Categorie: opinie

Spraakmakende opiniestukken uit Den Haag.

Domme Logistiek Kruidvat

Domme Logistiek Kruidvat

Sinds ik een klantenkaart heb van het Kruidvat (handig bij aanbiedingen alleen voor vaste klanten) krijg ik ook wekelijks een email met aanbiedingen. Vorige week kwamen de goedkope NS dagkaarten weer voorbij. Meestal kom ik daar pas veel te laat achter en betaal ik het volle pond als ik ergens naar toe wil. Heb meteen via mijn computer 2 kaarten besteld (en betaald) voor de aanstaande zomerperiode.

Afgelopen zaterdag, 16 mei, kreeg ik een mail dat ik ze af kon halen bij het door mij aangekruiste filiaal in Loosduinen. Ik op de fiets naar het afhaalpunt in die winkel.
Men kon echter niets vinden. “Komt u dinsdag maar terug want eerder komt er toch geen post binnen.”
Vandaag, dinsdag, weer naar de winkel. Inmiddels had ik al weer een mailtje gehad van het Kruidvat dat ik mijn bestelling nog niet afgehaald had. Het werd weer zoeken, zoeken tussen grote dozen en enveloppen. Extra kassa open want de rij achter mij groeide gestaag.
Het zijn maar 2 treinkaartjes, die zullen ze toch niet in een grote doos verpakken? probeerde ik op mijn manier nog een helpende hand te bieden. Je weet het maar nooit zei de vriendelijke jongen achter de kassa. Maar goed, de treinkaartjes waren er nog steeds niet. “Ik roep even de manager er bij”.
Manager: “Ik ga even overleggen wat we kunnen doen”, zij liep weg en kwam na vijf minuten weer terug. “Geef meneer maar 2 kaartjes uit onze eigen voorraad” zei zij tegen de jongen die zo ijverig gezocht had tussen alle overige bestellingen.
Bleken ze daar gewoon een dikke envelop vol met treinkaartjes te hebben liggen. Ik kreeg er twee overhandigd maar het was daarna nog een heel gedoe met de kassa want die snapte ook niet dat ik 2 kaartjes mee kreeg zonder te betalen (had ik via ideal al gedaan).
Thuis gekomen lag er een mailtje in mijn mailbox met de mededeling dat mijn bestelling was afgehaald.
Ik weet niet of het Kruidvat binnenkort nog een efficiëncyslag in de planning heeft? Deze bestelprocedure is zeker voor vereenvoudiging vatbaar.

Eucalypta, een micromanager in de zorg

image
Foto: Ronald Rugenbrink

Eucalypta, de micromanager van het bejaardentehuis waar mijn moeder werkt, wil een sollicitatiebrief van elk personeelslid zien, op de eigen functie. Dus zijn mijn ouders hier nu al enkele uren mee bezig. Er staat nog geen letter op papier.
Mijn moeder weet niet wat ze moet schrijven: in de jaren zeventig soliciteerde men schijnbaar niet schriftelijk in de zorg en 14 jaar geleden is ze zelf bij haar huidige verzorgingstehuis aangenomen omdat mijn oma een foto van haar in de kast had staan, in uniform, met een speldje op.
Mijn vader kijkt inmiddels al sinds elf uur ’s ochtends naar herhalingen van het journaal en heeft nu verzonnen dat ze eerst koffie moeten drinken, zodra hij terug is van het toilet.
Hij ziet graag dat ik, nog een dagje gebleven na een familiefeest, een foto maak om bij te voegen aan het cv, mijn moeder wil niet op de foto. Tussen deze kunstmatig gecreëerde hectiek probeer ik de tv uit te zetten met behulp van de afstandsbediening, zodat ik rustig kan lezen, of met iets meer rust: me op het schrijven van mijn eigen teksten kan concentreren. Dat valt niet mee: dat mijn concentratie uitvalt in deze heksenketel, amai, maar ook wil de tv niet uit.
Bijkomend detail: mijn ouders zijn 64.
binnen tien maanden gaat mijn moeder met pensioen. Gisteren stelde ik dan ook voor dat ze beter weg kon gaan bij het tehuis, zodat ze acht weken op vakantie naar sardinië kunnen in plaats van vijf. Of twaalf, tweeënvijftig..

Terwijl mijn moeder en haar collega’s sollicitatiebrieven in correct Nederlands proberen op te stellen voor een teamleider die zelf amper het verschil tussen een ‘d’ of een ‘t’ kend, zijn inmiddels nagenoeg alle vrijwilligers, die al jaren meer en meer taken op zich namen in het tehuis, weggelopen. Dit begon nadat Eucalypta de vrijwilligers die wandelingen deden met een groep bejaarden verbood om dit nog zo te doen:
Voortaan moest elke vrijwilliger vantevoren toestemming vragen om met maximaal één bejaarde naar buiten te gaan. Geheime agenda hierachter was het wekelijkse ‘zingen bij de koffie’ waarvoor nu alle bejaarden opgetrommeld worden, of ze van zingen houden of niet.
De vertrokken vrijwilligers roddelen inmiddels op Oud-Sallandse wijze in het hele dorp over ‘die lange vrouw met het zwarte haar in mantelpakje,’
waardoor de aanwas van nieuwe vrijwilligers ook meteen tot een halt gekomen is. Dankzij diezelfde roddelcultuur, waarin niemand een rechtstreekse klacht in zal dienen, blijft Eucalypta ongestoord haar giftige recepten brouwen, in een tehuis dat binnenkort enkel nog een thuis zal zijn voor de zorgmanager.

Fuck de majesteitsschennis

Dus… Abulkasim Al-Jaberi zei: “Fuck de koning.”

Hij was vast boos op die koning? Zou hij daar een reden voor hebben? Misschien wel, als je bedenkt dat hij praat over een staatshoofd dat op bezoek gaat in Saudi-Arabië, een land waar een vrouw nog altijd minder waard is dan haar stofzuiger en de wetgeving verdacht veel lijkt op die van de Islamitische Staat, een organisatie die wij als Nederlandsers geacht worden te verachten. Tsja, wat moet je daar nou van zeggen?

In een land waar hele bevolkingsgroepen gedemoniseerd mogen worden, vluchtelingen door politici met criminelen worden vergeleken, is het dus strafbaar om één enkel persoon te beledigen, omdat hij toevallig, als bevoorrecht kind, uit de baarmoeder van een bevoorrechte moeder komt. Niet alleen is dit formeel bij wet nog zo geregeld omdat er nog een wetje uit het neolithicum voor in de kast ligt, maar ook hebben we een departement van Justitie dat het nodig vindt om hier nog serieus werk van te maken.

Ondertussen mag de politiek zich afvragen waarom hier maatschappelijke verontwaardiging over ontstaat

Een staatshoofd met ballen zou deze gelegenheid aangrijpen om eens een keer niet achter het scherm van zijn adviseurs en zijn Rijksvoorlichtingsdienst te schuilen en zelf naar voren te treden. In dit geval kan een voorbeeld genomen worden aan Barack Obama, die al eens een controversieel voorval aangreep om met een biertje erbij iets uit te spreken en er en passant een mooie publiciteitsstunt van maakte. Een mooie gelegenheid voor Willem-Alexander om te laten zien of er zoiets als ‘modern koningschap’ bestaat en of dat nog wat in kan houden.

#Lightmyfire

Lex Uiting is dood. En zijn vrienden willen hem zelf begraven. Mag dat? Op uitzending gemist kijk ik één van de nieuwere afleveringen van het journalistieke programma Rambam. Om erachter te komen hoeveel een uitvaartverzekering uitkeert en wat een uitvaart kost, doet Lex alsof hij is gestorven en gaat de rest van de jonge opgetogen programmamakers undercover op onderzoek uit.

In eerste instantie levert het Rambam-onderzoek niet veel bijzonders op: de verzekering keert niet genoeg uit om de kosten te dekken, de koffie en cake gaan twintig maal over de kop en zelf begraven mag niet. Kortom, de dode wordt aan alle kanten genaaid, maar niets nieuws onder de zoden.

Maar dan introduceert Rambam de doe-het-zelf begrafenis. Nee, zelf begraven, dát mag niet. Maar de begrafenisondernemer, de ‘middle man’ mag je wel uitschakelen. Ik vind het wel iets romantisch hebben, op een lugubere manier. Iedereen heeft wel een groep goede vrienden waarmee een pact te sluiten valt. De klusser van de groep knutselt de kist, voor lijkvervoer huur je een busje bij de lokale variant van Stuur Autoverhuur en de dienst kan wel gewoon bij iemand thuis. Een soort van kerstdiner, maar ietwat grimmig in de sfeer. Psychologen zullen uitwijzen dat het goed is voor het rouwproces om met zijn allen lekker bezig te zijn en het drukt de kosten. Iedereen blij.

De doe-het-zelf uitvaart lijkt voor mijzelf in ieder geval een goed alternatief. Door mijn eigen nalatigheid heb ik al jarenlang geen uitvaartverzekering. Als mijn ouders op bezoek komen nemen ze vaak een doos vol nostalgische kinderspeeltjes en aan mij geadresseerde post van tien jaar geleden mee waar ze helaas geen plek meer voor kunnen vinden in hun vrijstaande vierslaapkamerboerderij. Ik stel me voor dat mijn uitvaartverzekering op een soortgelijke manier sneuvelde bij gebrek aan plek in hun administratie. Nu wil ik graag mijn lichaam doneren aan de wetenschap, maar ze hoeven me niet. De wetenschap heeft al genoeg toekomstige lijken in de wachtstand om nog jarenlang lustig op voort te experimenteren. Dus, lieve vrienden, het wordt tijd voor plan B.

Maar, niet irrelevant, wat doe je als je de ‘last man standing’ bent? Voor mensen met overleden dan wel nalatige vrienden en familie kunnen we een online platform oprichten. Tegenwoordig ontstaan overal community gebaseerde initiatieven, van het ruilen van ongedragen kleding tot het koken en uitdelen van weggegooid voedsel. Best gek dat er nog geen Facebook-groep voor de laatste vaarwel is. Onder een pakkende naam als ‘Light my fire’ komt dat volgens mij best van de grond.

 
Brenda Hijmans

Wie heeft de beste vergelijking voor Halbe Zijlstra?

Halbe Zijlstra, foto: Roel Wijnants

Daar er nog steeds geen excuus van Halbe Zijlstra is gaan wij over tot een wedstrijd: Wie de beste vergelijking voor Halbe heeft. De winnaar krijgt een jaarabonnement op Haagspraak.

Dit naar aanleiding van zijn vergelijking van asielzoekers met Holleeder.