Katarina Galisinova is een studente fotografie die de asielzoekers uit de Haagse Sacramentskerk tot haar belangrijkste onderwerp gemaakt heeft. Zij legt het dagelijkse leven vast van deze groep mensen met een onzekere toekomst. De volgende fotoreportage is een verslag van de demonstratie van de groep Irakezen, samen met de Somaliërs die in Amsterdam zitten, op het Plein in Den Haag op woensdag 22 mei. Zie hier de volledige reeks foto’s van de reportage.
Afgelopen zaterdagavond kwam Elcke Bonsen, vertrouwensarts van enkele asielzoekers die opgesloten zitten in detentiecentrum Rotterdam-The Hague Airport in nieuwsuur met de mededeling dat haar patiënt, de heer Bah, die in honger- en dorststaking is, mishandeld was door het IB Team van het centrum. De man, verzwakt door zijn uitputtende actie, werd door 10 man met stokken bewerkt.
Na haar optreden in Nieuwsuur werd Dr. Bonsen op zondag de toegang tot het centrum en haar patiënt ontzegd. Ondertussen haastte Justitie zich om het hele verhaal te ontkennen: de man was niet mishandeld.
Op maandag komt Justitie met het verhaal naar buiten dat Bah, die reeds vijf dagen in dorststaking was en nog nauwelijks kon lopen, ‘gewelddadig’ zou zijn en is overgeplaatst naar de zwaar beveiligde gevangenis in Vught. Met de arts kon hij alleen nog telefonisch contact houden. Bah gaf door de telefoon aan wederom geslagen te zijn.
Naar alle verwachting komen er woensdag kamervragen: D’66, PvdA en CDA hebben deze aangekondigd. En ook dan zal Justitie zijn gebruikelijke spelletje spelen als het om vreemdelingendetentie gaat: net zoals bij de dood van Dolmatov eerder dit jaar, is er niets aan de hand.
Het zijn eenvoudigweg allemaal leugenaars:
Dr. Bonsen, die meldt dat haar patiënt onder de blauwe plekken zit, is een leugenaar: http://nieuwsuur.nl/onderwerp/508332-justitie-werkt-hongerstakers-tegen.html
De 4 asielzoekers in hongerstaking uit deze opgenomen telefoongesprekken, waarin zij berichten van psychische en fysieke mishandeling en manipulatie met dosumenten ‘die even getekend moeten worden’ zijn allen leugenaars: http://deportatieverzet.nl/verhalen-uit-detentie/
De mannen die hun blauwe plekken tonen aan demonstranten buiten het detentiecentrum in Rotterdam zijn allen leugenaars:
Dit brengt mij tot de onvermijdelijke conclusie: aangezien ik mij solidair verklaard heb met deze mensen, ben ook ik een gewelddadige leugenaar. Komende woensdag is er een kamerdebat over de strafbaarstelling van illegaliteit. Tegelijkertijd vindt de demonstratie “Vluchteling, geen crimineel!” plaats op het Plein. Van het debat verwacht ik niet veel, tot nog toe is vooral de PvdA te laf geweest om misstanden aan de kaak te stellen, maar de demonstratie is een goede gelegenheid voor mensen om hun onvrede met de mensenrechtensituatie van vluchtelingen in dit land te uiten.
Ik ga daar heen als gewelddadige leugenaar, lopend met krukken, want ik heb afgelopen weekend mijn knie weer eens goed geblesseerd. Op het Plein is vast wel een bankje waarvanaf ik de aankomst in de kamer van het leugenachtige politieke hoofd van Justitie kan gadeslaan.
Alhoewel hij wat mij betreft de behandeling van deze asielzoekers verdient, zal ik rustig naar hem kijken en er een bakje koffie bij nemen: de geschiedenis zal met hem afrekenen.
Informatie over de demonstratie “Vluchteling, geen crimineel” is hier te vinden: http://rechtopbestaan.nl/recht-op-bestaan/22-05-2013-demonstratie-vluchteling-geen-crimineel/
Elke maand wordt er gedemonstreerd bij het centrum voor vreemdelingendetentie naast Rotterdam-The Hague Airport. Naar aanleiding van de honger- en dorststaking die door grote groepen asielzoekers is ingezet, zijn deze demonstraties momenteel uitgebreid: dagelijks zijn hier nu mensen te vinden die vreemdelingen, die 16 uur per dag op hun cel opgesloten zitten, een hart onder de riem willen steken.
Hierbij probeert men vooral ook telefoonnummers uit te wisselen, zodat bezoek aan uitgeprocedeerde asielzoekers in detentie mogelijk wordt. De situatie in vreemdelingendetentie is namelijk vergelijkbaar met een regulier detentiecentrum voor criminelen: de gevangene moet zelf het initiatief voor contact nemen. Aangezien vreemdelingen, afgezien van een advocaat, in het algemeen niemand kennen die op bezoek kan komen, zitten ze hierdoor volkomen geïsoleerd.
Een kleine toevoeging op het interview is op zijn plaats: de methode om iemand elk uur wakker te maken is niet enkel een martelmethode, het is ook een manier om te voorkomen dat een persoon in een coma geraakt. Nessar, de persoon in kwestie, heeft overigens aangegeven niet behandeld te willen worden. Hij gaat ervan uit dat hij bij terugkeer in zijn land van oorsprong toch zal komen te overlijden.
***
Als de wekkerradio gaat draait de staatssecretaris zich nog eenmaal om. Hij trekt het kussen over zijn hoofd en kreunt moeizaam. Het tikken van een paar hakken dat zijn kant oploopt, maakt dat hij langzaam bijkomt. Een flauwe glimlach speelt over zijn lippen: Wentelteefje komt zijn ontbijt op bed brengen. Wat is ze toch lief.
Hij hoort het geluid van een vinger die langzaam een knop indrukt. De muziek stopt.
Wentelteefje: “Ik heb de wekker voor je uitgezet, Fred.”
Fred: “Wat was dat voor een takkeherrie?”
Wentelteefje: “Het koningslied, geloof ik, Fred. Ik heb je ontbijt mee naar bed genomen. Dat heb je wel verdiend na gisteren.”
Fred: “Het zijn slappelingen, ik had mezelf uitge.. afgezet, bedoel ik.”
Wentelteefje: “Dat weet ik schat, maar ze hebben je een tweede kans gegeven. Dat is lief van ze.”
De staatssecretaris gromt wat en zoekt op de tast naar zijn bril die op het nachtkastje ligt. Wentelteefje haalt het kussen van zijn hoofd, “Zo gaat het makkelijker.” Ze gaat schrijlings boven op hem zitten.
Fred: “Nu even niet schat, ik heb hoofdpijn.”
Wentelteefje: “Je hebt gelijk, Fred, we moeten zometeen ook naar het werk. Het wordt een mooie vrijdag. Terwijl jij gisteren in debat was, heb ik op de zaak de bezemkast laten schoonmaken. We passen er weer in.”
Wentelteefje loopt de kamer uit. De staatssecretaris volgt haar draaiende billen met zijn ogen. Hij wordt er duizelig van. Zijn handen grijpen naar het kussen. Een minuut later keert Wentelteefje terug met croissants en jus d’orange.
“Fred, ik vroeg me iets af, “ Wentelteefje trekt het kussen weer van zijn hoofd, “Je had het gisteren in debat over ‘De persoon van de mens’. Wat bedoel je daarmee?”
Fred: “Weet ik veel. Je moet toch iets als er ineens over mensen gesproken wordt inplaats van regels en procedures?”
Wentelteefje: “Je hebt gelijk schat, gelukkig werken wij niet met mensen. Ik moet er niet aan denken.”
Het gezicht van de staatssecretaris betrekt. Hij zet de bril, die nog scheef op zijn neus staat, recht en kijkt zijn vriendin in de ogen: “Ik had zo’n rare droom vannacht.”
Wentelteefje: “Droom jij, Fred?”
Fred: “Regelmatig. Meestal zijn het fijne dromen. Over jou, over de bezemkast of over boeven achter tralies. Maar die van van de afgelopen nacht was naar.”
Wentelteefje: “Hoezo, Fred?”
Fred: “Ik droomde over de ingang van de Tweede Kamer. Er stond een man. Hij had een verzetskrant uit de Tweede Wereldoorlog in zijn handen. Er stond een datum op: 28 december 1944. En een afbeelding: een man en een vrouw op een ezeltje. Ze hadden een kind bij zich.”
Wentelteefje: “Waren het asielzoekers?”
Fred: “Nee, ik denk het niet. Ik probeerde ongezien langs de man naar binnen te glippen. Maar hij zag me en zei iets tegen mij.”
Wentelteefje kijkt hem vragend aan.
Fred: “Vanaf nu werk jij voor óns.”
Wentelteefje: “Onheilspellend.”
Fred: “Ik vraag me af wat het betekent. Ik krijg er nog rillingen van. Zijn handen grijpen weer naar het kussen.
Wentelteefje pakt het kussen af: “Dromen kan je niet uitzetten, Fred.”
Terwijl de staatssecretaris zich aankleedt, ruimt Wentelteefje de restanten van het ontbijt op. Ze gaan gezamenlijk naar buiten. Een sleutel draait in het slot. Ze staan op straat.
***
Met dank aan Jacqueline Wouters voor de naam Wentelteefje. Iedere gelijkenis met bestaande personen berust op opzet.
Een grote groep uitgeprocedeerde asielzoekers, bijgestaan door de actiegroep ‘Recht op Bestaan’ demonstreerde woensdag 13 maart op het Plein in Den Haag. Sinds januari wonen een aantal van de vluchtelingen in de Sacramentskerk Den Haag. De groep demonstreerde dinsdagavond ook al tegen hun uitzichtloze situatie.
De groep demonstranten werd in de gelegenheid gesteld om onder politiebegeleiding, via een route door het centrum van Den Haag, hun stem te laten horen .
Er deden zich geen incidenten voor.
Haagspraak 