Auteur: liesbaas

Lies Baas is een dyslectische, Haagse filmfanaat en autodidactisch fotograaf die altijd op zoek is naar het licht in de duisternis. Haar werk is te bekijken op www.flickr.com/photos/liesbb

Life of Pi

Life of Pi
Life of Pi

Het verhaal over een Indiaase jongen met een bijzonder verhaal na een schipbreuk.
Geboren in een familie met een dierentuin, waarvan de vader ervoor kiest te gaan emigreren en de dieren te verkopen. Met de halve Ark van Noah vertrekken ze met een boot richting hun nieuwe leven in Canada.
En dan gaat het fout en beland Pi, de hoofdrolspeler, met een Bengaalse tijger in een reddingsbootje op een verlaten grote oceaan.
Heeft hij het hele verhaal bedacht of heeft zijn overlevingsstrategie het overgenomen na deze traumatische ervaring?
Prachtige beelden, bijzondere metaforen, overweldigende animaties en gewoonweg een lust voor het oog!
Dit verhaal doet je hoofd en hart duizelen. Wat je ogen zien, moet je eerst door verschillende psychologische, fysische, en visuele filters halen voordat je het achterliggende verhaal écht begrijpt.
Net zoals het boek geschreven door Yann Martel is deze film erg verwarrend, maar bovenal een breinkrakertje voor de doordenkers onder ons.
Prachtig…ik kan niets anders zeggen en chapeau voor de special effects!!

Oost West Thuis Best

Oost West Thuis Best
Oost West Thuis Best

Terwijl ik door de miezerregen naar de winkel loop zie ik Den Haag in alle kleuren en geuren aan me voorbij komen.
De gedumpte kerstbomen aan de straat, het oud en nieuws vuur wat nog steeds niet opgeruimd is. Een moeder die haar baby staat te bekijken die in een wiegje ligt.
Terwijl ik daar zo in mijn eentje loop, door deze eeuwig ademende stad, kan ik niets anders dan aan mijn man denken. Hij houdt niet van de drukte van de stad, hij voelt zich hier niet thuis.
Dus komen er bepaalde vragen naar boven.
Waarom woon ik eigenlijk hier? Hou ik van de stad of is het alleen de vrijheid van de stad? Is het omdat ik hier zo lekker woon? Niet echt..een klein huisje voor weinig geld klinkt heel tof, maar heeft ook zo zijn nadelen.
Is het omdat ik de inwoners zo leuk vind? In alle eerlijkheid, de toffe individuën daargelaten, vind ik de gemiddelde Hagenees/Hagenaar bijzonder gehaast, nors en behoorlijk wat omgangsvormen missen, dus volmondig ja daarop zeggen kan ik niet.
Maar wat is het dan waarom ik toch iedere keer weer bewust kies voor Den Haag? Opgegroeid in een dorp mis ik het dorpse gevoel regelmatig in de stad. De saamhorigheid, het winkelpersoneel dat je herkent, de zorg voor het leefmilieu, de vriendelijke groeten van mensen op straat, het hand uitsteken op de fiets.
Waarom blijf ik dan hier?
Omdat ik fysiek weinig kan, als betaalde op de bankzitter, is Den Haag voor mij overzichtelijk. De bioscoop draait overdag dezelfde films als ’s avonds, er zit een toko op iedere hoek van de straat, er is hier een bepaald fotoclubje waar ik me goed bij voel. Maar het belangrijkste van alles is: in de loop der jaren heb ik hier een hele fijne, zeer voedende vriendenclub gekregen. Mensen die mij nemen zoals ik ben, die leuk, lief, zielsvoedend en gewoon prettig zijn om mee te leven. Zij zijn de ware reden waarom ik in Den Haag blijf wonen. Vriendschappen die onbetaalbaar zijn.
Want alhoewel ik regelmatig mopper op deze vieze en vooral rommelige stad,ik zie ook wat deze stad mij geeft.
Door de straten lopend kom je de meest bijzondere plaatjes tegen, die ik graag fotografeer. Initiatieven worden snel opgepakt, waardoor ik bijvoorbeeld ineens meeschrijf aan een Haagsch Blog. Het kunst en cultuur bewustzijn in Den Haag is groot en duidelijk aanwezig en ook niet onbelangrijk voor mij, alle medische centra zitten bij elkaar in de buurt.
Conclusie: Den Haag is what you make it en ik kies ervoor nu, nog steeds, om het mijn thuis te laten zijn.

Nieuwjaars Gedachten

Kerst

Geliefd, afgedankt en toch geduldig wachtend op een onzeker einde.
De linker staat zachtjes te huilen als je het mij vraagt, al hoewel ze haar
feestpak nog netjes probeert te houden.
De rechter kan zich de blinkende ballen die de linker nog draagt nog goed
herinneren.
Trots stond ze te stralen tijdens de feestdagen. Opgetuigd met bal en piek
stond ze op de mooiste plek in de huiskamer. Iedere avond deed moeder de
lampjes aan met haar spruit en hoorde ze zichzelf af en toe zachtjes zingen.
Ze weet het nog goed, deze Kerst liep opa tegen haar aan tijdens het
kransjes schranzen, stiekem kon ze daar wel om lachen. De herinnering aan
zoonlief die de lichtjes tussen zijn kleine lichtgevende vingertje zag
stralen zal ze ook niet snel vergeten. Tot ze vanmorgen ineens wakker
schrok. De flits ging ineens af, ze werd uitgekleed en nogal resoluut via
een kleine pauze in de tuin, buiten de deur gezet. Daar stond een ietwat beter
versierde dame ook al te staan…en nu wachten ze samen.
Ze willen elkaar graag vertellen over de afgelopen dagen, maar ergens doet
het nog te veel pijn om er al over te praten.

Hope Springs

Hope Springs

Terwijl ik onder de douche sta denk ik wederom na over een film die ik al enkele weken geleden gezien heb.

Hope Springs

Wat als je al 30+ jaar met dezelfde man getrouwd bent en het leven van alle dag bepaald niet inspirerend is. Je man valt iedere avond bij hetzelfde programma, wat hij zo graag wil zien en jij niets vindt, in slaap. Je kookt, boent, wast en verzorgt, maar je wordt als persoon niet opgemerkt. Wil je dat de resterende jaren van je leven dan nog volhouden of waag je de stap en ga je scheiden? Meryl Streep speelt, zoals vaker, een iet wat fragile, onzekere, ouder wordende vrouw.  Geloofwaardig wordt het verhaal als de twee na behoorlijk wat pressie vanuit de vrouw, uiteindelijk toch op de bank bij de huwelijkstherapeut belanden en ook daadwerkelijk blijven zitten. Als je al zo veel jaar getrouwd bent, blijf je dan spreken over wat je fascineert, je opwindt en vooral waarom je van elkaar houdt? Man, gespeeld door Tommy Lee Jones, denkt van niet en wringt zich in allerlei bochten om maar vooral niet te hoeven zoeken naar wat hem beweegt in het leven. Ballen toont de vrouw door alhoewel ze zich normaliter niet gehoord voelt, nu toch echt duidelijk voor haar eigen geluk gaat. De vragen die er gesteld worden in de film zijn zowel ontroerend, lachwekkend, als confronterend. Niet volgepakt met overweldigende filmische beelden, maar gewoon een prettige film om naar te kijken. Het enige vreemde vond ik dat Meryl Streep in iedere scene andere kleding aan heeft. Alsof de kleding die zij draagt staat voor de stemming waar ze in is.

Boeiend vond ik bovenal dat ik in een afgeladen zaal vol met ‘afkeurende-geluiden makende’ dames van rond de 70 jaar zat en welgeteld 13 heren. Ik bedenk me dan op zo’n moment, zou ik in zo’n huwelijk kunnen functioneren?  Wat je nu verzuimt aan te pakken in de onderlinge omgang met elkaar zal zich over 30+ jaar wreken. Dus vol goede moed droog ik mij af, ga naast mijn man op de bank zitten en vertel hem dat ik van hem houd!

De Marathon

De Marathon

Hilarisch grappig, ontroerend en een tikkeltje ordinair. Dat is mijns inziens de omschrijving van de nieuwe Nederlandse film, de Marathon, die nu in de bioscoop draait.
We zien héél wat bekende acteurs in deze film voorbij komen, die een bijzonder verhaal vertellen.
Een garage die langzaam maar zeer zeker down the drain gaat en de medewerkers die erin werken vertellen allemaal hun eigen unieke verhaal.
De een is ziek, de ander met een baby die niet eens van hem is, de derde zit in een zeer ongelukkig huwelijk, de vierde is een in de kast zittende homo en een Egyptische ex-Marathonloper met een ongelukkige voet. Dit is natuurlijk een doldwaas gegeven.
Al snel blijkt dat niet alleen de garage een langzame dood sterft, maar de garagehouder ook. Om de garage te redden, zijn familie en vrienden moet hij zo snel mogelijk veel geld zien te verdienen om een belastingschuld af te betalen. En zó wordt de Marathon geboren.
Vriendschap en onvrede, bezieling en doorzettingsvermogen, geheimen en verwaarlozing zijn de thema’s die deze film behelzen.
De toewijding van die rennende, te dikke mannen is ontroerend en de grappen tegelijkertijd, ik heb tot tranen toe gelachen!
De cast is weerzinwekkend en daardoor geniaal, ik zeg:”gaan”….want die laatste paar honderd meter…die zijn killing!