Spraakmakende opiniestukken uit Den Haag.
Het was weer een drukte van jewelste tijdens de OK van hedenochtend. Uw reporter vroeg de aanwezigen op wie zij gestemd hadden voor de gemeenteraadsverkiezingen. Het leverde een schokkende uitkomst op. Het Haagse politieke landschap zal nooit meer hetzelfde zijn.
Van de elf kiesgerechtigde Haagsprakers bleken er negen op de Haagse Stadspartij te stemmen. Twee straatfotografen bleken nog zwevend te zijn. Of zij nog voor de deadline van de verkiezingen zullen landen, is niet bekend.
Dit vond ik gister op het internet. Iets om over na te denken.
Den Haag is in rap tempo aan het veranderen in een militaire zone. Hekken van 3,5 meter dwars door de stad, honderden slimme camera’s op straat en steeds meer random politiecontroles. Daar komen nog bij 13.000 agenten, 3.000 marechaussee, 4.000 militairen, 3 marineschepen, 2 straaljagers en luchtafweergeschut bij. Dat alles om 53 wereldleiders zo’n 12 uur met elkaar te laten praten over zogenaamde nucleaire veiligheid. Activisten trokken er op uit om de Gemeente Den Haag een beetje te helpen en plakten posters met als kop “Welcome to the militarised zone”.
Wij roepen dan ook iedereen in Den Haag op om mee te doen aangezien de Gemeente al zo’n kluif heeft aan al die meters hek en al de broodjes die gesmeerd moeten worden voor de politie en het leger. Download hier de poster en plak er op los!
De tekst die op de poster staat kan je hier onder lezen:
Welcome to the militarised zone
Please keep in mind during your stay:
To ensure your, but mainly our safety we have declared The Hague a militarised zone. 20.000 soldiers and police officers patrol the streets and we have deployed jets to keep watch on your every move.
We understand that 200 million euros sounds like a lot of money to spend on two day conference like the NSS. Please understand that even though we are living in times of hunger and unemployment, the power of our leaders is more important than the lives of people.
The Nuclear Security Summit is more important than you are, So shut the fuck up or piss of from this city!
The Hague, the city of peace and justice, wishes you a pleasant stay!
Ook dit jaar wil Edwin IJsman voor Haagspraak weer graag een recensie schrijven van het boekenweekgeschenk. Bij zijn pogingen om via de reguliere kanalen het boekenweekgeschenk te bemachtigen, loopt hij echter tegen onverwachte obstakels aan. Gelukkig komt een reddende engel hem te hulp: ‘Het Internet’
Na mijn recensie van Kees van Kootens ‘De verrekijker’ van vorig jaar op Haagspraak, lijkt het mij leuk om ook in 2014 het Boekenweekgeschenk te behandelen. Nooit eerder las ik een boek van Tommy Wieringa, die vorig jaar met ‘Dit zijn de namen’ een werk uitbracht over een onderwerp dat mij na aan het hart ligt: vluchtelingen. Reden te meer om mijn boekenweekgeschenk te bemachtigen met de aanschaf van dit boek.
Het is mooi weer op vrijdag, dus ga ik onderweg naar de inmiddels weer open winkel van Polare in het Haagse centrum even langs de bibliotheek: wat strips wegbrengen voor ik weer eens een boete achter mijn naam heb. Vervolgens wandel ik, enigszins afgeleid door een paar voorbijlopende zomers geklede blondines, met een omweg naar de boekhandel.
Daar wacht mij een nare verrassing. “Vanwege het faillissement van Polare Nederland kunnen wij u dit jaar helaas geen boekenweekgeschenk aanbieden. Onze excuses voor het ongemak,” zoiets. Dat is jammer. Maar goed, de zon schijnt, niet getreurd. Ik kan altijd nog rustig terug naar huis wandelen en daar online een bestelling doen, boekenweekgeschenkje erbij scoren en ik ben klaar. Als ik kies voor het boekenweekgeschenk in ebookvorm kan ik zelfs meteen met lezen beginnen!
Dat is de theorie. De praktijk blijkt helaas weerbarstiger. Na ongeveer een uur stoeien met de website van Bol.com heb ik nog altijd geen boekenweekgeschenk. De website blijft hardnekkig mijn bestelling weigeren. Bij elke poging om tot betaling over te gaan verschijnt er deze tekst:
“We vragen uw aandacht voor het volgende: Helaas is het afronden van uw bestelling vanwege een technische storing niet gelukt. Onze excuses voor het ongemak. Probeer het later opnieuw.” Gelukkig heeft Bol.com een klantenservice. Om deze niet onnodig te belasten, begin ik eerst met de virtuele assistent, Billie genaamd.
Billie blijkt een eikel. Na hem uitvoerig het probleem uitgelegd te hebben, vervalt hij weer in zijn beginvraag: “Waarmee kan ik u van dienst zijn?” Ik word er moedeloos van en besluit mijn situatie, compleet met foutmelding van de website, in een email te beschrijven en het antwoord af te wachten. Wellicht dat de echte medewerkers van Bol.com dit probleem kunnen oplossen. En anders is de technische storing de volgende dag wel weer verholpen.
Toch?
Nee. Op zaterdag ontvang ik een email terug van Bol, met daarin de volgende tekst: “U geeft aan geen betaling te kunnen doen voor uw bestelling in verband met een technische storing. Wij begrijpen dat u dit als verwarrend ervaart. Wij kunnen u mededelen dat wij u vriendelijk verzoeken om alles af te sluiten op uw computer en opnieuw op te starten, vervolgens een andere webbrowser nemen dan wat u normaal gebruikt zoals; google of firefox of een andere. Dit wil vaak het probleem oplossen. Onze excuses voor het ongemak.”
“Wij begrijpen dat u dit als verwarrend ervaart,” kan ik enkel opvatten als een belediging, een tekst die je stuurt naar iemand voor wie ‘Het Internet’ een soort driekoppig monster is waar je liever niet mee te maken hebt. Een geheimzinnige entiteit die je leven is binnengeslopen en die het langzaam onmogelijk maakt. Zo denk ik niet over ‘Het Internet’. Het is best een handige tool, voor mensen die ermee om weten te gaan. Mensen die niet bij Bol werken bijvoorbeeld. Ik geef de website van Bol.com nog één kans, meer dan ze verdient na deze halsstarrige weigering van mijn klandizie: de foutmelding herhaalt zich ook op deze zaterdag.
Sorry boekhandels, in alle vormen waarin jullie je manifesteren, jullie zijn tot uitsterven gedoemd. Ik ben sneller op het web. Ik ken websites die wél functioneren: sites waar torrents op staan, bijvoorbeeld. Na mijn urenlange pogingen, over twee dagen verspreid, om via de reguliere weg het boekenweekgeschenk te bemachtigen, lukt het mij in vijf minuten dit boekje van het net te trekken, leesklaar voor mijn ereader. Mocht de reguliere boekhandel, in zijn klassieke, maar ook in zijn digitale vorm, zich afvragen waarom zij inmiddels tot de bedreigde diersoorten behoort, dan heb ik hierop maar één antwoord: zij maakt het mij onmogelijk om op een efficiënte manier iets aan te schaffen.
Nawoord:
Op woensdag 12 maart is Tommy Wieringa te gast bij Paagman, een boekhandel die voor mij een stuk verder de stad in is. Ik hoop dat ik daar dan wel dat andere boek aan kan schaffen, om het door hem te laten signeren. Ik zou nu echter eerder geneigd zijn om mijn boeken direct bij de schrijver te kopen: dan betaal ik de enige persoon die wél waar voor zijn geld levert.
Grote delen van Den Haag worden hermetisch afgesloten gedurende de Nuclear Security Summit (NSS). Er worden in de buurt van het World Forum metershoge hekken geplaatst met af en toe een opening, waar de bemanning de slagbomen bedient.
Kosten voor de gemeente worden beraamd op ± 28 miljoen euro. Dat is inclusief het overnemen van het failliete World Forum. De BV Nederland trekt er nog eens 24 miljoen voor uit. Intussen zit oma zonder thuishulp want, tja… we moeten bezuinigen, we kunnen het geld maar één keer uitgeven en dan hebben we onze prioriteiten bij het verdelen.
In de buurt van het World Forum worden de stoepen weer opnieuw bestraat. Jarenlang mocht jij jouw nek breken, maar nu moet alles er waterpas en strak bij staan.
De deelnemers worden voor de deur afgeleverd, maar 100 meter verderop wordt de stoep opnieuw bestraat. Zou het Catshuis als pied-à-terre gebruikt gaan worden door Obama tijdens de top? Er waren geruchten, dat hij op een oorlogsbodem voor de kust zou verblijven. Anderen beweren, dat hij zijn intrek neemt in het Noordwijkse Huis ter Duin.
Gezien het gedrag van Putin in de Krim zou ik hem maar op de pompstationsweg laten overnachten, dan kan hij na afloop van de top zo naar het tribunaal.
“Je moet toch eens gaan kijken wat ze met het schoolplein aan het doen zijn,” hoor ik Lida al een paar keer zeggen. “Je kent het niet meer terug.” En inderdaad ziet het schoolplein er bij een eerste aanblik uit als een zwaar getroffen natuurgebied met hier en daar de kenmerken van een Grieks amfitheater. In een gebogen vorm en met niveauverschillen neergelegde tegels waar nog hekjes omheen komen. De ontwerpers gingen voor ‘alles of niets’ en het wordt dus alles.
boomstammen voeren de boventoon links op het schoolterrein
Forse boomstammen liggen hier en daar (of is het precisiewerk?) over het linker deel van het gebied verspreid. Daar heb ik nog tijdens de beroemde braderieën achter de barbecue gestaan. De allerjongsten zullen er in hun vroegste speelkwartiertjes het nemen van een stormbaan kunnen oefenen en technieken van het woudlopen kunnen aanleren. Voor de klimmers komen er zelfs twee boomhutten. Wat zal hier om een plekje gevochten gaan worden.
compleet nieuwe inrichting verrast de bezoeker
Hier vindt straks in feite al de strijd om het bestaan in alle vroegte plaats. Een verderop gelegen zandplateau zal het speelse karakter wellicht nog kunnen aanscherpen.
Het schoolterrein bevindt zich nog wel in het aanlegstadium maar ik weet nu al een proefpersoon die het terrein kan uitproberen: kleinzoon Lucas.
Haagspraak 