Een agent op een motor overtreedt kortstondig enkele regels waar ingezetenen van Den Haag zich aan dienen te houden: Met een enorme vaart scheurt hij over het plein, de tramrails, het fietspad en belandt uiteindelijk naast mij op het trottoir op de Loosduinsekade.
“Wat bent u aan het doen?”, schreeuwt hij.
Ik loop zwijgend naar een paar betonblokken, waar zojuist wat foto’s van zijn genomen en wijs naar een tekst, gespoten op drie gigantische blokken beton en doneer hem hartelijk mijn visitekaart.
“Dat is verboden, voor graffiti schrijf ik een bon”, legt hij uit. “Mensen kunnen zich hieraan storen omdat het lelijk is.” Hij wijst naar een vies grijs saai betonblok.
“Dit is straatkunst, geen graffiti. Ik leg het vast. Alle straatkunst in Den Haag wordt systematisch door straatfotografen vereeuwigd. Bovendien hebben de omwonenden er binnenkort geen last van, want de betonblokken gaan, als er een beetje wordt doorgewerkt, onder de grond.”
“Maar u staat zo raar met die camera te zwaaien en fotografeert bovendien de lucht, terwijl deze niet mooi is”. Het is duidelijk een agent, die zijn impulsieve actie probeert te rechtvaardigen, door mijn gedrag als verdacht aan te merken.
“Er staat een hek te dicht en voor de tekst, dus maak ik drie foto’s zodat ik die later aan elkaar kan monteren. De lucht is nodig als achtergrond.”
Hij begint het te begrijpen.
“Lastig he? Die kunstenaars. Nog een prettige dienst agent.”
Haagspraak 