Auteur: pieter musterd

Gepassioneerd fotograaf van alles wat los en vast zit. Ik probeer niet de werkelijkheid (wat dat dan ook is) te reproduceren maar mijn visie op de werkelijkheid. Brede culturele belangstelling en sinds kort ook Blogger voor Haagspraak.

Anton Corbijn

Anton Corbijn
Rechts bij de uitgang: Gisella en Akbar

Op de vrijdag na Hemelvaartsdag ben ik met twee vrienden die ik ken via flickr, collega-fotografen dus, naar de fototentoonstelling van Anton Corbijn geweest. Een bijzondere en inspirerende ervaring. Tijd voor een nogal persoonlijke impressie.

Er is een enorm PR-bombardement op ons uitgestort om toch vooral te gaan kijken. Natuurlijk heb ik wel eens van Anton Corbijn gehoord, hij was een keer een Zomeravondgast op televisie, hij heeft Den Haag een foeilelijk beeldmerk geleverd voor een gigantisch bedrag. Hij is vooral bekend geworden door zijn foto’s van muzikanten en popgroepen, meestal van het genre waar ik weinig mee had of heb. Kortom: ik ben niet echt een groot fan van deze beroemde Hagenaar. Want dat laatste is hij natuurlijk wel.

Ik denk dat ik 30 jaar geleden gestopt ben naar populaire muziek te luisteren dus wat ik daar zag hangen waren foto’s van voornamelijk vreemden voor mij. Ook naar TV zenders als TMF of andere muziekclipzenders heb ik nooit gekeken. Als een naam van een groep mij wel bekend in de oren klonk had ik er geen beelden of gezicht bij. Alleen The Stones (ik was van de Beatles), Sting en David Bowie herkende ik. Gelukkig stonden overal namen bij. Het is natuurllijk heel bijzonder dat een Hollandse fotograaf al heel jong bevriend is geraakt met al deze beroemdheden die hij dan ook zijn hele verdere leven heeft mogen volgen. Ik denk dat een wederzijds vertrouwen hem zover heeft gebracht. Wat je ziet zijn dus uitsluitend portretten van mensen die hij goed kent. Het zijn ook grotendeels opnamen van geposeerde en geënsceneeerde situaties. Eigenlijk is daardoor zijn oeuvre heel eenzijdig. Zijn foto’s zijn “gruizig”, grove korrel, tikje onscherp hier en daar, maar dat is zeker geen bezwaar want waar staat dat een foto altijd 100% scherp moet zijn? Bijna de hele tentoonstelling bestaat uit zwart/wit foto’s.

Goed, ik zag dus vooral veel geposeerde en geënsceneerde portretten van vreemde mensen. Wat mij raakte was zijn goed gevoel voor compositie. Zijn foto’s hebben allemaal een duidelijk grafische uitstraling. Grafisch betekent voor mij mooi en duidelijk lijnenwerk, harde tonen en contrasten, het tegenovergestelde van glamourfotografie.Hier en daar ook hele mooie voorbeelden van beeldrijm. De geportretteerden hadden vaak iets gemeenschappelijks met hun omgeving, alles was meestal heel goed in balans. Ik kon genieten van een uitgekiende vlakverdeling. Je vraagt je af wat toeval is en wat vooraf bedacht?

Het was erg druk. Zowel in het fotomuseum als in het Gemeentemuseum. Waar zijn al die mensen voor gekomen? Zijn dat de foto’s van hun pop-idolen of is dat voor het vakmanschap van Corbijn. Ook het publiek kende een tweedeling. Ik zag een mix van traditionele museumbezoeker in de daarbij behorende, vaak extravagante, outfit maar ook vrouwen in legging, toch wel ongebruikelijke kledij in een museale omgeving. Als ik een museum bezoek is dat lang niet altijd uit bewondering voor het tentoongestelde maar ook voor de verwondering. Ik laat mij graag verrassen door onbegrijpelijke dingen die als kunst worden gepresenteerd. Doe dan toch mijn best om daarin mee te gaan, hetgeen niet altijd lukt. Daarom begrijp ik ook de uitdrukkelijke wens van Corbijn niet dat hij per sé ook in het Gemeentemuseum wilde “hangen” omdat hij zijn foto’s als kunst beschouwt. Zijn foto’s beter of mooier als er een labeltje *kunst* aan gehangen wordt?

Wandelen in de Neherkadetunnel

Tijdens een geanimeerde redactievergadering op het zonnige terras van café
Van Beek (ik heb Tommy gemist?) hoorde ik – tussen de agendapunten door – dat je vandaag kon wandelen door de nieuwe tunnel bij de Neherkade. Omdat het toch prachtig weer was en ik toevallig ook nog mijn fotocamera bij me had ben ik daar na het gezellig samenzijn naar toe gefietst.
Behalve wandelen kon je er ook wat eten en drinken. Er was een prachtige KoffieKever waar je koffie en thee kon halen. Ik zag diverse broodjes en hapjestenten en de kinderen konden verven en kliederen dat het een lieve lust was.

De sfeer was opgewekt en iedereen lachte naar elkaar.

Een fotoverslag

het was een zonnige dag
het was een zonnige dag
straks komen hier de auto's op je af...
straks komen hier de auto’s op je af…
de tunnel was mooi verlicht
de tunnel was mooi verlicht
Overal stonden informatieborden
Overal stonden informatieborden
Aan begin en eind van de wandeling stond de Koffie Kever klaar
Aan begin en eind van de wandeling stond de Koffie Kever klaar
Hier kon je koffie kopen maar ook thee in alle smaken
Hier kon je koffie kopen maar ook thee in alle smaken

TV West was vandaag heel snel met een verslag over deze gebeurtenis.
Hun verslag kan je hier lezen.
En er zit ook nog een filmpje bij.

Reizigersinformatie; een gebrek

Wel heel veel ruimte, maar totaal geen informatie voor de wanhopig oekende reiziger
Wel heel veel ruimte, maar totaal geen informatie voor de wanhopig zoekende reiziger

Het plaatsen van een piano in de hal van het nieuwe NS station Den Haag centraal was de aanleiding om me op te winden over de gebrekkige reizigersinformatie op dit nieuwe station. In Rotterdam goed geregeld, hier absoluut ondermaats.
Wel een piano maar geen idee op welk perron ik moet zijn als ik mijn trein op tijd wil halen. Als hij rijdt natuurlijk.

Ik ben in de pen geklommen van Pro-Rail, want het schijnt dat die hier over gaan. Heb mijn klacht op facebook gepubliceerd en de reacties waren voor 100% procent herkenbaar bij mijn lezers/volgers.

Beste ProRail
Ik reis regelmatig met de trein. Mijn vertrekstation is Den Haag Centraal. Ik kom met de stadsbus aan op het busstation boven de perrons. Ik zie een enorme lege entreehal als ik het stationsgebouw binnenkom. Het zou fijn zijn als ik daar de reizigersinformatie zou kunnen raadplegen, bijvoorbeeld op welk perron mijn trein vertrekt.
Huidige situatie: ik moet eerst naar beneden, flink stuk links of rechts lopen, daar zoeken naar de schermen met vertrekinformatie, als ik die uiteindelijk gevonden heb kom ik er achter op welk perron ik moet zijn. Dit kan efficiënter.
Het hele grote reclamescherm boven de nieuwe winkels stoort mij telkens weer omdat dat nou juist de enige juiste plek is waar je reizigersinformatie zou verwachten. Maar de reclame-inkomsten wegen natuurlijk zwaarder dan de service naar de reiziger toe. Daar is de NS een kei in.
Er staat inmiddels wel een piano in de hal, ook een onmisbaar en irritant object als je nog steeds niet weet op welk perron je trein vertrekt.
U begrijpt dat deze mail u wordt verzonden door een ontevreden treinreiziger.

Met vriendelijke groet
Pieter Musterd

Ik was mijn frustratie kwijt en verwachtte niet zo veel van een eventueel respons. Totdat ik op vrijdagochtend gebeld werd door een meneer van Pro-Rail. Een verslag van dit gesprek heb ik eveneens op facebook geplaatst.

Naar aanleiding van mijn “brief” werd ik vanmorgen gebeld door iemand van Pro-Rail. Dat is dan weer positief. Ze zijn blij met kritische klanten. Hij vertelde me het eigenlijk helemaal met me eens te zijn maar dat extra reizigersinformatie bij de bouw van een station vanaf het begin in de bouwplannen opgenomen had moeten worden. Alle aanpassingen die later gedaan worden kosten extra geld en dat schijnt een probleem te zijn. De bouwcommissie (of zoiets) had vastgesteld dat het lopen van het busplatform naar de informatievoorziening niet te lang was. Ik heb hem voorgesteld dat bij de bouw van een nieuw station dan wat gebruikers van het openbaar vervoer uit te nodigen voor voorzieningen die voor gebruikers van belang zijn. Ik heb niet de indruk dat bouwers van stations zelf ooit in een trein hebben gezeten of van bus naar perron hebben moeten hollen. Hij zou mijn opmerking meenemen… Maar er zou misschien iets kunnen veranderen als meer mensen gaan klagen over dit gebrek aan reizigersinformatie, vertelde de Pro-Rail-meneer die het helemaal met me eens was. Ik ben als incidenteel persoon niet maatgevend. Als er massaal over geklaagd gaat worden, bestaat de kans dat er misschien iets aan gedaan kan worden. Dus lezers en volgers. Zet hem op.

Voor iedereen die wil weten welke veranderingen er nog gaan komen bij het nieuwe Den Haag Centraal is hier de link waar ik door pro-rail naar verwezen werd om mijn klacht te deponeren.

60 jaar Fotoclub Rijswijk

Vrijdag 30 januari 2013 vierde de Fotoclub Rijswijk hun 60 jarig jubileum met een tentoonstelling in het Museum Rijswijk. Thema van de tentoonstelling is “Ambachten in beeld”. De tentoonstelling werd geopend door de burgmeester de heer drs. M.J. Bezuijen (Michel). Na het officiële deel met toespraak en cadeau’s (o.a. een oude Agfa click compleet in een origineel bruin lederen tasje).
Ik ben er naar toe gegaan omdat een van de deelnemers, Jacqueline Duimel-Hartman, ook wel bekend als Jackie Kever, mij hiervoor had uitgenodigd. ​Ik was daar met José en Anita.
Hieronder volgt een korte fotografische impressie van het gebeuren.
De tentoonstelling is zeker de moeite waard. Hij loopt nog tot 22 februari. Ga kijken zou ik zeggen.

De burgemeester opent de tentoonstelling
De burgemeester opent de tentoonstelling
Jaqueline Duimel-Hartman voor haar inzending: de schoenmaker.
Jacqueline Duimel-Hartman voor haar inzending: de schoenmaker.
De burgemeester van Rijswijk en de penningmeester van het museum
De burgemeester van Rijswijk en de penningmeester van het museum
José en Anita met een glaasje
José en Anita met een glaasje
Portret van José
Portret van José
Anita, Jacqueline en José
Anita, Jacqueline en José
In de vitrines kon je de hele ontwikkeling van fototoestellen en aanverwante artikelen volgen.
In de vitrines kon je de hele ontwikkeling van fototoestellen en aanverwante artikelen volgen.
En er was een glaasje voor iedereen.
En er was een glaasje voor iedereen.

501 still alive

Hij is binnen
Hij is binnen

Na mijn gemopper, een paar dagen terug, hier op haagspraak, maar ook op facebook en op twitter, en waar al niet… heb ik een aantal nuttige tips gekregen hoe ik aan een gewone ouderwetse nieuwe ongekreukelde, ongewassen en onbeschadigde spijkerbroek van het merk Levi, type 501 kon komen.
Na mijn teleurstelling bij De Werkman en een nog grotere teleurstelling bij een echte Levi Store ben ik verder gaan zoeken.
Van diverse kanten werd mij v.d.Berg op de Laan van Meerdervoort aanbevolen. Buiten op de stoep staat een gigantische reuzenspijkerbroek met daarboven hun specialiteit: “Grote Maten”. Misschien was dat de reden dat ik daar nog niet eerder naar binnen ben geweest. Deze winkel fiets ik regelmatig voorbij op mijn weg naar heet centrum.
Ik dus vandaag naar Grotematenspijkerbroekenwinkel v.d. Berg. Werd geholpen door een vriendelijke mevrouw. Nee, wat ik zocht verkopen ze niet meer. De reden? Omdat ze door Levi’s verplicht worden enorme hoeveelheden af te nemen. Veel meer dan dat ze redelijkerwijs kunnen verkopen binnen een bepaalde periode. Goed voor Levi’s maar niet voor ons, Levi’s krijgt kapsones. “Maar we hebben wel vergelijkbare jeans van het merk Lee”. Toen ik vroeger mijn eerste merkspijkerbroeken kocht kon je kiezen uit twee merken: Levi’s en Lee. Die keuze viel in dezelfde categorie als bij Beatles en Stones, je was voor de een en tegen de ander, maar fan van beide kon echt niet. Als Levi-drager ga je niet met een Lee om je kont lopen. Helaas Pindakaas. “Daarom verkoopt de Werkman ze ook niet meer”… was haar conclusie.
Iemand gaf in een reactie aan dat ze waarschijnlijk gewoon bij de Bijenkorf te koop waren. Ik vind de Bijenkorf echt een mooie winkel, maar heb altijd het idee dat ik daar financieel genaaid wordt. Die teksten in het Russisch en Chinees hangen er niet voor niets. Ik heb er wel eens wat gekocht maar dan uitsluitend tijdens uitverkopen met 50 tot 70 % korting. Op de dolle dwaze dagen, of hoe ze ook heten mogen, zien ze mij daar nooit, veel te druk.
Maar het was wel mijn laatste kans. Het was even zoeken tussen alle dure P.C.Hooftstraatmerken maar uiteindelijk zag ik een afdeling levi 501. En daar liggen ze gewoon op stapels, in elke combinatie van lengte en breedte. En ook nog eens voor een redelijke prijs.

gewoon in alle maten te koop
gewoon in alle maten te koop

Waarom ze dit in de “normale” Levi Store niet verkopen is me een raadsel. Waarom gewone winkels ze niet meer verkopen is ook gek. Dan ga je toch een verklaring zoeken. En dan kom je al gauw bij een complottheorie terecht. Het is maar een gedachte en bewijzen zijn er niet, maar zou het kunnen dat de Bijenkorf en de Levi Company een afspraak hebben gemaakt dat de Bijenkorf ze wel wil verkopen – tussen de Armani’s en Hilfigers – maar dan wel als eis hebben gesteld dat verder geen enkele andere winkel in de hele regio deze jeans in de schappen mag hebben. En zo geschiedde (denk ik).