Terwijl onze gekozen vertegenwoordigers
hun voeten vegen
aan de wet
wil ik even praten
over de rechtsstaat
over grondrechten
niet de kroning zelf
Wat bent u aan het doen?
Een agent op een motor overtreedt kortstondig enkele regels waar ingezetenen van Den Haag zich aan dienen te houden: Met een enorme vaart scheurt hij over het plein, de tramrails, het fietspad en belandt uiteindelijk naast mij op het trottoir op de Loosduinsekade.
“Wat bent u aan het doen?”, schreeuwt hij.
Ik loop zwijgend naar een paar betonblokken, waar zojuist wat foto’s van zijn genomen en wijs naar een tekst, gespoten op drie gigantische blokken beton en doneer hem hartelijk mijn visitekaart.
“Dat is verboden, voor graffiti schrijf ik een bon”, legt hij uit. “Mensen kunnen zich hieraan storen omdat het lelijk is.” Hij wijst naar een vies grijs saai betonblok.
“Dit is straatkunst, geen graffiti. Ik leg het vast. Alle straatkunst in Den Haag wordt systematisch door straatfotografen vereeuwigd. Bovendien hebben de omwonenden er binnenkort geen last van, want de betonblokken gaan, als er een beetje wordt doorgewerkt, onder de grond.”
“Maar u staat zo raar met die camera te zwaaien en fotografeert bovendien de lucht, terwijl deze niet mooi is”. Het is duidelijk een agent, die zijn impulsieve actie probeert te rechtvaardigen, door mijn gedrag als verdacht aan te merken.
“Er staat een hek te dicht en voor de tekst, dus maak ik drie foto’s zodat ik die later aan elkaar kan monteren. De lucht is nodig als achtergrond.”
Hij begint het te begrijpen.
“Lastig he? Die kunstenaars. Nog een prettige dienst agent.”
Willem de Onnozele – Harry Zevenbergen
Mensen vragen zich af waar ik me druk om maak. ´Het koningshuis doet er nauwelijks toe’, zeggen ze ´en er zijn zoveel belangrijkere zaken om je over op te winden.´ Dat is natuurlijk ook zo. De Haagse politiek is zoveel gevaarlijker voor ons welzijn, aan de andere kant maak ik me graag druk. Druk over belangrijke zaken en misschien nog wel drukker over onbelangrijke. Zoals die familie van halve garen en oplichters, om Maarten van Rossem maar eens te parafraseren. Net als haarkleur, vervelende ziektes is het koningschap erfelijk. De grootste idioot kan koning worden en dat is precies wat er nu te gebeuren staat. Een prins die is afgestudeerd als geschiedkundige en zonder blikken of blozen heeft gezegd, dat de aantijgingen tegen zijn schoonvader, die lid was van een fascistische Militaire dictatuur slechts een mening zijn. Er gaan geruchten dat Willem Alexander ook de zwaartekracht in twijfel trekt.
Na een paar maanden van Oranjepropaganda en hysterie, vroeg ik me deze week af wat er met Nederland zou gebeuren wanneer er morgen geen koningshuis meer zou zijn? Niets denk ik. We hebben in deze eeuw, waarin de verheerlijking van domheid steeds grotesker vormen aanneemt, toch geen enkel historisch besef meer. Wat ´s ochtends op facebook staat is ´s middags een vage herinnering. Over een paar jaar zal iedereen vergeten zijn dat we ooit een koningshuis hebben gehad. De infantiele neiging om achter halve gare overspelige oplichters aan te lopen zal niet verdwijnen, de massahysterie zal zich weer ergens anders op richten. Op deelnemers aan reality shows, het liefdesleven van sportsterren. We hebben Barbie, Britt, Ali B of Rafael van der Vaart als iconen, die over een paar jaar weer vervangen zullen worden door even inwisselbare opvolgers.
Natuurlijk moeten we de hysterie in banen leiden. Net als Prins Carnaval bij het carnaval, kan er ieder jaar voor 30 april een prins en prinses van Oranje gekozen worden. Deze zullen snel bekendheid krijgen door aan te schuiven in de verschillende talkshows, waarin ze geacht worden over alles een mening te verkondigen. Op 30 april mogen ze twee plaatsen in Nederland bezoeken. Met liedjes, dansjes, oude ambachten en spelletjes kan het volk zich als vanouds vermaken.´s Avonds trekt het uitverkoren tweetal net als de rest van Nederland een pyjama aan en gaat met een voldaan gevoel slapen.
Wat de Oranjes betreft, bij mij in de Jacob Catsstraat staan verschillende woningen leeg. Het lijkt mij logisch dat ze met een bijstandsuitkering, bijscholing en de eerste drie jaar zelfs zonder sollicitatieplicht rustig aan een nieuw leven mogen beginnen.
Niet zeuren maar juist doen!
Thera Konvalinka is hoofd beeldenbeheer Openbare Ruimte binnen de dienst OCW van Den Haag. Tijdens de algemene ledenvergadering van de Vrienden van Den Haag spreekt zij over standbeelden in onze stad en de reden waarom deze soms even verdwijnen of een nieuwe locatie krijgen. Belangrijkste boodschap die bij mij overkomt is dat alle opmerkingen die wij als bewoners over standbeelden te maken hebben zij als zeer welkom beschouwt. “Denk niet dat wij uw opmerkingen als zeuren beschouwen. In tegendeel. Standbeelden staan er om de openbare ruimte te verlevendigen en juist de mening van bewoners zijn voor ons van onschatbare waarde.”
(Paul van Laere: “Nee dames, ik ben hier aan het restaureren … “
Het blijkt dat kunstwerken in de openbare ruimte soms ook een zekere gewenning nodig hebben. In eerste instantie vindt men het niks wat er staat maar als een beeld door struikgewas wordt overwoekerd men de gemeente aanschrijft om de zichtbaarheid van het kunstwerk te verbeteren. En oh wee als een kunstwerk tijdelijk van de sokkel wordt genomen voor restauratie of gewoon voor een opknapbeurt. Dan wordt zelfs de pers erbij gehaald om toch vooral in de gaten te houden of het werkstuk weer terugkomt.
Gelukkig is ook hier het internet weer een welkome bron van informatie. De opbouw van de website die alle beelden in de openbare ruimte in Den Haag gaat bevatten is van start.
Kroonappels voor Emma’s Hof
De stadstuin Emma’s Hof, gelegen in het Haagse Regentessekwartier, heeft de eerste prijs gewonnen in de categorie ‘Buurt’ van de door het Oranje Fonds georganiseerde zoektocht naar de drie mooiste sociale initiatieven van ons Koninkrijk, bekend onder de naam Kroonappels.
Een impressie van deze prachtige ontspannende plek en een interview met Martijn Schutter en Marjolein Kramer:
Haagspraak 