Mijn Werkgever verzorgde in de 50-60 jaren het schilderwerk in het hofje Van Nieuwkoop. Op een dag kregen mijn collega Arie en ik opdracht ons bij de portier van het hofje melden om het huisje naast de regentenkamer te schilderen. We luisterden geduldig naar de lijst van uit te voeren werkzaamheden. Over werkzaamheden in de kamer achter de donkergroene deur werd niets gezegd. Voor de duidelijkheid vroegen we wat daar moest gebeuren. “Helemaal niets” en het werd ons verboden door die deur te gaan want het was de toegangsdeur naar de regentenkamer. In de regentenkamer had Willem van Konijnenburg ( 1868-1943) jarenlang zijn atelier.
Willem van Konijnenburg. Photo and upload by Kunstvanhetleven Wikipedia.
Volgens zijn testament mocht het atelier pas vele jaren na zijn dood geopend worden. Inschattingsfoutje van de portier,twee nieuwsgierige Hagenezen, verboden terrein achter een deur die makkelijk geopend kon worden.
Wij haalden de grendel van de deur zodra de portier zijn hielen gelicht had. Met open monden, bonzend hart, ogen die bijna uit onze kassen rolden liepen wij rond. Wij waren de enige bezoekers in het museum van de schilder en overal stonden spullen en hingen schilderijen. We kregen er geen genoeg van, het was zo spannend, steeds ontdekten we iets anders.
Met tegenzin besloten we terug te gaan. Wij waren er zeker van dat we geen sporen hadden achter gelaten en niets hadden aangeraakt. De deur werd weer vergrendeld, dus geen haan die er naar zou kraaien. Tijd om eindelijk aan het werk te gaan, muren en deuren schuren en plamuren, na een paar uren hard gewerkt te hebben kregen we allebei weer de kriebels, we wilden nog een keer gaan kijken want hadden we alles wel gezien? Nee, we hadden niet alles gezien bleek bij ons tweede bezoek, opeens en tegelijkertijd verstijfden we allebei. Er zat een persoon op een bank waarschijnlijk al sinds 1943, dus zo dood als een pier. Met knikkende knieën en bonkend hart rende we terug naar het huisje. Toen we weer tot rust waren gekomen besloten we weer terug te gaan om het “lijk” beter te bekijken. Behoedzaam naderden we de bank, we liepen er een paar maal in grote bogen omheen. “Het is een vrouw”, fluisterde Arie, de vrouw was gekleed in zwarte lange rok en droeg een zwarte hoed met grote rand, haar gezicht verborgen achter een zwarte voile, (gordijn noemden wij het), ze verroerde geen vin. Eindelijk stonden we vlak voor haar. “Oooooooh”, het is een pop.
Ja natuurlijk, een schildersmodel. De opgekropte angst ontlaadde zich in gierend gelach. De volgende morgen werden we opgewacht door de portier. “Heren, we hadden toch afgesproken dat jullie niet naar het atelier zouden gaan”. “Wij hebben ons aan de afspraak gehouden”, riepen we. De portier opende de deur wees op de voetstappen en zei “Zulke grote voeten hebben kabouters niet”. Onze rode beschaamde hoofden kleurden leuk bij onze witte werkkleding. Door alle sensatie waren wij ons niet bewust dat het witte schuurpoeder aan onze schoenen voetsporen achterlieten.
Jaren later bezochten mijn vrouw en ik de schilderijenexpositie van prinses Wilhelmina op Paleis het Loo. Ik las op een van de bordjes bij de schilderijen dat Willem van Konijnenburg een paar jaren les had gegeven aan Wilhelmina. De herinnering van de gebeurtenis in het hofje kwam weer naar boven, mijn lach klonk net iets te hard in de serene stilte van de expositiezaal. Ik kom dikwijls langs het hofje en denk steeds met plezier terug aan het atelierbezoek.
Onlangs bezocht ik de Regentenkamer en fotografeerde ik de schoorsteen nu met een foto die na de grote renovatie in de jaren 80 is geplaatst. De schoorsteenfoto heb ik ook gebruikt om het schilderij de Centaur van Konijnenburg in te plakken.
Portrait of Odila en Phillipine van Wassenaer.Michael Angelo Immenraet – bron wikipedia
Afgelopen weekend besloot ik om een wandeling te maken in Reigersbergen
Na hier en daar wat foto’s gemaakt te hebben kwam ik op de plek waar een paar jaar geleden het trieste restant stond van het Beeld “Gerda en het rendier”
Het beeld was door een zware boomtak die tijdens een hevige storm op het beeld was gevallen,zwaar beschadigt ,het beeld bleek niet meer gerestaureerd te kunnen worden.
Wat schetste mijn verbazing om tijdens de wandeling een replica van het beeld aan te treffen. Het zag er stralend nieuw uit.
De replica blijkt van kalksteen te zijn gemaakt. Het origineel was door Corrinne Franzen-Heslenfeld gemaakt en zag er anders uit vanwege de materiaalkeuze . zie foto hieronder
Het Origineel
Meer info lezen over het beeld en zijn geschiedenis
HTM heeft The Hague streetart opdracht gegeven om het transformatorhuisje op de Laan van Meerdervoort van een kunstwerk te voorzien. Het transformatorhuisje oogde als een grauwe bunker en werd regelmatig van een tag voorzien wat het geheel er armoedig uit liet zien. The Hague streetart heeft het kunstenaars duo Zesta&Zasto opdracht gegeven om het werk uit te voeren. Vanuit tram 3 had ik gezien dat ze bezig waren en besloot een paar dagen later te gaan kijken Het werk zag er prachtig uit en de heren waren druk bezig , wandelaars fietsers iedereen die langskwam complimenteerde de kunstenaars.
Het onderwerp van het kunstwerk is “Natuur “ Het onderste gedeelte aan de voorkant is voorzien van de tekst “The Natural World” aan de achterkant is de tekst “The Animal Kingdom” te zien. Verder zijn een aantal dieren afgebeeld zoal op de kopse kanten een prachtig uitgevoerde vos en een mooie Das.
Opvallend aan de voorkant is de mooie ijsvogel,De kleuren van de veren van de ijsvogel, oranje, wit en blauw, zijn ook die van het prinsdom Oranje en het graafschap Nassau. (Bron tekst Wikipedia)Het is tevens het symbool voor vrede en harmonie.Aan de achterkant is de tekst “The Animal Kingdom”aangebracht . Verder zijn er nog een paar kleinere afbeeldingen van dieren aan voor en achterkant te zien.
Dank aan de HTM.The Hague streetart en ZESTA&ZASTO.
Ongeveer een week geleden liep ik over de Plaats en zag dat er op nr 22 iets gaande was. Ik las de teksten op de ruiten “Informatiecentrum Binnenhof Renovatie “en besloot naar binnen te stappen, eenmaal binnen werd ik hartelijk en vriendelijk ontvangen door een van de aanwezige vrouwen. Er werd mij het een en ander uitgelegd waar de expositie over ging en waar ik eventueel de verschillende onderwerpen kon vinden.
In diverse vitrines waren archeologische vondsten uitgestald met veel informatie over de vondsten. Ook de kelder ziet er met zijn gewelven prachtig uit ,
Voormalige wijnkelder
er zijn diverse tv schermen aanwezig waar men door aanklikken de benodigde info kan vinden.
Beelden link in de toren Binnenhof beelden rechts vitrine Plaats 22
Voor mensen die de geschiedenis van Den Haag en het Binnenhofcomplex een warm hart toe dragen een aanrader om te gaan kijken. De toegang is gratis
Tijdens een wandeling vanaf Scheveningen richting het centrum van Den Haag kwam ik via de Waterpartij in een ander deel van het Scheveningse bos uit. Opeens zag ik een straatnaambord dat ik nog nooit eerder gezien had, “Galgenpad” ik wist ongeveer wat dit moest betekenen, maar in het Scheveningse bos was voor mij een complete verrassing.
Ik kende een paar galgenvelden, zo wist ik dat bij de Laakmolen een galgenveld was. Dit veld was vanaf de middeleeuwen tot 1795 in gebruik.Na die datum werden galgenvelden in Holland definitief afgeschaft. Een Galgenveld werd gebruikt om lichamen van ter dood veroordeelde en geëxecuteerde misdadigers te laten hangen. Het idee was dat bezoekers en inwoners van Den Haag zo duidelijk konden zien wat er met ze kon gebeuren als ze zich niet aan de wet zouden houden.
Laakmolen
Het terrein van de molen en het galgenveld was tot ongeveer de 20e eeuw Rijswijks grondgebied. De geëxecuteerden waren veroordeeld door het Hof van Holland, niet door de Magistraat van ‘s-Gravenhage. De laatste bestuurders hadden een eigen galgenveld aan de Scheveningseweg vandaar de naam Galgenpad.
Verder was er vroeger ook” Het Swarte Duijn “een galgenveld bij Solleveld Ockenburg.
Solleveld
In het Haagse Bos is ook een plek geweest waar een zgn halve galg stond .
Onder de vele info vond ik ook een bericht waarom laantjes in bossen en parken die nog geen naam hebben,er nu wel een hebben gekregen. Nl om als er iets gebeurt is enigszins een locatie voor politie en hulpdiensten te hebben om naar toe te rijden .
Haagspraak 
