Het motortje is nu trending in de wielerwereld. Men praat hier over ´mechanische doping´, iets dat als je even nadenkt in het dagelijks leven van de trouwe wielervolger niet meer weg te denken is.
Zo hoef ik alleen maar even rond te kijken in het clubje bloggers rond Haagspraak: zowel Roel als Happy Hotelier maken al gebruik van een e-bike voor hun reportages. Of deze oude mannen ook meedoen aan cyclocross is mij nog niet bekend. In ieder geval zijn ze geen van beiden ooit voorin geëindigd. Verbazingwekkend, want de e-bike van Guido zou 45 kilometer per uur lopen, zelfs als de man achteruit trapt.
Iemand die het naar verluidt helemaal bont maakt is onze psychotische dichter Sacha Kahn. De man heeft hoogstwaarschijnlijk een motortje in zijn toetsenbord. Zoiets fluisterde hij mij gisteren toe:
¨Zoals ik je inmiddels heb uitgelegd,¨ zei hij, ¨Heb ik jullie allemaal verzonnen. Ook jou, Tommy. Zoiets kan niet zonder doping. Hoe denk je anders dat ik dit volhoud? Bloggen is topsport!¨
Hij had nog een adresje voor me. Ze zouden overal motortjes in kunnen bouwen: niet alleen in Guido´s fiets, maar ook in Sacha´s vooroorlogse Underwood Portable, Edwins laptop of in mijn voerbak.
Laat je rijden, dat spaart je een motortje uit. foto: Roel Wijnants
Ik vond het maar niets en heb het hem uitgelegd: ik heb al jaren een motortje in mijn fiets. Ze zit op het zadel en rijdt me overal naartoe!
Kunnen we eindelijk iets doen aan de chaos, die gezondheidszorg heet?
Staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, Martin van Rijn (links) naast enkele FNV actievoerders.
Cabaretier Sjaak Bral over van Rijn:
Ik heb er 32 jaar in gewerkt.
Niet aan het bed, maar in allerlei functies er om heen. En heb geregeld aan de andere kant van de lijn gestaan. Of beter… gelegen. Eenenveertig keer!
Maar deze ervaringsdeskundige kan uit volle overtuiging u mededelen: Doe iets aan de chaos. Nu en snel de gehele gezondheidszorg nationaliseren.
Mijn voorstel zou zijn: Terug naar een platte organisatie, bestaande uit artsen in loondienst tegen een goed salaris, maar zeker niet boven de honderdduizend Euro. Een organisatie bestaande uit verpleegkundigen, hoofdverpleegkundigen en directie. De directie bestaat dan uit een medisch directeur, een verpleegkundig directeur en een economisch directeur.
Verder al die zakkenvullers of managers er uit en zeker die zogenaamde Zorgmanagers, waar elke verpleegkundige aan het bed, over klaagt.
En natuurlijk het moet het ziekenfonds terug, met een premie naar draagkracht en de verzekeraars niet compenseren. Die hebben al genoeg gegraaid.
Om de ongelijkheid tegen te gaan, worden privé klinieken genationaliseerd en opengesteld voor patiënten van de nieuwe verzekering. Daar buiten, geen privé klinieken meer. Zo wordt voorkomen, dat de één met geld, beter geholpen wordt, dan de ander zonder.
Zo zou de gezondheidszorg weer uit het slob getrokken moeten worden. Er is geen alternatief.
Ik verwacht vanavond onze minister-president in het nieuws:
“Het gaat weer goed met Nederland. Ook in de bouw is de crisis nu voorbij. De bakstenenbranche zit duidelijk in de lift.”
De provincie Brabant, waar toch wel wat bouwbedrijven te vinden zijn rekent zich ongetwijfeld al rijk. Niet zozeer vanwege de asielzoekerscentra die hier nu gebouwd worden, maar vanwege de grote vraag naar bakstenen onder onze brave burgers die de straat op gaan om op te komen voor onze wormen en maden.
Zo ook in Heesch. Ik stel u even voor aan de bezorgde burgers* die ‘onze’ vrouwen beschermen. Beelden van Omroep Brabant:
Ik voel mij al een heel stuk veiliger. U ook hoop ik.
Edwin IJsman
*De oorspronkelijke tekst was ‘Neanderthalers’, maar na een klacht van een belangenvereniging voor holbewoners heb ik de tekst aangepast.
Den Haag poogt een internationale stad te zijn, maar het internationale karakter uit zich vooral in segregatie: ‘expats’ praten niet met ‘allochtonen’ praten niet met ‘autochtonen’. Waar in deze stad vind je nog Koerden, Moldaviers, Basken, Finnen, Italianen en Marokkanen aan dezelfde bar? Precies: het Autonoom Centrum. Binnenkort zal dit tot het verleden behoren.
Internationaal karakter
In het Autonoom Centrum vond ik drie jaar geleden een plek die ik sinds mijn vertrek van de TUDelft niet heb gevonden in Den Haag: een niet-elitaire setting waar je met mensen van verschillende nationaliteiten en achtergronden een hapje kon eten en een biertje kon drinken.
Aan de bar schoven mensen aan met verschillende achtergronden: je kon er krakers uit Duitsland tegenkomen, een Slowaak in Nederland in de financiele sector werkt, een muzikant uit Ierland of Roemenie en vaste en/of uitwisselingsstudenten uit heel Europa, al dan niet vergezeld van een verdwaalde docent uit Finland of Spanje.
Alternatief en laagdrempelig
Het pand van het Autonoom Centrum. Foto: Autonoom Centrum
Ook was het de afgelopen jaren de plek waar ik maandags afsprak om te gaan eten met Teun, gepensioneerd medewerker in de psychiatrie, medeblogger bij Haagspraak en activist in hart en nieren. Helaas overleed Teun afgelopen november, maar dat heeft mij er niet van weerhouden hier aan tafel aan te blijven schuiven.
Het eten was er altijd veganistisch, ik niet. Maar aangezien ik alleen woon zag ik ook wel dat ik er voor 3,- Euro een gezonde maaltijd kon krijgen die ik zelf voor dat bedrag niet had kunnen produceren. Daarbij kwam dan een betaalbaar biertje en goed gezelschap, alles op loopafstand van mijn huis.
Sociale functie voor jongeren en studenten
Ook voor de vele jongeren die hier wekelijks komen had het AC een belangrijke sociale functie. Jongeren uit alternatieve kringen kwamen hier samen met studenten van Kunstacademie en Conservatorium. Voor hen zou ook het alternatief vaak zijn: ergens thuis zitten. Het uitgaansleven is niet voor iedereen betaalbaar, integendeel.
De baten waren duidelijk: er werden ideeen uitgewisseld, men inspireerde elkaar. Studenten gingen mee in een politieke demonstratie, krakers gingen studeren op de Kunstacademie. Men hielp elkaar aan opleiding, werk, sociale contacten, zingeving in het leven. Zaken die wij zo belangrijk plegen te vinden in onze samenleving.
Dreigende ontruiming
Aan al dit lijkt nu een einde te komen. Zes jaar lang bestond het Autonoom Centrum in een cafe dat gehuurd werd door Inbev, een miljardenbedrijf dat panden doorverhuurt aan uitbaters van kroegen. Er was een afspraak: als Inbev een huurder zou vinden, zou het AC plaatsmaken.
Inbev huurde het pand van Pubstone BV, een bedrijf dat allerlei kroegen in bezit heeft en deze exclusief verhuurt aan Inbev. Deze constructie klinkt mij vreemd in de oren en ik zou me afvragen of ik hier niet met een siamese tweeling te maken heb, maar amai, that’s besides the point. Deze januari loopt het huurcontract van Inbev af en volgens dit contract moet het pand leeg worden opgeleverd.
Om vervolgens leeg te blijven staan tot sloop of verkoop, want alleen Inbev zou het mogen huren van de eigenaar. Helaas zijn de gebruikers van het pand niet tot overeenstemming gekomen met Pubstone, waardoor een ontruiming angstwekkend dichtbij komt.
Meer informatie over deze complexe situatie is te vinden op de website van het Autonoom Centrum, voor mij rest de teleurstellende constatering dat er weer een stukje Haagse sociale en internationale samenhang verloren gaat.
Erg jammer. Voor diegenen die er op de valreep nog eens willen komen:
Autonoom Centrum
Adres: Willem van Outhoornstraat 17, Den Haag
Openingstijden:
Maandag:
Veganistische volkskeuken vanaf 19:00 uur. (Je kan normaal gesproken vanaf ca. 18:30 naar binnen)
Dinsdag:
Infoshop Opstand (boeken, zines etc.), open van 15:00 tot 19:00 uur, met hierna veganistische soep tegen donatie.
Ik zei het toch al dat wij vaak nietsvermoedend met beroemdheden aan de koffietafel zitten? Vandaag krijgt Marco in de rubriek Stadsmens van Joke Korving een halve pagina in Den Haag Centraal.
Gisteren nog – woensdag 6 januari 2016 – deed hij het weer met de nodige sappige verhalen over zijn muzikale belevenissen die soms vlak erna in een docu story op tv worden bevestigd. Hierbij laat hij ook niet na de speciale tongval van de door hem aangesprokene zeer goed te playbacken ter opluistering van de anekdote. Daarin gaat Den Haag Centraal natuurlijk niet zover. Maar Joke weet toch wel diep in Marco’s heden en verleden te duiken. Met zijn successen op internet als componist en als radiomaker waarvan de documentaire Oostende Healing over Marvin Gaye de meest recente is.
Bijgaand beeld uit Den Haag Centraal (7 januari 2016) geeft u een indruk van het interview
Haagspraak 