De keerzijde van de Volvo Ocean Race

De Scheveningse haven. Foto door Ed Gool.

Den Haag kenmerkt zich deze week met enkele festiviteiten, waarbij kosten noch moeite worden gespaard om het ons naar de zin te maken. Zo start het Festival Classique op de Hofvijver, is er een WK Beachvolleybal in het centrum en inmiddels is de Volvo Ocean Race in Scheveningen begonnen.

Niet tot ieders genoegen. Er worden deze week verschillende acties gehouden, die de keerzijde van het zeilbotenspektakel onder de aanbracht brengen. Met name de financiering rond de Volvo Ocean Race is een doorn in het oog van de bewoners van onder meer de vrijplaats De Vloek, welke strijd tegen de veryupping van het havengebied.

Uitzicht op De Vloek. Foto door Ed Gool.

Een interview met Kwinten, actievoerder van De Vloek.

Jullie hebben gisterennacht een actie gehouden. Hoe is dat verlopen?

Wij probeerden de Volvo Ocean Race boten te enteren om de piratenvlag te hijsen, alleen speelde de politie een beetje vals, want die hadden allemaal waterscooters ingezet. Twee actievoerders hebben het water wel bereikt en probeerden bij de Volvo Ocean Race boten te komen. Dat is niet gelukt. Er zijn vijf mensen opgepakt. Die zijn vanmiddag om half drie vrijgelaten.

Waarom deze actie?

Voor ons is het te doen om vooral de andere kant van de Volvo Ocean Race onder de aandacht te brengen. Er is natuurlijk een enorme PR machine vanuit de gemeente en vanuit de Volvo Ocean Race zelf op gang gebracht. Hoe geweldig dit wel niet is voor de stad Den Haag. Er wordt enorm veel geld tegenaan gegooid: Eerst was het 4 ton en nu zitten wij bijna tegen 8 ton aan.

De vraag die wij stellen, wie profiteert hier nu van? Zijn dat de inwoners van Scheveningen, of zijn dat de grote bedrijven en is het eigenlijk een bijeenkomst van voornamelijk vastgoedbobo’s? Daar hebben wij de laatste tijd de Scheveningers over geïnformeerd en tijdens de Volvo Ocean Race proberen wij daar nogmaals de aandacht op te vestigen.

Hoe heeft de politie zich gedragen bij de arrestaties? Is daar nog geweld bij gebruikt?

Ja, de mensen zijn erg hard aangepakt. Zij hebben de actievoerders een aantal keren bijna overvaren en hebben, terwijl zij in het water lagen, nog klappen gehad van de politie vanaf een boot. Dat is toch wel erg gevaarlijk als je in het water ligt. Sommigen zijn, toen zij eenmaal in een politieboot zaten, met hun hoofd over de grond geschaafd en ook hier op de helling zijn actievoerders gewond geraakt. Mensen hebben gekneusde handen van de manier waarop opgepakt zijn. Het ging er behoorlijk hardhandig aan toe.

De verbandtrommel stond dus klaar?

Ja, zij zijn net weer een beetje opgekalefaterd.

Zijn er nog meer acties op komst, of houden jullie ze nu liever onaangekondigd?

Nee hoor, zeker niet. Vanavond om half twaalf zal er een straatfeest plaatsvinden, hier ergens in Scheveningen, de locatie wordt om elf uur bekend gemaakt. Men kan bellen naar een informatienummer (06 – 207 519 29) en zal de locatie bekend gemaakt worden. Het is een straatfeest tegen de veryupping, helemaal gratis, met de buurt en tja… kijken hoe dat verloopt.

Na het interview poog ik een foto te maken en word gelijk geconfronteerd met een ijverige dienstklopper, die het verschil tussen orde bewaken en censuur niet kent en word onder zachte dwang van het ineens verboden haventerrein gestuurd. Ondertussen wordt de omgeving rond het pand van De Vloek goed in de gaten gehouden. Op de derde etage van een flatgebouwtje nabij, zit al enkele dagen een observatiepost en is het pand omgeven met politie en enkele ME busjes, waaronder de traangasbus en vloog gisterenavond een hefschroefvliegtuig urenlang boven het gebied.

Op naar de 9 ton.

Jetta

Jetta Klijnsma is een beetje van ons Hagenaars/Hagenezen. Staatssecretaris van Sociale Zaken is ze nu. Onder meer belast met pensioenen.

Nu doe ik namens de journalistieke vakbond NVJ iets met pensioenen. Dus besloot ik mijn Jetta eens een brief te schrijven over wat praktijkproblemen waar ik tegenaan liep. Dat was 5 april van dit jaar.

Drie dagen later een schrijven van Sociale Zaken. De brief was binnengekomen en geregistreerd. Beantwoording zou binnen maximaal zes weken volgen.

De afzender was niet Jetta noch haar secretaresse. Nee, iemand van communicatie. Ik begon al een vreemd gevoel te krijgen maar besloot Jetta het voordeel van de twijfel te geven.

Dat had ik beter niet kunnen doen. Na zes weken nog steeds niets. Na precies twee maanden besloot ik het departement eens te bellen. Een meneer nam de telefoon op. Ik vroeg keurig naar het secretariaat van staatssecretaris Klijnsma.

Namens wie ik belden wilde de heer weten. Namens mezelf antwoordde ik geheel conform de waarheid. Waarover dan wel luidde de vervolgvraag. Over een correspondentie met de bewindsvrouwe, reageerde ik.

Fout. Meneer liet weten dat hij mij niet door mocht verbinden met het secretariaat. Voordat ik kon protesteren was ik al weggedrukt. Kort daarop een vrouwenstem. Wat ik wenste.

Ik legde een en ander keurig uit. Aan de reacties van de dame was te merken dat ze van niets wist. Ze moest wat dingen noteren. En na eindeloos gezucht was het resultaat dat ze de gegevens zou doorzetten naar haar collega en die zou mij dan gaan antwoorden. Als dat niet gebeurde moest ik haar maar weer contacten.

Ik vroeg dus haar naam en telefoonnummer. De naam kreeg ik niet en het nummer was 1400. Een algemeen informatienummer van de rijksoverheid, zo achterhaalde ik later.

Gelukkig trof ik later nog een emailadres aan van Sociale Zaken met als titel ‘info’ voor de apenstaart. In een paar zinnen schetste ik de situatie.

Een dag later, jawel, antwoord. Dit maal van een meneer die tekende namens de afdeling publiek en informatie van Jetta’s ministerie.

Excuses voor alle vertraging maar dat kwam vanwege de vele brieven die Jetta ontving. En hij had goed nieuws: het antwoord aan mij lag ter ondertekening bij de staatssecretaris!

Niet dat ik ondertussen al iets heb ontvangen. Vrees dat dat nog wel even gaat duren. Hoe omslachtig kan je het allemaal maken. In mijn brief had ik Jetta voorgesteld elkaar eens te ontmoeten om over de zaak te praten.

Dat beraad had al lang kunnen plaatsvinden. Dan was de zaak voor ons beiden duidelijk geweest. Ook zonder brieven  en talloze ambtenaren die zich er nutteloos mee bemoeid hebben. En dat alles van onze belastingcenten.

Jetta was ooit zo benaderbaar.

De verboden teksten van Joke Kaviaar

“Never pick a fight with someone who buys ink by the barrel.”
— Mark Twain

Vervolging van bloggers, dat is toch iets dat in Putins Rusland gebeurt? Aleksei Navalny is in Nederland geen onbekende, af en toe schrijft er zelfs wel eens een landelijk blad over hem. Dan kunnen we in Nederland weer eens neerbuigend doen over het gebrek aan vrijheid van meningsuiting in zo’n autocratische staat. Bij ons gebeurt dit niet.

Toch werd afgelopen dinsdag de zaak tegen Joke Kaviaar, dichteres en asielactiviste, beëindigd met een vonnis: twee maanden voorwaardelijk met een proeftijd van een jaar. Bij de niet-ontvankeljkverklaring volgde de Hoge Raad een drieregelig advies van de Procureur-Generaal zonder motivatie op. Zelf gaf zij ook geen motivatie.

Joke Kaviaar. Bron: https://libcom.org/

Wie is Joke Kaviaar?

Joke Kaviaar is sinds jaren asielactiviste en kan beschouwd worden als een van de meest zichtbare personen van het No-Border netwerk en de groep Deportatieverzet. Haar bekendheid binnen deze kringen zorgt ook voor de nodige publiciteit rond haar proces, alhoewel mainstream media dit verder links laat liggen. Een proces tegen Geert Wilders, dat uiteindelijk mislukte omdat het Openbaar Ministerie in dit geval weigerde te vervolgen, is leuker voor de verkoopcijfers.

De rechtszaak en de verboden teksten

Afgelopen dinsdag is door de Hoge Raad cassatie afgewezen in de zaak Joke Kaviaar. Hiermee blijft een vonnis van het gerechtshof van Amsterdam staan: twee maanden voorwaardelijk met een proeftijd van een jaar, voor het verspreiden van ‘opruiende teksten’ op haar website www.jokekaviaar.nl. Hiermee lijkt een einde gekomen aan een zaak die op 13 september 2011 begon met een inval in het huis van de asielactiviste. Na haar weigering om de bewuste teksten van de site te verwijderen, werd deze door Justitie offline gehaald. Voor een dag: de volgende dag was de site weer terug en inmiddels worden de ‘verboden teksten al weer enkele jaren gehost op diverse plekken. Als het om de teksten te doen was, dan had het Openbaar Ministerie niet slechter kunnen handelen: ze zijn inmiddels all over the place.

De inspanningen die justitie is aangegaan om te proberen Kaviaar op te sluiten, doen ook vermoeden dat de motivatie eerder politiek dan juridisch is. Waarom zou men anders, tussen de veelheid aan ‘boze’ teksten die het internet rijk is, zich de moeite getroosten. Waarom haakt het Openbaar Ministerie af bij het haatzaaien van Geert Wilders en gaat zij hier wel tot vervolging over? Op haar eigen website verhaalt Joke Kaviaar zelf van een veel systematischer vervolging van asielactivisten, waarbij ook de AIVD betrokken zou zijn en de politieinval in haar woning ook vooral een truc was om te proberen haar netwerk in kaart te brengen: https://www.jokekaviaar.nl/Vrijheid-geen-recht.html

Van de vier teksten waar aanvankelijk sprake van was, zijn er nu nog twee ‘verboden’. Dit betreft de artikelen ‘RARA, wiens rechtsorde is het?’ en ‘Waar blijft de Hollandse opstand?’. Mede dankzij de inspanningen van het OM bestaat er inmiddels ook een Engelse vertaling. Zo zie je maar, het vrije woord laat zich niet beteugelen.

 

20 jarig Kaderock – een geslaagd festival

Als jonge jongen collecteerde ik graag voor het Kankerfonds  KWF. Na afloop kon je naar een feest in Club192. Gratis! En de huisband daar was Living Blues. Fast forward naar afgelopen zaterdag: de Soestdijksekade; Kaderock!

DSC_0271

Voor we aan de Living Blues Experience toekomen, spelen eerst twee andere bands. De oudsten onder het massaal aanwezige publiek, en dat waren er heel wat, zullen the Crazy Rockers nog wel op één van de rolschaatsbanen of in de ouwe (Milvakamp) Marathon gezien hebben. Het begin van de Haagse rock&roll. Indorock, die nog steeds goed tot zijn recht komt als de heren hawaian style instrumentale nummers spelen. Covers van recentere hits vond ik wat minder.

DSC_0489

Vervolgens iets, dat ongetwijfeld als een goed idee begonnen is, maar een twijfelachtige vorm  gekregen heeft. Johan Derksen presenteert Haagse Biet, of rock&roll zoals de voetbalman het zelf noemde. Uitstekend begeleid door de Clarks, mochten o.a. Jan de Hondt (Hunters), Frans Krassenburg (Golden EarringS), Rudy Bennett (Motions), Johny Kendall (JK and the Heralds) en Theo van Es (uit Shoesterwoude Derksen) ieder een tweetal nummers brengen. Oude tijden herleven, de heren waren nog goed tot zeer goed bij stem. Helaas moesten de optredens steeds onderbroken worden door de  obligate praatjes van meneer Derksen (binnenkort staan we met zijn allen in een theater bij u in de buurt). Het noopte een bekend Haags dichter tot de uitroep: “Niet Lulluh, maar speluh!” Terecht.

DSC_0543

Dan een geweldige set van de hier al aangekondigde Living Blues Experience. Wat een band is dat nog steeds. Geweldig blues repertoire, strakke band, inclusief sax, oud (hammond?) orgel en natuurlijk gitaren en drums. Onderga deze ervaring als de heren zich in een kroeg bij u in de buurt vertonen.

DSC_0902

Op adem komen met de American noir of Haagse hobo muziek of wat is het eigenlijk: Smutfish. Een mooie set, helaas zonder de projectie van de tekeningen die een zaaloptreden nog extra aantrekkelijk maken.

DSC_0593

De middag zat er voor mij op. ’s Avonds nog een mooie set van Hallo Venray gezien.

DSC_0298_1

Festivalbezoekers zal het opgevallen zijn dat uw verslaggever alleen optredens buiten noemt. Ook binnen was een aantrekkelijk programma geprogrammeerd (o.a. Dyzack, Hans van der Burg). Maar een algeheel gebrek aan zuurstof in de stampvolle ruimte deed mij al snel weer naar buiten gaan. Jammer, het enige verbeterpuntje op een alleszins geslaagd festival.

NB algehele presentatie: Bom

DSC_0612