Een diagonale laan door Meer en Bos, al heel erg oud
Een landgoed met een rijke historie, Meer en Bos is in de 17de en 18de eeuw één van de vele landgoederen rondom Den Haag. De welgestelde bewoners van de stad gingen erheen om te jagen en ’s zomers om aan de stinkende stad te ontvluchten.
Nog niet zo lang geleden is het helemaal opgeknapt, een aantal wandelpaden is voorzien van een nieuwe asfaltlaag. Rond 1700 hebben de bewoners de (vierkante) tuin aangelegd in barokstijl en daar is nog veel van overgebleven. De zichtlijnen bestaan nog steeds evenals de verhoogde wallen.
Aan de kant van de Heliotrooplaan ligt een speeltuin die momenteel geheel vernieuwd wordt, daarnaast ligt Vogelasiel De Wulp, daarachter een kinderdagverblijf en het grootste gebouw is de oude tot restaurant verbouwde boerderij “Meer en Bosch”.
Afgelopen week begon het in de middag ernstig mistig te worden. Ik heb mijn camera gepakt en een kleine serie mistige sfeerplaatjes geschoten.
Duidelijk is te zien dat op 11 april nog geen enkel teken van een naderende lente te zien is. Over een paar weken zal Meer en Bos weer voor een groot gedeelte blauw kleuren vanwege de enorme hoeveelheden wilde boshyacinten die daar groeien en bloeien. roots op de wallen
Komdende zondag 14 april 2013 zullen wij, dat is: Sacha, Han en Peter, alledrie deelnemend in de dichtcursus van de zeer zeker bij jullie Haagsprakers bekende Harry Zevenbergen, optreden bij het maandelijkse evenement ‘Woord op Noord‘.
Dit optreden zal plaatsvinden in Café Delden, Noordeinde 137 te Den Haag, vanaf 16:00 uur. Fans, lezers en anderen zijn van harte welkom om even langs te lopen. Wees op tijd, want wij wachten op niemand!
Ik zal alvast verklappen dat ik zelf 8 gedichten voor zal dragen. 2 van deze gedichten staan op Haagspraak.
Zover heb ik de Haagspraak Opûh Koffiegangers nog niet zien gaan. Terwijl een onderzoeksteam van de School voor Journalistiek een vraaggesprekje houdt met mij over het hoe en waarom van Hagaz!ne als lokale nieuwsbron online, wordt de aandacht wel erg getrokken door een verdwijntruc van Edwin. Zijn mobieltje is weg, terwijl hij het zojuist nog gebruikte.
Even het nummer bellen zegt Teun en je weet meteen waar het is. En warempel ergens onder het raam waar over de verwarming heen een bank is aangebracht, klinkt heel zielig het geluid van het verdwenen mobieltje.
een true Haagspraak story
Gaten in de ombouw, die als zitplaats dient, laten de warmte van de radiator moeiteloos door. Maar diezelfde gaten blijken zeker zo goed mobieltjes te kunnen verorberen. En zo gebeurt het dat plots niemand meer rond de stamtafel zit, maar ieder zo zijn ingenieuze voorstel doet voor het weer in handen krijgen van het tegenwoordig tot de standaarduitrusting van de moderne mens behorende attribuut. En dan hebben wij het nu niet over het type mobiel waar het hier om draait.
De espressobareigenaar vertoont opeens de kwaliteiten van een chirurg in een OK van het type Hagaziekenhuis. Bijna plankend duikt hij met schort en al onder de weggeschoven stamtafel richting cv ombouw om van daaruit slechts een arm achter zich omhoog te strekken met een vragende hand die “Scalp” lijkt te roepen. Meteen legt iemand van het OK-team er een dunne witte staaf in waarmee de espressochirurg het verdwenen attribuut tracht te motiveren uit zijn schuilplaats naar voren te komen. Maar dat is nou jammer; het mobiel van het type ‘vroegâh’ verplaatst zich nu naar een voor het OK-team onzichtbare locatie. De accuschroevendraaier moet eraan te pas komen om de cv-ombouw los te maken. Maar zoals met alle op batterij aangedreven gereedschappen laat ook deze bij de voorlaatste schroef het afweten. De accu zal aan het infuus moeten.
Een laatste poging met de witte staaf maar nu van bovenaf in het naar schatting tiende gat vanaf links is net voldoende voor de ultieme tik tegen het mobieltje. Een lichte zucht van opluchting bij de betrokken aanwezigen die toch wel met Edwin te doen hebben. Ook de gastinterviewers Tim en Sanne kunnen nu ongehinderd verder met hun broodje.
Ik zeg het, wat die Haagspraak auteurs/fotografen allemaal niet verzinnen om in de picture te komen …
De Mantel der liefde door Peter George d‘Angelino Tap
De Mantel der Liefde in het Atrium, met het project Common Queens/Old Queens. De Common Queens/Old Queens staan op wacht, totdat de Koningsmantel in het Atrium aankomt.
De 8 meter lange Koningsmantel is ontworpen door ‘modeontwerper’ Peter George d‘Angelino Tap en alleen te zien in Den Haag.
Al ruim 25 jaar maakt Peter George grensverleggende ‘mode’. Hij maakt extreme ontwerpen en gebruikt verschillende soorten materiaal en opvallende vormen en kleuren. d’Angelino Tap neemt de stof als uitgangspunt in plaats van een voorbereidende tekening. Zijn ontwerpen zijn regelmatig op het podium van catwalks én theatervoorstellingen te bewonderen. Meer informatie over Peter George d’Angelino Tap is te vinden op: www.petergeorgedangelinotap.com.
Haagspraak 