Bij het graf van Willy Derby

Negen april aanstaande is het vijfenvijftig jaar geleden dat Willy Derby overleed. Willy wie? Willy Derby, één van de succesvolste zangers die Nederland ooit gekend heeft. Broer van Lou Bandy, ook zo’n in vergetelheid gerakend talent.

Omdat zowel geboortedag (6 april) als sterfdag (9 april dus) niet goed uitkwamen in de agenda’s, was op 28 februari een herdenking georganiseerd bij zijn graf op Oud Eik en Duinen. Hier troffen wij een groep echte liefhebbers. Zij bleken elkaar te kennen uit wat ik maar de 78 toeren scene noem. Verzamelaars van oude grammofoonplaten en bijbehorende afspeel apparatuur.

Het was de bedoeling om het graf ook schoon te maken, maar dat hoefde niet. Nadat twee grammofoons waren geinstalleerd en aangedraaid, werden diverse nummers van Willy ten gehore gebracht. Je blijkt nogal eens een nieuwe naald te moeten gebruiken, terwijl het in andere gevallen hielp met de hand het draaien van de zwarte schijven te begeleiden.

En zo schalden op laag volume, onder andere “Droomland”, “Drankduivel” en “Hallo Bandoeng” over de dodenakker.

Werd vroeger de gedachte aan Willy Derby en de zijnen nog levendig gehouden in bejaardenhuizen (en op TV, breng eens een zonnetje, door Rien van Nunen en Bet van Dongen); tegenwoordig hoef je volgens de ook aanwezige Frenk van Meeteren daar niet meer mee aan te komen: “ze willen alleen nog maar de Beatles en de Stones”.

NB Frenk van Meeteren, de Jazz professor, draait regelmatig muziek uit vervlogen tijden, met bijbehorende explicaties, in de Pancho Bar.

Als kinderen dromen


Er gaat niets boven een boomhut in de vrije natuur, geen yuppenpand met gelegenheid tot boomhutten bouwen terwijl vader of moeder aan de bar of tafel zit te appen.
Wij spelen buiten, wij trotseren hagel wind en regen,
geen zee is ons te hoog. In onze droomhut zit je hoog en droog.

Einde Snackautomaat

hagazine

Op weg naar huis na een heerlijk broodje zalm uit de keuken van Café Van Beek schiet mij te binnen dat een kroketje uit de snackautomaat in de Prinsestraat er best in zal gaan bij het thuisfront. En ik kom er toch langs met de fiets.

Nauwelijks ben ik van deze lekkernij aan het voorgenieten of de realiteit knuppelt mijn gedachte genadeloos neer. De slagerij & traiteur G. van Muijden zijn inclusief automatiek voor goed vertrokken.

Dat doet mij meteen denken aan de aandacht die ik schonk aan het jammerlijke vertrek van Wilhelm Tell aan de Laan van Meerdervoort. Daar kregen wij zulke leuke reacties op.

View original post

Escher architectuur …

hagazine

Het fraaie rijksmonument, voormalige Amerikaanse Ambassade van architect Marcel Breuer, is eindelijk uit haar foeilelijke veiligheidscorset gestapt.

Beschenen door een flauw najaarszonnetje kun je eindelijk zien dat het bouwwerk zich door haar unieke vormgeving bij uitstek leent voor de huisvesting van het Escher Museum.

Sterker nog; ik heb altijd al gedacht dat het een Escher-gebouw wás.

View original post