Dat is even wat ander: Geen tenten, geen kermisattributen en vooral geen bussen en schreeuwende mensen die in optocht naar het Binnenhof willen om ff te laten weten wat ze ervan vinden of ff gezellig met de ME willen matten: Een leeg Malieveld.
Rust en weids uitzicht. Het gras kan tot rust komen en dat is nodig ook zo te zien. In de verte een klein rood tractortje waarmede het wordt geverticuteerd.
Parijs is nog ver. Zeker als je Tommy heet: met zijn korte pootjes kan onze columnist niet bij de trappers. Sturen kan hij ook niet. Blaffen wel.
Gisteren zag ik op het televisiescherm in Pra Loup voor het eerst in deze Tour Tejay van Garderen in actie: de Amerikaan stapte af. Zijn totale onzichtbaarheid tot dan toe was opmerkelijk, aangezien hij in de top drie van het algemeen klassement stond. Als renner liet het 26-jarige talent zich dan wel kennen als kleurloze bandenplakker, zijn tranen bij het verlaten van de Tour toonden een ander mens: emotioneel en gedreven. De ninja van het peloton kreeg ineens een gezicht.
Ook mij, een gevoelig hondje, moederziel alleen in Frankrijk achtergelaten door zijn redactie, werd de emotie teveel: ik liep weg van het TV-scherm en besloot de lokale Flora in het bergdorpje te bewateren.
De etappe van vandaag kent een eerste gedeelte met een hele rits irritante colletjes. De honden lusten er geen brood van, maar iemand met ambities voor het bergklassement zou er blij mee moeten zijn. Hierna wordt het rustiger, met een afdaling en de buitencategorie Col du Glandon als ‘plat principal’ van de etappe. De Glandon is lang, maar kent enkele rare stukjes afdaling en een vlakker gedeelte. De afdaling is stijl en technisch, wat het waarschijnlijk weer tot een lastige situatie maakt voor Froome. Tot nog toe weet de Brit schter redelijk het wiel van hetzij Froome, hetzij Nibali te houden. Zodra een van hen loskomt zou het wel eens link kunnen worden.
Bron: c-cycling.com
Voor de etappezege mag je rekenen op een groepje dat het tot de finish volhoudt. Wie hier in zitten? Ik zou denken aan mannen als Daniel Teklahaimanot en de gisteren sterk rijdende Serge Pauwels. Iemand anders die nog altijd geïnteresseerd moet zijn in de bolletjestrui is Rodriguez. Gisteren miste hij wederom de slag toen de kopgroep werd gevormd, maar hij zou nu een betere kans moeten hebben, gezien de eerste kilometers van de koers. Denk ook aan iemand van BMC, zij zullen compensatie zoeken voor het verlies van Van Garderen gisteren.
Woef.
Tip: kijk even naar het venijnige slotklimmetje van de dag: het is kort maar het ziet er prachtig uit: http://inrng.com/2014/10/roads-to-ride-lacets-montvernier/
Het Koningsplein is sedert het begin van de wijk, eind 19e eeuw, meermalen van gedaante veranderd. Lange tijd stond er een standbeeld van een gestileerd paard. Waaide ooit om, en is later nog eens bij een gemeentelijke opslagplaats terug gezien. De buurt koos zich een nieuw beeld: de nar.
Op maandag 20 juli deed de poëzie bus het Koningsplein aan. Onder het motto De woordkunst komt naar je toe deze zomer! is voor de eerste keer de Poëziebus met aan boord vele Belgische en Nederlandse dichters een week op tournee langs 12 steden in Nederland en België.
De dichters aan boord van de Poëziebus vertegenwoordigen een dwarsdoorsnede van het poëzielandschap. Ze laten de diversiteit zien die er onder woordkunstenaars bestaat. Tot genoegen van de aanwezigen droegen ze ieder een paar gedichten voor, klassiek, light verse, rap-achtig. Allerhande thema’s en stijlen kwamen voorbij.
Maar ook de aanwezigen zelf werden aan het werk gezet. Resultaat een ode aan het Koningsplein, dat nu zijn eigen gedicht heeft.
En plein public
Ooit werd dit plein geplaagd door de penose
Bewoners gaven het een nieuwe smoel
En hebben met vereende kracht gekozen
Voor speelplaats, beeld, vrijmarkt en jeu de boules
Het plein, niet een rechthoek maar een ovaal
Het plein, doorspekt met buurtgevoel
Het plein, geen parkeergarage maar sociaal
Het plein, waar zouden we zijn zonder kindergejoel
Het park zocht zijn ridders
Gevallen op het plein
De wind had geen aanbidders
De nar zal koning zijn
Den Haag is een woestijn
De Joris een oase
Door kastanjes op het plein
Komt de draak nieuw leven blazen
De ridders van de straat zijn weggeblazen met het paard
In de plaats kwam burgerlijkheid en kattekwaad in ’t klein
De hofnar staat altijd met zijn lach paraat
Nu is ieder Koning op het plein!
(druk voor groter)
Nog geen 3 jaar maar wel 1000 artikelen verder. Haagspraak gefeliciteerd!
Parijs is nog ver. Zeker als je Tommy heet: met zijn korte pootjes kan onze columnist niet bij de trappers. Sturen kan hij ook niet. Blaffen wel.
Woensdag. Normaal gesproken is dit voor mij de dag dat ik bij de Opûh Koffie in Den Haag om koekjes kan bedelen bij die linkse rakkers van Haagspraak. Maar omdat dat werkloze tuig mij in Frankrijk heeft achtergelaten zit ik hier nu wielrennen te volgen. En dat terwijl wielrenners en honden elkaars aartsvijanden zijn. Ik hoop op regen, regen en verkoeling. Regen en valpartijen en spectakel in de koers.
In die regen zal in de etappe naar Pra Loup wederom op Nibali en Valverde gelet moeten worden. Maandag deed Froome dit goed: hij bleef in het wiel van Valverde in de gevaarlijke afdaling naar Gap. Dat redde zijn dag, want u weet: net als ik kan Froome uit zichzelf niet sturen. Hij zal nog vier dagen in de Alpen moeten overleven om de gele trui naar Parijs te brengen.
De afdaling van de een-na laatste col lijkt mij ook nu de sleutel tot de etappe. Ik verwacht aanvallen van: Joaquim Rodriguez, die de bolletjestrui wil hebben, vincenzo Nibali, die de afdaling van de Col d’Allos wel zal zien zitten en Romain Bardet.
U leest het goed: ik prijs een Fransman aan. Dat is niet voor niets, want deze etappe is een exacte kopie van rit vijf van de Dauphine Libere van dit jaar. Deze rit werd gewonnen door Bardet. De Fransman reed weg op de top van de Allos en sloeg een gat in de afdaling. Let op hem.
Woef.
Haagspraak 