Haagspraak

Soms kan ik me heel oud voelen. Afgelopen donderdag had ik dat toen ik voor de Supermarkt in de rij stond. Om me heen vooral veel jonge mensen die mijn kinderen hadden kunnen zijn. Sterker nog één ervan was een kind van mij, maar zij hoefde niet in de rij te staan. Ze had al een kaartje. Ik heb haar overigens niet gezien. Het was druk en ik stond achteraan en zij ergens vooraan waar gedanst moest worden. Ik dans tegenwoordig vooral nog in mijn hoofd.

Het concert was een reis door de Britse Indiemuziek van de afgelopen 30 jaar. Ik hoorde een vleugje monotoon stemgebruik a la Sex Pistol Johnny Rotten, de ritmes van de indiedance van Inspiral Carpets en the Charlatans, een flinke schep Arctic Monkeys, de donkere stem van Ian Curtis. Maar zoals een goed gerecht niet de som is van de gebruikte ingrediënten is de Soul Sister Dance Revolution veel meer dan deze onvolledige opsomming van de ingrediënten  De band was voor mij bovendien een verjongingskuur. Ik danste wild door mijn hoofd en had moeite niet echt de dansvloer op te springen, met alle risico´s voor andere dansers en omstanders van dien. Na afloop was ik zeker 10 jaar jonger maar het kunnen er zomaar een paar meer zijn geweest. Met een goed humeur verliet ik de Supermarkt en toen de zanger van Di-rect * de deur voor me open hield kon ik hem wel omhelzen. Ik deed het……….en niet eens in mijn hoofd. Ik ging terug de wereld in als een ´Soldier of love´.

De zaterdag volgend op de donderdag, moest ik met mijn team Marine bij de Waalsdorpervlakte spelen tegen Leiden. Ik heb vaak liedjes in mijn hoofd, die ik dan hardop zing zonder dat ik het doorheb. Het levert me regelmatig vreemde blikken op. Op het voetbalveld heb ik het echter nooit. Maar deze zaterdag zong ik voor het eerst op een voetbalveld. Ik speelde bij gebrek aan verdedigers rechtsback. De linksbuiten die ik moest uitschakelen daar had ik geen kind aan. Ik kon dus doen wat ik als back het liefst doe. Langs de lijn heen en weer rennen tussen de eigen achterlijn en die van de tegenstander en dan voorzetten geven. Ergens in de tweede helft betrapte ik mezelf erop dat ik aan het zingen was. ´I hold the line, we´ll get through´. **.

* Deze omhelzing was extra bijzonder omdat ik met de zanger van Di-rect een verleden heb en wel bij de AH XXL: Zanger van Di-rect 

**  Hold the line

Waar wil jij voor sterven? Wanneer zou jij tot het uiterste gaan om iets te verdedigen. Zelfs met je eigen leven. Zou het erop of eronder zijn wanneer ze jou Lingo willen ontnemen of zou je het dan laten bij een 11-letterwoord waarin de naam van God wordt misbruikt.
Was je euforisch toen we van André Hazes verlost werden en ben je bereid te doden om te voorkomen dat er een nieuwe Hazes wordt gevonden. Of zou je relativeren en denken: ´Ik heb de eerste overleefd en dat zal me ook met de komende 10 wel lukken.´

Zou je Nederland achter je laten wanneer ergens op de wereld een strijd gestreden wordt voor een zaak waar je in gelooft? Zou je bereid zijn tot een zelfmoordaanslag op een congres voor topbankiers van over de hele wereld? Of laat je het bij een scherpe column op je blog?

Wie wil er sterven voor vaderland, God of iets anders?

De vraag kwam bij me op, toen ik hoorde dat Haagse jongeren afreizen naar Syrië om daar voor de Islam te vechten, maar voor welke Islam eigenlijk? In ieder geval niet voor Assad de Islamitische dictator. Hoe vindt je als jongetje uit Schilderswijk in een oerwoud van strijdende groepen, de ware moslimstrijders? Het is alsof op de Veluwe een gewapende strijd losbarst tussen alle mogelijke Fundamentalistische Gereformeerde kerkgenootschappen. Zelfs God zou zich eens hoofdschuddend achter zijn oren krabben. Voordat hij alle Christenbroeders met satanisch genoegen met de bijbel om de oren zou slaan.

Ik heb eens goed nagedacht waar ik voor zou willen sterven. Niet voor het Vaderland, voor de Nederlandse identiteit, niet voor een fictieve God en zeker niet voor de koning. Is het dan de strijd tegen armoede en onderdrukking op deze wereld waarover ik zo vaak verontwaardigd ben of voor de liefde? Ik kan daar geen antwoord op geven. De tijd zal het moeten leren. Het is in ieder geval wel alles waar ik echt in geloof.

Wat ik zeker weet is dat ik ooit zal strijden tegen de dood en dat ik daarbij uiteindelijk het leven laat. Maar dat zal zeker niet voor mijn 129e zijn. Omdat ik in ieder geval nog op de 100e verjaardag van mijn kinderen aanwezig wil zijn. Dat heb ik ze beloofd.