Mooi als het KNMI code Oranje geeft. Dan Zwelt je hart weer met Oranje gevoel. Nog mooier als het weer eens voorbarig bleek: Zie de paar armzalige sneuwvlokjes op Jantje’s koontjes. Code Oranje is het niet geweest, dus weer ingetrokken. Past ook bij Hart op straat. Moest dit wel met de lieve haagspraaklezertjes delen. Foto van Marielle. Hoop dat ze hier ook mee gaat doen;-)
Jos van Leeuwen, bekend in Den Haag en omstreken, is een man met passie voor zijn beroep. Bij nacht en ontij trok Jos er op uit om waar nodig foto’s te maken van gebeurtenissen, zodat lezers van lokale bladen konden zien wat in zich in de regio afspeelde. De politie- en brandweerscanner stond dag en nacht aan en menigmaal ging Jos er op uit om een reportage te maken. Als 16 jarige maakte Jos al foto’s voor Het Vaderland, in de zeventiger jaren werd Jos van Leeuwen de vaste brandweer- en politiefotograaf voor de Haagse Courant. Zijn levenswerk is jaren geleden in boekvorm verschenen, met als titel “Den Haag Rampenstad”, met daarin een collectie prachtige foto’s van unieke gebeurtenissen die in Den Haag hebben plaatsgevonden: een boek waarbij menig Hagenaar het “oh ja ” zal laten klinken bij het zien van de foto’s. Zijn hele archief is geschonken aan het Gemeentearchief, zodat over een tijd iedereen kan meekijken in het omvangrijke werk van Jos van Leeuwen.
Al Jaren is Jos ook voor de landelijke pers geen onbekende meer en siert bij menig artikel zijn foto. We hopen nog lang van zijn foto’s te kunnen genieten.
Je kunt een peperdure top-muziekinstallatie in huis hebben, daarop CD’s afspelen van topkwaliteit van toporkesten geleid door topdirigenten. Dan nog haalt dat het niet bij het gevoel dat je ervaart als je bij een live-uitvoering van een goed symfonieorkest aanwezig bent. En ons eigen Haags Residentieorkest is zo’n orkest.
Er is altijd sprake van een bepaalde spanning die je op een CD nooit kunt tegenkomen want die CD is al veel eerder gemaakt, eventueel zoetgevooisd en van vlekjes ontdaan, en zo pretendeert men dan over de perfecte uitvoering te beschikken. Maar als je je realiseert wat er allemaal niet mis kan gaan tijdens een live-concert, roept dat een aangename spanning op die je op je eigen geluidsinstallatie nooit zult ervaren? Snaren kunnen breken, musici kunnen hoesbuien krijgen of onwel worden, muziekstandaards kunnen omvallen. Een noot wordt gemist of vals gespeeld. Dat maakt het allemaal tot zo’n spannende belevenis. De instrumenten zijn zoals ze zijn, de musici zijn zoals ze zich op dat moment voelen. Geen enkele mogelijkheid tot herstel van fouten. Wat je hoort en ziet is de naakte waarheid, de naakte muziek. Daarna zal hetzelfde stuk altijd anders klinken want het kan nooit meer exact zo herhaald worden. Muziek is nou eenmaal vergankelijk, zeker toen er nog geen mogelijkheid bestond om geluiden vast te leggen was het gewoon het einde, over en uit, als het concert afgelopen was. Een schilder of tekenaar kon een landschap nog vastleggen, voorwerpen konden opgemeten en beschreven worden. Muziek voor de oren moest het van de herinnering hebben. Dat is ook de reden dat kunstschilders uit vroegere tijden vaak een viool of ander snaarinstrument afbeeldden als symbool van de vergankelijkheid. Sommigen zetten er ter verduidelijking ook nog een schedel bij eventueel nog een blauw lint met een sleutel. Allemaal symbolen die we nauwelijks meer kennen om de vergankelijkheid van het leven aan te stippen.
Vanmiddag was het dus weer zover. Een gratis lunchconcert door het Residentieorkest in de dr. Anton Philipszaal, ter voorbereiding van hun optreden van a.s. weekend.
Bij binnenkomst waren enkele muzikanten al druk bezig hun muziekinstrumenten te stemmen. Ik hoorde veel heftige lage tonen op grote blaasinstrumenten. Af en toe meende ik melodieflarden van Prokofjev te herkennen, maar ja, orkesten die aan het stemmen zijn klinken nogal gauw naar Prokofjev. Want Prokofjev was geen romantische melodietjesschrijver. Mijn oren hadden me ditmaal niet bedrogen, we kregen gedurende een half uur delen van de Romeo en Julia-suite te horen. Te beginnen met een oorverdovend spektakel van het gedeelte dat jullie allemaal kennen van een al wat oudere Tv-commercial, ben vergeten om welk artikel het ging, maar dat is ook niet zo belangrijk.
Vrijdagavond 20.15 en zondagmiddag 14.15 is het complete programma te beluisteren.
Dvořak – De Watergeest; Dvořak – Vioolkoncert, Liza Ferschtman, viool; Prokofjev – selectie uit Romeo en Julia.
Het Residentie Orkest staat onder leiding van dirigent Jun Märkl.
Deze gratis lunchconcerten worden regelmatig gehouden.
Wat gedurende dit seizoen nog gaat komen:
Donderdag 17 januari 2013; 12:30 uur, Dirigent Claus Peter Flor
Donderdag 7 februari 2013; 12:30 uur, Dirigent Otto Tausk
Donderdag 21 maart 2013; 12:30 uur, Dirigent Neeme Järvi
Woensdag 17 april 2013; 12:00 uur, Dirigent Gijs Leenaar (meespeelconcert)
Donderdag 16 mei 2013; 12.30 uur, Dirigent Santtu-Matias Rouvali.
Ga er een keer naar toe, en neem ook iemand mee om je ervaringen mee te delen.
Bij het begin van zo’n concert krijg je en korte toespraak van iemand van de Philipszaal die aankondigt wat je gaat horen en die vervolgens vertelt dat je na afloop bij de kassa twee kaartjes voor de prijs van één kunt kopen. Dat is zo’n beetje de standaard.
Deze keer – voor het eerst in de (althans in de mijne) geschiedenis – werd er niet gevraagd om je telefoons helemaal uit te zetten maar alleen om het geluid uit te zetten. “Als jullie willen twitteren of facebooken waar je op dit moment zit, ga gerust je gang, misschien zit de zaal dan de volgende keer nog voller”.
Ik zeg: DOEN
Bij het verlaten van Simonis na een vismaaltje vanavond, zagen we dat een toonbank opnieuw werd opgemaakt met vers ijs waarop onder andere een zwaardvis werd gedrapeerd. Niet een van de grootste, want ze kunnen wel 3 meter lang en tot 500 kg zwaar worden. Ik had ze nog nooit van dichtbij gezien. Wat mij vooral opviel zijn de geweldig grote ogen. Rond deze ogen hebben zij een bijzonder orgaan waarmee ze hun ogen en hersens 10 tot 15 graden warmer dan de watertemperatuur kunnen verwarmen zodat hun zicht sterk verbetert. Wat mij verder opviel aan dit exemplaar is de zijvin die mij aan een olifanten oor doet denken. Je zou denken een uitstaande kieuw, maar bij nadere inspectie zit de kieuw voor dat “oor”.
bron:Wikipedia Swordfish.
Minister Blok had een wetsvoorstel ingediend om het energielabel voor woningen met ingang van volgend jaar beter afdwingbaar te maken met forse boetes. Op 20 november is het voorstel afgestemd door de Tweede Kamer. Pikant detail: De eigen VVD van Blok stemde tegen.
Ik ben daar blij mee: Iedere malloot met een beetje algemene ontwikkeling kan op zijn klompen aanvoelen dat een woning die vóór pakweg 1980 is gebouwd (ik denk zo’n 80% van de gehele woning voorraad), niet erg energie zuinig is. Er wordt nu een hele heisa over gemaakt, omdat een koper van een huis “recht” zou hebben om te weten wat voor energielabel een woning heeft. Tja…wat ik van algemene bekendheid beschouw, gelijk maar een “recht” te noemen gaat mij gewoon wat ver. Wat voegt een “Niet zuinig” label daar nou aan toe?
Het wordt nog doller dat de bedrijven die geld verdienen met het uitvoeren van het labelen van woningen de staat nu maar gelijk willen aanpakken en gederfde omzet willen claimen via de rechter.
De EU heeft het al in 2008 verplicht gesteld, maar het lijkt niet erg van de grond te komen. Wellicht gaat de EU Nederland nu boetes opleggen.
De wal gaat bovendien het schip keren, voorspel ik. In deze tijd van al maar dalende woningprijzen krijgen verkopers steeds meer belang om ervoor te zorgen dat hun woning wel van een wel zuinig energie label is voorzien. De almaar stijgende energie prijzen (nog even afgezien van de vermoedens van prijsafspraken bij de mee graaiende energieleveranciers) en de almaar stijgende energiebelasting maken energie steeds meer significante kostenpost voor wonen. Daarvoor is een boetesysteem met een bijbehorend apparaat om het na te leven gewoon onzin.
Er speelt nog een argument door mijn hoofd: De gangbare methode om een woning energie zuinig te maken is om zoveel mogelijk te isoleren en wel vaak met dubieuze materialen vanuit milieu oogpunt, zoveel mogelijk kieren en gaten dicht te stoppen en zodoende een gezonde ventilatie zoveel mogelijk de nek om te draaien. Met alle gevolgen van dien: Vocht dat niet weg kan en tot schimmelvorming leidt. Centrale afzuigsystemen die onvoldoende worden onderhouden en daardoor verspreiders van ziektekiemen worden. Enzovoort enzovoort. Mijn stelling is dat er in de hele bouw nog niet echt wordt nagedacht over Goede Woningisolatie. Enkele uitzonderingen daargelaten.
Haagspraak 