Afgelopen donderdag opende Suite Novotel Den Haag, het eerste long-stay hotel van dit nieuwe merk van Accor in Nederland. De opening werd groots aangepakt. Voor de gelegenheid had de hotelketen een paar directieleden meegenomen en de Haagse wethouder Stedelijke Economie weten te charteren. Namens Haagspraak woonden Edwin IJsman en Happy Hotelier de opening bij. Eerstgenoemde maakte gebruik van een aangeboden kamer en bracht er de nacht door.
Wie komen er nou op zo’n opening af? Als eerste natuurlijk de COO van Accor Hotels Benelux, Caro van Eekelen. En ook Karsten Klein, de Haagse wethouder stedelijke economie die we bij Haagspraak vooral kennen van zijn jaren ‘50-kapsel en de sluiting van vrijplaats De Vloek. Verder een bonte verzameling lokale en nationale pers, fashion- en lifestylebloggers, zichzelf uitnodigende partycrashers en personeel, heel veel personeel. Daar leek het tenminste op, aangezien het praktisch onmogelijk was om lang zonder drankje op de feestelijke vloer van de lobby te blijven.
Ik sprak een van de meisjes in zwart-witte kleding aan, Eva, 19 jaar oud, studente psychologie die een tussenjaar doet. Zij vertelde me dat ze vanuit Amsterdam hier speciaal voor de opening naartoe kwam, als medewerkster van een horecauitzendbureau. Ze vertrouwde me toe dat ze al wat op de grond had laten vallen. Mijn geruststellend bedoelde mededeling dat ze dan in het ergste geval ontslagen zou worden, iets dat prima te overleven is, kwam goed aan. In de loop van de avond zou ze me nog enkele malen aan mijn uitspraak herinneren, ondertussen links en rechts een hapje nemend van de chocolade die ik haar aanbevool.
Het eigenlijke personeel van het hotel bleek minder talrijk en gekleed in blauwgeruite overhemden, met buttons erop. Een deel van de tijd zaten ze gezamenlijk te genieten van het feestje aan de lange tafel in de ‘huiskamer’, zoals Suite Novotel de lobby noemt. Eén van hen, Shanna, las me de tekst van haar button voor en legde uit dat ze elke dag een andere kon pakken: “Net hoe je stemming is. Het helpt ook om een band te scheppen met de gasten.”
Ze legde me iets meer uit van het concept van het hotel. Zo is er 24/7 eten aanwezig. Er is geen eigen keuken, maar gasten kunnen zelf maaltijden opwarmen in hun suite. Op de vraag wat ze nou zelf deed binnen haar team, kreeg ik als antwoord: “Van alles wat, receptie, bar, ontbijt.”
De chocolade die ik Eva aanraadde bleek gemaakt door Remco Groenewold van Hop & Stork, die me met een big smile vertelde dat hij zelf de kleur van chocolade heeft. Zijn winkel werd niet, zoals ik verwachtte, platgelopen door vrouwen, maar trok ook redelijk wat mannen aan. “Vaak kopen ze juist ook chocola voor zichzelf”, vertrouwde hij me toe. Ik hoefde me nergens voor te schamen.
Zijn chocolade bevatte voor de gelegenheid ook Japanse theeblaadjes, die afkomstig waren van Kiona Malinka, een gepassioneerde jonge vrouw uit Bergen op Zoom. Als het nodig is gaat ze het Chinese platteland op om bij de theeboeren zelf haar thee te selecteren. “Dat levert heel specifieke smaken op,” legde ze uit. Zij was niet alleen op de opening om thee te serveren, maar trainde ook het personeel om het op de juiste manier te zetten. Het water mag niet te heet zijn, de juiste hoeveelheid moet afgewogen worden: “Geen thee zonder training.”
Hoewel ik zelf altijd zeg meer van de koffie te zijn en haar toevertrouwde alleen thee te drinken op doktersrecept, had haar verhaal mij toch te pakken. Na al de glazen wijn die me toegestopt waren, smaakte de thee me uitstekend.
Ondertussen had ik de mij aangeboden kamer al bezocht om er mijn spullen neer te leggen, in het gezelschap van Haagspraaks Happy Hotelier, die eerder dit jaar zijn eigen suitehotel aan de Laan van Meerdervoort verkocht. Hij vond de benaming ‘suite’ voor de kamer wat overdreven. Ik was zelf vooral tevreden over de ruime badkamer met ligbad en aparte douche. On-nederlands ruim. Het toilet had een eigen ruimte gekregen, zeer prettig. Het ligbad, dat iets korter was dan dat van mijn ouders (die het enkel gebruiken om de hond te wassen) liet ik die avond vollopen. Vanuit bad praatte ik mijn collega-bloggers van Haagspraak bij en beloofde ik hen een live verslag van het ontbijt de volgende ochtend.
Bij het ontbijt kwam ik vooral bloggers tegen, tevreden bloggers die met een jus d’orange en een bak koffie wat napraatten. In gesprek met het personeel vond ik Barteld, een ontspannen ogende man in een groene hoodie. Ik vroeg hem of hij ook iets voor het hotel deed.
“Ja, ik ben de directeur.”
Dat had ik nou niet verwacht. Toch een interessante plek, dit nieuwe hotel aan de Grote Marktstraat. Na een derde bak koffie, die ik pakte in de ijdele hoop dat ik niet door de regen naar huis hoefde te lopen, checkte ik uit en stapte tegenover de voordeur maar de tramtunnel in. Bij mijn eigen voordeur verliet ik de tram weer. Heerlijk, die luxe.
Haagspraak 