tocht op:

Chris heeft zijn PR goed op orde.

Door Happy Hotelier