Categorie: recensies

Ongezouten, maar wel gepeperd. Recensies van cultuurproducten, hoog en laag.

60 jaar Fotoclub Rijswijk

Vrijdag 30 januari 2013 vierde de Fotoclub Rijswijk hun 60 jarig jubileum met een tentoonstelling in het Museum Rijswijk. Thema van de tentoonstelling is “Ambachten in beeld”. De tentoonstelling werd geopend door de burgmeester de heer drs. M.J. Bezuijen (Michel). Na het officiële deel met toespraak en cadeau’s (o.a. een oude Agfa click compleet in een origineel bruin lederen tasje).
Ik ben er naar toe gegaan omdat een van de deelnemers, Jacqueline Duimel-Hartman, ook wel bekend als Jackie Kever, mij hiervoor had uitgenodigd. ​Ik was daar met José en Anita.
Hieronder volgt een korte fotografische impressie van het gebeuren.
De tentoonstelling is zeker de moeite waard. Hij loopt nog tot 22 februari. Ga kijken zou ik zeggen.

De burgemeester opent de tentoonstelling
De burgemeester opent de tentoonstelling
Jaqueline Duimel-Hartman voor haar inzending: de schoenmaker.
Jacqueline Duimel-Hartman voor haar inzending: de schoenmaker.
De burgemeester van Rijswijk en de penningmeester van het museum
De burgemeester van Rijswijk en de penningmeester van het museum
José en Anita met een glaasje
José en Anita met een glaasje
Portret van José
Portret van José
Anita, Jacqueline en José
Anita, Jacqueline en José
In de vitrines kon je de hele ontwikkeling van fototoestellen en aanverwante artikelen volgen.
In de vitrines kon je de hele ontwikkeling van fototoestellen en aanverwante artikelen volgen.
En er was een glaasje voor iedereen.
En er was een glaasje voor iedereen.

RIP 501

Hij was echt wel aan vervanging toe.
Hij was echt wel aan vervanging toe.

Na een onaangenaam treffen met een rits besloot ik ruim 30 jaar geleden uitsluitend nog spijkerbroeken met een knoopsluiting te kopen. Veel keuze was er toen nog niet, dus het werd na een korte zoektocht de Levi’s 501. Wonder boven wonder zat dat model me ook nog als gegoten. Ze waren sterk en vormvast. Beetje duur, dat dan weer wel, maar je deed er best wel lang mee.
Een keer per jaar kocht ik een nieuwe “voor netjes”, de oudere exemplaren werden afgedragen tijdens fietsen, wandelen en andere bezigheden buitenshuis. Om van die herrie in spijkerbroekenwinkels en boetieks af te zijn had ik mijn vaste winkel bij De Werkman, naast IJssalon Florencia. De muziek stond daar altijd zo zacht dat ik het jarenlang niet eens hoorde. Ik hoefde de nieuwe jeans nooit te passen want 32-32 zat altijd goed, bovendien vind ik het verschrikkelijk om in zo’n klein pashokje mijn broek uit te trekken. De prijs was ook redelijk, 69 of 79 euri, maar dat weet het niet precies meer. Mijn eerste 501 had nog de maten 29-32. Maar met het ouder worden nam ook de waist-omvang een beetje toe. Nu gaat ook de lengte veranderen vanwege mijn krimp maar dat is weer een ander verhaal.
Vorige maand was het weer zo ver. Er zat een flink gat in mijn achterzak (kontzak in de volksmond) dus het was weer hoog tijd voor een nieuw exemplaar. Tijdens de opuh koffie op oudjaarsdag kreeg ik er nog opmerkingen over in café van Beek. Gelukkig was het Tommy niet opgevallen want die had er beslist een punt van gemaakt en een heel artikel over geschreven.

Ik neem u mee op mijn vergeefse zoektocht naar een een nieuwe 501.
De Werkman zat niet meer in hetzelfde pand naast Florencia maar was verhuisd naar een nieuwe, kleinere, locatie in de Prinsestraat. Maar daar verkopen ze geen levi’s meer in alle maten en soorten. “Nee, we beperken ons momenteel uitsluitend tot werkkleding”.
Teleurgesteld ging ik de winkel uit. Het ergste vond ik eigenlijk nog dat ik straks zo’n herriewinkel in moest waar je door de decibellen zowat direct weer naar buiten wordt geblazen.
Hier en daar eerst nog wat tevergeefs bij andere winkels gekeken… “nee, dat model hebben we niet, dat merk ook niet trouwens.”
Maar gelukkig zit er in de Spuistraat een echte Levi Store die geen ander merk verkoopt.
Dus vooruit dan maar. Oordoppen in. Het was uitverkoop, tot 50% korting. Had ik even geluk!
“Mag ik van u een donkere 501, maat 32-32”. Het leek zo’n simpele vraag. “Welke wassing” was de wedervraag. Wassing? Ik liep mee naar de afdeling 501, want die was er gelukkig nog wel. Ik zag van alles voorbij komen. Met wassing werd de mate van versletenheid bedoeld. Hoe lichter op de bovenbenen en elders hoe beter het verkoopt lijkt het wel. Nee, dat wilde ik zeker niet. Ook geen jeans met lies- en andere kreukels zodat ze er heel erg gedragen uitzien. Laat die broeken met die gestopte gaten ook maar zitten. “Zijn er echt geen normale ouderwetse spijkerbroeken meer?” vroeg ik me vertwijfeld af.
Bij de, duurdere, nieuwe collectie zag ik er een die nogal donker was en minder versleten en kapot dan al die andere, maar die kostte dan wel weer 99 euri. “Geen uitverkoopprijsje” zei ik. “Nee, maar dit is dan ook een broek uit de nieuwe collectie!” “Hoezo “nieuwe collectie, ik draag ze al meer dan 30 jaar!”
Kortom: een bijna levenslange zekerheid, een broek waar je op kon bouwen, bestaat niet meer. RIP 501.

 

Nederland leest – Een vlucht regenwulpen

In april of mei attendeerde medeblogger Teun, een fanatiek tuinier, mij op Maartens Moestuin, een programma waarin Maarten ’t Hart de kijker meenam naar ‘de grootste luxe die een mens hebben kan’: de mogelijkheid om een aardappeltje uit eigen grond op te eten. Maarten ’t Hart leerde het tuinieren van zijn vader en grootvader.
Ik kan me herinneren dat mijn moeder, die op latere leeftijd een Havo-diploma Nederlands afrondde, ‘Een vlucht regenwulpen in huis’ haalde. Maar voor mijn gevoel was ’t Hart hierna jaren uit beeld als schrijver. Wie op de website van de actie ‘Nederland Leest’ kijkt, ziet echter dat hij al die tijd trouw ieder jaar nieuw werk uitbracht. Misschien is het dat anderen meer gepromoot zijn in het recente verleden.

De liefde voor de natuur zie je terugkomen in het werk van veel schrijvers. Een ander bekend voorbeeld is natuurlijk Jan Wolkers. Bij Maarten ’t Hart, gepromoveerd gedragsbioloog, kan het bijna niet anders dan dat dit thema herhaaldelijk terugkeert in zijn werk.

De hoofdpersoon van ‘Een vlucht regenwulpen’ heet Maarten. In het volgende filmpje vertelt de auteur over hem en over de autobiografische elementen uit het boek:

De actie ‘Nederland Leest’ duurt tot 1 december. Tot die tijjd kan het boek gratis verkregen worden bij de openbare bibliotheek. In de Centrale Bibliotheek in Den Haag kan je hiervoor naar de balie op de 2e verdieping lopen. Ik kon de keuze maken uit vier verschillende kleuren en heb de gele meegenomen. Voor 12,50 is een luxe editie verkrijgbaar in de boekhandel.

Een vlucht regenwulpen

Edwin IJsman

‘Een vlucht regenwulpen’ op de officiële site van de campagne ‘Nederland Leest’: http://www.nederlandleest.nl/Een_vlucht_regenwulpen.html

Online bespreking en discussietips op: http://www.deboekensalon.nl/nieuws/nederland-leest

Bruisend Bom Benefiet concert in het Paard

Zelden heb ik me zo geamuseerd als gisterenavond tijdens het Benefiet concert voor Renée Bom in het Paard. Degenen die er niet bij konden zijn hebben iets bijzonders gemist. Ik heb heel veel materiaal, zowel foto’s als video, maar moet een en ander nog een beetje ordenen. L8ter. Hier alvast een voorproefje met Rob Bolland “Bom Bom Cha”.

p.s. Op Vrienden van Bom kunt u het gironummer vinden om alsnog een bijdrage te leveren.

Apple’tje Eitje

Appletje Eitje

Vorige week kreeg ik een emailbericht van Apple Support dat met mijn Apple ID geprobeerd was om op FaceTime en iMessage in te loggen. Vanwege ongeautoriseerd gebruik was mijn Apple ID daarom vergrendeld.
Verder stond er nog in dat ik de meegeleverde link binnen 3 uur moest gebruiken om de vergrendeling op te heffen.
Beetje verbaasd was ik wel, want mijn telefoon deed gewoon wat hij altijd moest doen: fungeren als Tom-Tom, horloge, jukebox, buienradar, email checken, kijken of er nog gereageerd is op flickr, facebook of op mijn twitter-account. Waar heb je anders een telefoon voor nodig?

Eergisteren las ik ergens dat een gratis app voor het Haags Uitfestival klaar stond om gedownload te worden. Dan hoef je niet al die papieren zooi te bestuderen en bij je te houden op die dag zelf. Want het Haags Uitfestival op 7 september kan je natuurlijk niet missen. Te beginnen met het gratis stadsontbijt op het Spuiplein.
App gevonden via de App Store en gedownload. Downloaden ging prima maar hij wilde maar niet geopend worden. Meteen gereageerd op facebook bij het Uitfestival dat de app niet goed werkte. Geen reactie. Ook nog een keer de klacht getwittert, ook geen reactie. Ik vond het maar raar en het liet me niet los. Even een willekeurige andere app gedownload. Het downloaden op zich ging prima. Het cirkeltje was helemaal rond en het hokje “open” verscheen in het scherm. Alleen het openen ging wéér niet. Conclusie: er is iets met mijn telefoon aan de hand. Toen kwam ineens dat mailtje van een week eerder in mijn gedachten. Zou het dan toch een echte Apple-bericht zijn geweest, had ik dan toch binnen 3 uur die link moeten gebruiken? Zoiets heb ik dan altijd ’s avonds als alle winkels al dicht zijn.

Vanochtend dus eerst maar eens naar de nieuwe Apple Store in het Passage gegaan, die zouden dit varkentje wel even snel wassen was zo mijn idee. Ik werd keurig verwelkomd en ik deed mijn verhaal. Nee ik kwam niets kopen ik had een klacht over iets was ik al eerder gekocht had. Tja, er zijn wel mensen aan de Genius Bar maar daar moet je een afspraak voor maken. Even informeren. De Genius Bar is voor iPhones tot maandag helemaal volgeboekt. Maar ik kon thuis via mijn computer wel een afspraak maken. De teleurstelling was duidelijk van mijn gezicht af te lezen. Ik mocht aan een tafel gaan zitten, daar zat ook al een meneer te wachten. Als tussen twee officiële afspraken door de Genius even tijd had zou hij mij misschien wel even kunnen helpen. Nou, daar had ik nou helemaal geen zin in. Ben weggegaan. Overigens kreeg ik in de Apple Store ineens heel veel heimweh naar Selexzys.

Mijn iPhone, en ook mijn Mac, had ik gekocht bij LJS op de Fluwelen Burgwal. Misschien konden ze me daar van mijn probleem afhelpen. Ik mocht meteen doorlopen naar de technische balie, achterin de zaak. Er werd even in de computer gesnuffeld op mijn serienummer en kreeg te horen dat eventuele hulp niet meer onder de garantie viel. Maar hij wilde wel even kijken of het iets simpels was. Met mijn Apple ID bleek volgens hem niets aan de hand. De mail, die ik in geprinte vorm had meegenomen, leek hem verdacht. Hij gaf me het gratis servicenummer van Apple om daar te informeren wat het kon zijn. Volgens LJS was er met de hardware van mijn telefoon niets mis en aan ID dingen konden zij niets doen, daarvoor moet je echt bij Apple zelf zijn. Dit advies was gratis en ik ging naar huis.
Daar meteen het nummer 0800-0201581 van Apple gebeld. Ik kreeg een allervriendelijkste mevrouw aan de telefoon die me vertelde wat ik allemaal moest doen. Om te beginnen verzekerde ze me dat er namens Apple nooit dit soort emailberichten werden verstuurd. Stap voor stap liet ze me wat handelingen verrichten om te zien wat er wel en niet goed ging. Ik moest vervolgens de telefoon helemaal uit zetten. Daarna startte hij opnieuw automatisch op. Download nou eens een willekeurige app vroeg ze mij. Dus ik “Buienalarm” maar gedownload. Gezien de weersvoorspellingen misschien wel handig voor het komende weekend. En wonder boven wonder werkte alles weer zoals het hoort. Gewoon bij vreemde dingen eerst je telefoon opnieuw starten, schijnt vaak te helpen. Die tip hadden ze me toch ook bij de Apple Store of bij LJS kunnen geven?
Bleef nog over het gedoe met dat mailtje. Daar hebben wij een e-mailadres voor zei de nog altijd vriendelijke dame. Stuur maar door naar reportphishing@apple.com dan kunnen ze daar misschien de afzender opsporen. Eigenlijk hetzelfde systeem als de banken hebben. Alle meldingen dat mijn bank niet goed meer is stuur ik tegenwoordig door naar
valse-email@fraudehelpdesk.nl Soms meerdere keren per dag.
Ik hoop dat de kerstboom met de kerst weer pal voor de Apple Store komt te staan. Dan kunnen ze er daar vanachter de Genius Bar misschien ook nog een beetje van genieten.