Vliegveld Ockenburg

Onthulling plaquettes hulpvliegveld Ockenburg. Foto door Roel Wijnants, op Flickr.
In aanwezigheid van veteranen, familieleden en belangstellenden heeft burgemeester Jozias van Aartsen een viertal plaquettes onthuld op de voormalige portierswoning van hulpvliegveld Ockenburg.

Op en rond het vliegveld is in de Meidagen van 1940 zwaar gevochten tussen Duitse paratroepen en de Hollandse Grenadiers en Jagers, waarbij veel verliezen werden geleden, maar de Duitsers moesten het veld ruimen. Doel van de Duitse operatie was om diverse vliegvelden rond Den Haag in handen te krijgen, waarna zij naar Den Haag konden oprukken, de koninklijke familie, de regering en de militaire leiding te arresteren om zo een capitulatie af te dwingen. Dankzij de heftige weerstand, die de Grenadiers en Jagers boden werd de aanval afgeslagen, zo kon de koninklijke familie en regering naar Engeland vluchten.

Na de capitulatie op 15 mei werd het een schijnvliegveld met nepbarakken en nepvliegtuigen om de geallieerden om de tuin te leiden. Vanuit Ockenburg zijn ook nog raketten richting Engeland afgevuurd. Eén raket is daarbij uit koers geraakt en is in de Indigostraat terecht gekomen, waarbij veel slachtoffers zijn gevallen.

De Haagse historicus en Amerika kenner Willem Post heeft zich hard gemaakt om de portierswoning te behouden, evenals de studiegroep Historisch Ockenburg om zodoende de geschiedenis van het vliegveld levend te houden en de doden, die in die dagen gevallen zijn, te eren. Op een van de plaquettes is een beknopte geschiedenis van het vliegveld weergegeven. Op de andere plaquettes staan de namen van de omgekomen slachtoffers.

De plaquettes zijn mede mogelijk gemaakt met steun van Meeuwisse Nederland BV.

Onthulling plaquettes hulpvliegveld Ockenburg. Foto door Roel Wijnants, op Flickr.

Plechtigheid Hulpvliegveld Ockenburg. Foto door Roel Wijnants, op Flickr.
Meer foto’s op Facebook.

Blije Stalkers & Er wordt op ons gelet – Harry Zevenbergen

BLIJE STALKERS

We stalken elkaar, iedereen stalkt iedereen. We zijn slachtoffer en dader tegelijk. Exhibitionist en voyeur in één. Het woord privacy zal snel in onbruik raken, zoals niemand tegenwoordig het prachtige woord kemels nog gebruikt. Verzet tegen dit proces is een stuiptrekking. Slechts labiele types als Snowden strijden voor deze zaak. Het verzet van ouderen tegen deze ontwikkeling is meer lijdzaam. Er wordt gemopperd, zoals over alles gemopperd wordt wat vroeger beter was.
Mijn overbuurman en ik hebben allebei de gordijnen dicht, zodat we niet bij elkaar naar binnen kunnen kijken. Maar met één klik op de knop open ik zijn facebookpagina en weet ik wat hij eet, welke muziek hij luistert, zie ik een foto van zijn vriendin, vrienden en een hatelijk bericht van zijn ex. Ik weet dat hij het weekend op de Veluwe was, om op zwijnen te jagen en neem me voor hem een link te sturen naar de Partij voor de Dieren.
De buurvrouw drie huizen verderop, een studente, post ieder weekend foto´s waarop ze met vriendinnen in vergaande dronkenschap de tijd van haar leven heeft. Door de week studeert ze communicatiewetenschappen aan de Haagse Hogeschool. Wanneer ik haar gedag zeg, mompelt ze iets terug wat lijkt op goedemorgen of middag, als dat meer gepast is. Op facebook liked ze al mijn columns, al denk ik niet dat ze ze echt leest.
Snowden´s strijd is een achterhoedegevecht, omdat we de CIA zelf van alle informatie voorzien die ze nodig hebben. We zijn geen onafhankelijke individuen meer, meer een veelkoppig monster waarvan alle hoofden door elkaar kwetteren en uiteindelijk dezelfde kant op lopen omdat het niet anders kan. Of omdat we denken dat het niet anders meer kan.

waarschuwingsbord

ER WORDT OP ONS GELET

Kwart over zeven zondagochtend en ik rij vanaf de Prinsegracht de Grote Marktstraat in. De straten zijn uitgestorven. Voor de supermarkt aan de rechterkant, staat op een zwart scherm in grote rode lichtgevende letters. PAS OP HIER ZIJN ZAKKENROLLERS ACTIEF! Er loopt alleen een man van een jaar of 70 die zijn hond uitlaat. Verder zijn de straten leeg. Ik controleer mijn zakken alles zit er nog in. Ik trek mijn stoute schoenen aan en vraag de man: ´Bent u zakkenroller?´ en wijs hem op het bord. ´Nee dat ben ik niet, dus dan moet jij het wel zijn. Maar bij mij hoef je niets te proberen´. Hij kijkt naar zijn hond, die nadrukkelijk de andere kant op kijkt.

Srebrenica Herdenking 2013

Pinar

Jaarlijks wordt op 11 juli op het Plein in Den Haag de val van de enclave Srebrenica herdacht. Uit heel Nederland komen mensen naar Den Haag om deze voor hen zware dag te herdenken, een stille tocht op het Plein te houden en worden de namen van nieuw geïdentificeerde en herbegraven slachtoffers opgenoemd. Dit jaar waren het er 409.

Op het plein kom ik ook wat bekenden tegen, die elk jaar weer aanwezig zijn.
Zo ook Pinar dit jaar met vriendin Nabila.

Op de Sociëteit “De Witte” hing de de vlag halfstok, maar op het gebouw aan de overkant, waar Defensie is gehuisvest, wapperde de vlag voluit. Een beetje vreemde gewaarwording. Nog vreemder was, dat tijdens de herdenking een helikopter een rondje maakte. Niet echt een geluid dat men wil horen tijdens een herdenkingsdienst voor oorlogsslachtoffers.

Aan het eind van de herdenking wordt er voor elk slachtoffer een ballon met naamkaart uitgedeeld en op een bepaald moment worden deze ballonnen losgelaten. Elk jaar weer een triest gebeuren.
Srebrenica herdenking 2013

De pijn van Srebrenica

Srebrenica 2013. Foto door Roel Wijnants, op Flickr.