Categorie: nieuws

Binnen- en buitenstads nieuws. Haagspraak brengt u de scoops.

Nieuwe Passagevloer scheurt

Scheur in Passagevloer. Foto door Roel Wijnants
De nieuwe Haagse passage is in september 2014 geopend voor het publiek. Het ziet er prachtig uit, maar er zijn toch een paar belangrijke minpunten.

Met de huidige technieken moet het mogelijk zijn om lange en grotere vloeroppervlaktes van Terazzo te voorzien. In de Passage is gekozen voor kleinere segmenten met ertussen een dilatatievoeg. Als men naar de vloer kijkt ziet men op een tiental plaatsen brede scheuren ontstaan, sommige op tien cm voor of na de dilatatievoeg, wat betekend dat de betonnen ondervloer reeds gescheurd is. Ook is er met de samenstelling van het Terrazzo gerommeld. Als men de Passage binnenkomt, is een een deel van de vloer ongeveer 10 meter met donkerdere stukjes marmer bewerkt dan daarna. Het is een stuk bleker het verschil is duidelijk te zien.

De passage zou een kwalitatief hoogwaardige verbinding tussen de Grote Marktstraat en de Spuistraat gaan vormen, maar daar ziet het nog niet naar uit met al die scheuren en kleurverschillen.

De vloer in de oude Passage kan hier als voorbeeld dienen. Van een gebouw dat ongeveer 80 miljoen heeft gekost, had ik iets meer kwaliteit verwacht. Of valt dit in de categorie kinderziektes?

Het Kleurverschil zoals iedere leek dit kan constateren. Foto door Roel Wijnants.
Het Kleurverschil zoals iedere leek dit kan constateren.

Foto door Roel Wijnants.

Foto door Roel Wijnants.

Foto door Roel Wijnants.

Groen-gele sjaaltjes voor het Sijthoffgebouw

De hond van het café waar de Opûh Koffie plaats vindt, doet wekelijks verslag van deze Haagse bijeenkomst. Deze keer was er speciale aandacht voor het Sijthoffgebouw, dat niet zo lang geleden een facelift kreeg.

De wekelijkse Opûh Koffie verliep rustig, zoals gebruikelijk waren er weer veel iPads en camera’s aanwezig. Ook waren er één of twee fotografen die wraak namen op de fotografe die de afgelopen paar weken druk aan het schieten was geweest.

Roel en Theo waren deze keer druk bezig met het bespreken van het Sijthoffgebouw. Dit gebeurde aan de hand van een glossy folder die Roel meegenomen had. Iedereen bleek wel zo zijn mening te hebben over de bronzen ooievaars die aan de nieuwe gevel van dit gebouw hangen. De één vond ze mooi, de ander zag ze wel in handen van een Oost-Europese koperdief verdwijnen. Weer een ander leek het wel een leuk idee als ze allemaal een ADO-sjaaltje kregen.

Als hond cq. columnist liet ik me dit allemaal welgevallen. Theo Che bleek geen hondenkoekjes meegenomen te hebben. Dat viel dan weer tegen. Zoals gebruikelijk sluit ik dit stukje af met mijn eigen groet:

Woef.

WEG: het noodlot van twee Haagse telefooncellen 2

Ze zijn dus écht verdwenen, de twee antieke telefooncellen die tientallen jaren op de Hofweg stonden, direct naast de toegangspoort tot het Binnenhof.

Ze blijken eind 2013 van hun sokkel te zijn gehaald door KPN. Die wilde ze kennelijk vernietigen. De Haagse wethouder Rabin Baldewsingh stak daar een stokje voor. Tenminste, zo deed de gemeente voorkomen.

De bestuurder vond de cellen te waardevol en stelde voor ze te laten overbrengen naar het terrein van het  Haags openbaar vervoermuseum aan de Parallelweg.

Leek een mooie oplossing alhoewel de cellen natuurlijk veel beter op hun plekje hadden kunnen blijven staan.

Leek, want de twee cellen zijn nooit op hun nieuwe locatie aangekomen! Ook al was er zogenaamd al een plekje voor ze vrij gemaakt bij de oude tramremise ter plaatse.

Bij het Haags openbaar vervoer museum wordt nu beweerd dat ze ‘ergens tijdelijk zijn opgeslagen’ en dat ze ‘te zijner tijd’ wel naast of tussen de oude trams en bussen zullen verschijnen.

De verdwenen telefooncellen, naar ontwerp uit 1931 van Brinkman & Van der Vlugt, foto: Geert Wirken

Als er ooit weer eens iemand aan de twee cellen denkt en ze gaat opzoeken op hun ‘tijdelijke’ locatie zijn ze waarschijnlijk verroest, is het glas gebroken en zijn de waardevolle onderdelen, zoals de opschriften gekleurd glas of de telefoontoestellen die er nog in hangen, gejat.

Met als conclusie dat het te veel kost om ze weer in hun oorspronkelijke staat terug te brengen en dat ze toch niet zo heel bijzonder waren. Einde verhaal. Ik ga toch maar een speuren waar die cellen dan nu zijn en wat er onder ‘tijdelijk’ en ‘te zijner tijd’ verstaan moet worden. Wordt vervolgd.

Lepra op de Dunne Bierkade

De gaper. Foto door Roel Wijnants.
Al zolang ik mij kan herinneren is de gaper boven in de gevel aan de Dunne Bierkade altijd goed onderhouden. Toen ik hier vanmiddag langsliep en omhoog keek schrok ik mij rot, grote delen van het gezicht zijn totaal weggerot. De gaper is teveel aangevreten door houtrot, zodat herstel misschien onmogelijk is geworden. Waarom is hier niet eerder melding van gemaakt? Er varen vele boten door de grachten, die allemaal passagiers vervoeren, maar een melding over verrotting van de kop, ben ik nog niet tegengekomen.

Er zou een expert naar moeten kijken en een schaderapport moeten opmaken om te bezien of de gaper nog is te behouden voor de volgende generatie. Welke instantie zet zich hier voor in of laten we de gaper gewoon wegrotten?

De gaper. Foto door Roel Wijnants.

Hieronder de gaper in betere tijden:
De gaper aan de Bierkade. Foto door Roel Wijnants

Verboden Linksaf te Slaan of Verboden Links af te Plakken

Verboden Linsaf te Slaan I56A1367

We waren een dagje naar Antwerpen.

Om precies te zijn naar het M HKA, oftewel het Museum van Hedendaagse Kunst Antwerpen. Zeker een bezoek waard. Nu onder andere een expositie van Panamarenko, een Antwerpse kunstenaar met werken die een jongenshart sneller doe kloppen. Ook geschikt voor kinderen dus…

Kom je buiten zie je dit: Een Verboden Linksaf te Slaan bord volgeplakt met M HKA toegangs stickers. Die krijg je namelijk bij je toegangskaartje en moet je op je borst plakken als je door het museum loopt. Een duidelijker bewijs dat dat niet erg milieu vriendelijk is, is er niet.

Ons nieuwe motto is dan ook, mede als reactie op de komst van Tommy:

Verboden Links af te Plakken….