Na een onaangenaam treffen met een rits besloot ik ruim 30 jaar geleden uitsluitend nog spijkerbroeken met een knoopsluiting te kopen. Veel keuze was er toen nog niet, dus het werd na een korte zoektocht de Levi’s 501. Wonder boven wonder zat dat model me ook nog als gegoten. Ze waren sterk en vormvast. Beetje duur, dat dan weer wel, maar je deed er best wel lang mee.
Een keer per jaar kocht ik een nieuwe “voor netjes”, de oudere exemplaren werden afgedragen tijdens fietsen, wandelen en andere bezigheden buitenshuis. Om van die herrie in spijkerbroekenwinkels en boetieks af te zijn had ik mijn vaste winkel bij De Werkman, naast IJssalon Florencia. De muziek stond daar altijd zo zacht dat ik het jarenlang niet eens hoorde. Ik hoefde de nieuwe jeans nooit te passen want 32-32 zat altijd goed, bovendien vind ik het verschrikkelijk om in zo’n klein pashokje mijn broek uit te trekken. De prijs was ook redelijk, 69 of 79 euri, maar dat weet het niet precies meer. Mijn eerste 501 had nog de maten 29-32. Maar met het ouder worden nam ook de waist-omvang een beetje toe. Nu gaat ook de lengte veranderen vanwege mijn krimp maar dat is weer een ander verhaal.
Vorige maand was het weer zo ver. Er zat een flink gat in mijn achterzak (kontzak in de volksmond) dus het was weer hoog tijd voor een nieuw exemplaar. Tijdens de opuh koffie op oudjaarsdag kreeg ik er nog opmerkingen over in café van Beek. Gelukkig was het Tommy niet opgevallen want die had er beslist een punt van gemaakt en een heel artikel over geschreven.
Ik neem u mee op mijn vergeefse zoektocht naar een een nieuwe 501.
De Werkman zat niet meer in hetzelfde pand naast Florencia maar was verhuisd naar een nieuwe, kleinere, locatie in de Prinsestraat. Maar daar verkopen ze geen levi’s meer in alle maten en soorten. “Nee, we beperken ons momenteel uitsluitend tot werkkleding”.
Teleurgesteld ging ik de winkel uit. Het ergste vond ik eigenlijk nog dat ik straks zo’n herriewinkel in moest waar je door de decibellen zowat direct weer naar buiten wordt geblazen.
Hier en daar eerst nog wat tevergeefs bij andere winkels gekeken… “nee, dat model hebben we niet, dat merk ook niet trouwens.”
Maar gelukkig zit er in de Spuistraat een echte Levi Store die geen ander merk verkoopt.
Dus vooruit dan maar. Oordoppen in. Het was uitverkoop, tot 50% korting. Had ik even geluk!
“Mag ik van u een donkere 501, maat 32-32”. Het leek zo’n simpele vraag. “Welke wassing” was de wedervraag. Wassing? Ik liep mee naar de afdeling 501, want die was er gelukkig nog wel. Ik zag van alles voorbij komen. Met wassing werd de mate van versletenheid bedoeld. Hoe lichter op de bovenbenen en elders hoe beter het verkoopt lijkt het wel. Nee, dat wilde ik zeker niet. Ook geen jeans met lies- en andere kreukels zodat ze er heel erg gedragen uitzien. Laat die broeken met die gestopte gaten ook maar zitten. “Zijn er echt geen normale ouderwetse spijkerbroeken meer?” vroeg ik me vertwijfeld af.
Bij de, duurdere, nieuwe collectie zag ik er een die nogal donker was en minder versleten en kapot dan al die andere, maar die kostte dan wel weer 99 euri. “Geen uitverkoopprijsje” zei ik. “Nee, maar dit is dan ook een broek uit de nieuwe collectie!” “Hoezo “nieuwe collectie, ik draag ze al meer dan 30 jaar!”
Kortom: een bijna levenslange zekerheid, een broek waar je op kon bouwen, bestaat niet meer. RIP 501.
Haagspraak 