Met de vele wegafzettingen is het soms moeilijk navigeren in de Hofstad. Ook professionele chauffeurs raken tegenwoordig veelvuldig de weg kwijt, tot en met hulpdiensten aan toe. Zo troffen wij gisteren deze klemgereden ambulance aan op de Ammunitiehaven.
Het gesprek tussen de ter plekke werkende verkeersregelaar en de ambulancebestuurder leerde dat de bestemming het Westeinde Ziekenhuis was. Zo op het oog leek het niet om een spoedgeval te gaan, maar enigszins onhandig mag je het toch wel noemen.
Onder de prille lentezon enthousiast gegil van kinderen, heen en weer rennend tussen speeltoestellen en oranje decoraties. Aan het hek van de vorig jaar aangelegde ‘Speelplaats van de toekomst’ hangt een rood-wit-blauwe vlag. Dit moet dus wel voor de Koningsspelen zijn, bedenk ik mij terwijl ik langsloop.
Marjan Tooren, lerares aan de Jan van Nassauschool, op de Koningsspelen
Marjan Tooren, leerkracht aan de Jan van Nassauschool, bevestigt dit. Terwijl ik haar een paar vragen stel voor een kort stuk op Haagspraak bedenk ik mij dat een leraar ogen in de achterkant van zijn hoofd moet hebben om de heen en weer rennende kinderen bij te benen. Met enige herhaling kijkt zij dan ook om haar heen of alles wel goed gaat met haar leerlingen.
De Jan van Nassauschool is nu nog gevestigd in de Gouwestraat, maar zal dit jaar verhuizen naar het Deltaplantsoen, aangrenzend aan de nieuwe speelplaats, die sinds zijn oplevering razend populair blijkt, niet alleen bij kinderen, maar ook bij ouders. Dagelijks zie je er wel een dertiger op zijn ‘papadag’ verdacht dicht bij de klimmuur rondhangen.
Nu dus ook de kinderen van deze basisschool in de Rivierenbuurt. En een groep docenten die de zon op deze dag ook zeker zal verwelkomen.
“Mijn naam is Diderik,” zegt de spreker aan het begin van het Privacycafé in de Openbare Bibliotheek aan het Spui en op deze wijze worden alle vrijwilligers van Bits of Freedom voorgesteld: met hun voornamen. De foto van de directeur van BoF verschijnt nog even op een slide, ‘als bewijs dat wij het echt zijn,’ gevolgd door een verontschuldiging voor het ontbreken van herkenbare groene T-shirts in verband met het koude weer.
Koffie en computers bij het Privacycafé
De introductie is kort en vertelt vooral iets over de bescheiden geschiedenis van Privacycafés in Nederland, dit is de tweede in Den Haag en de eerste in de bieb. Hierna worden de aanwezige mensen, meer dan verwacht en zo te zien meer dan de vrijheidsstrijders van Bits of Freedom eerder tegenkwamen, op basis van vragen verdeeld in een aantal groepen. Elk van deze groepen, althans dat is de bedoeling, zal door een van de vrijwilligers begeleid worden in het aanscherpen van de meegebrachte computersystemen, die variëren van mobieltjes tot stevige laptops. Voor de volledigheid geef ik even de namen van de groepen:
Help! Ik ben gehackt!
Veilige wachtwoorden, wel of niet met multi-factor authentication
Firewall
Beveiliging van mobiele apparaten
Zit ik in een botnet?
Veilig gebruik van Social Media
Ik zit in de groep ‘Firewall’ en zal gedurende de hele sessie geen enkele begeleiding ontvangen. Niet dat ik erom gevraagd heb: samen met Henk, een ervaren IT’er, die bij de opening als een van de zeer weinigen zijn hand omhoog stak toen men vroeg, “Wie bevindt zich op het niveau ‘expert’?” probeer ik een oudere dame aan onze tafel te helpen haar browser te beveiligen. Zij maakt ijverig aantekeningen. Tegen de tijd dat de batterij van haar laptop het opgeeft hebben wij het idee dat het met haar wel goed gaat komen.
Na ongeveer een uur komt er weer een praatje van Diderik, waarna de begeleidende medewerker van de bibliotheek ook meteen meldt dat wij met een half uurtje wel ‘uit de bieb gezet zullen worden.’
Er is geen gebrek aan humor bij dit Privacycafé. Ook bij een volgende aflevering zal ik proberen weer van de partij te zijn. Tot die tijd geef ik ook even de links die Bits of Freedom verschafte aan het einde van de bijeenkomst:
Als in Den Haag een harde wind van zee kwam, dan kon ik buiten soms de licht-zilte bries ruiken en na een tijdje ook het zout op mijn lippen proeven.
Er kan in Den Haag ook weleens een dichte zeemist hangen in de stad. Ochtendmist, maar ook ’s avonds en ’s nachts kan het opzetten. Als ik naar school fietste zag je soms geen hand voor ogen en vond ik het wel bijzonder. Ook later toen ik wel door een nachtelijk en mistig Den Haag liep.
Wat ik me daarbij ook nog goed kan herinneren, was de misthoorn die je vanuit Scheveningen overal in de stad goed kon horen. Het lage-toonsignaal dat gemaakt wordt in de kleine baken-toren op het uiteinde van het havenhoofd van het Zuiderstrand, pal naast de haven. Ik was daar wel een paar keer geweest, maar dan bij zonnig weer in de zomer en zonder misthoorn.
Later kom ik in de bloemenbuurt te wonen. Op een dag is het zeer mistig en ik hoor de misthoorn in de verte. Toen stapte ik op mijn fiets met het plan om naar de geluidsbron toe te rijden. En zo fietste ik op het laatste stuk over de Houtrustweg naar het Zuidelijk havenhoofd. Ik kwam niets en niemand tegen. Ik reed de lange, stenen pier op en naderde de kleine toren met twee groene strepen. De zee en de betonblokken naast het havenhoofd waren niet te zien.
Toet — toet — toet.
De misthoorn gaat steeds door met zijn waarschuwing en het geluid wordt luider.
Bovenop het torentje zit een grote groene lamp. Het is het baken aan stuurboord (rechts) en aan de andere kant van de haven staat op de andere pier het baken met een rode lamp, bakboord. De geluidsbron van het baken waar ik sta bevindt zich aan de achterkant en is gericht op zee en niet op de stad. Ik stap van mijn fiets af en neem de indrukken op. Ik ben er minstens een kwartier gebleven. Fascinerende ervaring en bijzonder uitstapje. Den Haag bij mist.
Auteur: MobyDirk 2015. (Amsterdam – Den Haag 1960).
Foto’s: Ed Gool.
Haagspraak 