Vluchteling en kunstenaar

Zijn broer werd vermoord in Irak, terwijl hij even naar de winkel liep voor wat boodschappen. Zelf was hij zijn leven ook niet zeker en hij vluchtte. Hij kwam in Nederland terecht en is nu een van de circa 35 Irakezen die in de Haagse Sacramentskerk verblijven. Maar Allawy is ook kunstenaar, vorige week meldde hij zich aan bij de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag.

Foto: Oenkenstein

Haagspraaks Oenkenstein en Edwin IJsman zochten hem op in zijn tijdelijke onderkomen aan de Sportlaan en interviewden hem, in de tuin die hij daar zelf heeft opgeknapt.

De kans dat Allawy wordt toegelaten tot de kunstacademie is niet heel groot, maar er is hoop: van de 300 aanmeldingen zullen er 35 een plek krijgen op de opleiding, dat is nog altijd een slordige 1 op de 9.

Maar ook als hij geen kunststudent wordt, zal hij naar alle waarschijnlijkheid door blijven gaan met zijn creatieve projecten. Een groot deel van de 40 doeken die hij de afgelopen maanden schilderde is te bewonderen bij de Irakese vluchtelingen in de Sacramentskerk aan de Sportlaan. Er bestaan plannen voor een expositie. Concrete data hiervoor zijn nog niet bekend, maar de schilderijen zijn altijd te bewonderen voor bezoekers van de kerk. Overdag, na een uur of 1 à 2 ’s middags is dit normaal gesproken mogelijk.

Een mooie bezoekgelegenheid voor Allawy’s werk bestaat de komende twee zaterdagen, als in de Sacramentskerk de film ‘Homeseekers, a download story‘ van Marco Eschler wordt vertoond. Homeseekers is “een compilatie van de problematiek in binnen- en buitenland van vluchtelingen en illegale immigranten.” Op de 13e en 20e juli, vanaf 19.30 is hiervoor de kerk geopend. Om 20.30 begint dan de film.
Dat geeft u een uur om het werk van Allawy te bewonderen en wellicht een praatje aan te knopen met de kunstenaar zelf.

Beeld en geluid: Oenkenstein
Tekst: Edwin IJsman

Edwin IJsman

Een vindhek voor Den Haag

In het Amsterdamse Vondelpark staat al sinds 2006 een vindhek, 5 andere parken en straten volgden sindsdien. Lokale media weten te berichten dat deze zomer in het Noorderplantsoen in Groningen een vindhek geplaatst zal worden, dat Amersfoort een vindhek zal krijgen. Het vindhek is dus gewild. Maar wat is dat nou, een vindhek?

Kunstenares Annemarieke Weber zegt het volgende op haar website:

Als je iets vindt, hang je het in het Vindhek. Ben je iets kwijt, dan ga je kijken of iemand zo aardig is geweest het voor je op te hangen. Zo maak je een vriendelijk en hoffelijk gebaar, en ontmoet je elkaar.

Heel eenvoudig dus: een laagdrempelig kunstwerk waar gevonden voorwerpen aan gehangen kunnen worden en dat mensen een aanleiding geeft om met elkaar in contact te komen.

Voor Haagspraak was dit een reden om afgelopen dinsdagavond met 3 van onze bloggers langs te komen bij ‘Wethouders on Tour‘ in het Diamant College. Hier gaf Annemarieke Weber een korte presentatie van het vindhek. Onze reporter en fotograaf Oenkenstein interviewde haar en maakte het volgende filmpje:

De gevonden voorwerpen die mensen erin ophangen, maakt dat het vindhek er elke keer weer net iets anders uitziet. Ook maakt het bijbehorende bankje het tot een ontmoetingsplek: tussen de eigenaar van het voorwerp en de vinder, of gewoon tussen mensen die elkaar wel aan zouden willen spreken, maar dat niet durven. Het sympathieke concept van het vindhek geeft hen een gespreksonderwerp.

In het concept van het vindhek staan 3 universele waarden centraal:

Eerlijkheid
Respect
Vertrouwen

De praktijk laat dit eigenlijk het beste zien: alhoewel de knijpers waarmee voorwerpen opgehangen worden in het vindhek ‘hufterproof’ zijn, blijkt dat het hek eigenlijk altijd gerespecteerd wordt door de mensen. Vaak maakt het een glimlach in ze los. Ook bij buitenlanders, die de tekst op het hek niet altijd kunnen lezen, maar het concept wel meteen intuïtief begrijpen.

Het oudste van de bestaande vindhekken, die in het Amsterdamse Vondelpark wordt dan ook veelvuldig gefotografeerd. Hoogstwaarschijnlijk ook door Japanse bezoekers, want de Japanse publieke omroepgigant NHK besteedde er ook al aandacht aan:

Er zijn diverse plekken in Den Haag waar een vindhek een waarde(n)volle toevoeging zou kunnen zijn aan de omgeving: wat denkt u bijvoorbeeld van het Zuiderpark? Of de Vijverberg? Tijd om met een groep Hagenezen voor onze stad een eigen vindhek te adopteren.

Informatie over het vindhek is verder te vinden op Annemarieke Webers eigen site: http://www.vindhek.com/. Ook is het mogelijk om op Facebook vriend te worden van het vindhek: https://www.facebook.com/groups/470801612984542/

Vrijmetselaar laat symbool achter

Vrijmetselaars symbool. Foto door Roel Wijnants, op Flickr.
Het voormalig Paleis van Justitie op de Lange Poten in Den Haag.

In de gevel van het gebouw van het voormalig Paleis van Justitie op de Lange Poten, zag ik dit gemetselde symbool. Ik was eerst in de veronderstelling een Magen David of Davidster te zien, maar toen dacht ik ineens aan de ontwerper van dit gebouw, Rijksbouwmeester C.H. Peters en toen viel het kwartje: Van C.H. Peters was bekend dat hij banden onderhield met de vrijmetselaarsloge.

Niemand, die er aanstoot aan kan nemen, want het zit helemaal boven in de gevel, buiten het blikveld van de wandelaars. Zo heeft Peters toch even zijn visitekaartje afgegeven op een neutraal gebouw.

In het door Peters ontworpen eigen woonhuis aan de Surinamestraat zitten ook diverse verwijzingen naar de vrijmetselarij. Daar heeft hij de verwijzing naar zijn vrijmetselaarschap op een slinkse wijze verborgen door de passer en de driehoek op een speciale manier samen te vlechten.
Het zou ook een verwijzing kunnen zijn naar het ambt als Rijksbouwmeester.

Woonhuis van bouwmeester Cornelis Hendrik Peters in de Surinamestraat, Den Haag. Foto door Roel Wijnants, op Flickr
Woonhuis van bouwmeester Cornelis Hendrik Peters.

Niet zeuren maar juist doen!

Thera Konvalinka is hoofd beeldenbeheer Openbare Ruimte binnen de dienst OCW van Den Haag. Tijdens de algemene ledenvergadering van de Vrienden van Den Haag spreekt zij over standbeelden in onze stad en de reden waarom deze soms even verdwijnen of een nieuwe locatie krijgen. Belangrijkste boodschap die bij mij overkomt is dat alle opmerkingen die wij als bewoners over standbeelden te maken hebben zij als zeer welkom beschouwt. “Denk niet dat wij uw opmerkingen als zeuren beschouwen. In tegendeel. Standbeelden staan er om de openbare ruimte te verlevendigen en juist de mening van bewoners zijn voor ons van onschatbare waarde.”

20130426-183858.jpg

(Paul van Laere: “Nee dames, ik ben hier aan het restaureren … “

Het blijkt dat kunstwerken in de openbare ruimte soms ook een zekere gewenning nodig hebben. In eerste instantie vindt men het niks wat er staat maar als een beeld door struikgewas wordt overwoekerd men de gemeente aanschrijft om de zichtbaarheid van het kunstwerk te verbeteren. En oh wee als een kunstwerk tijdelijk van de sokkel wordt genomen voor restauratie of gewoon voor een opknapbeurt. Dan wordt zelfs de pers erbij gehaald om toch vooral in de gaten te houden of het werkstuk weer terugkomt.

Gelukkig is ook hier het internet weer een welkome bron van informatie. De opbouw van de website die alle beelden in de openbare ruimte in Den Haag gaat bevatten is van start.

De Beeldengroep in Marlot

Reigersbergense treurnis

Vele tientallen jaren heeft bij de ingang van het landgoed Reigersbergen een beeldengroep met ooievaar gestaan, met sign van Severyn. Het is het broertje van de beeldengroep die bovenop het oude stadhuis aan de groenmarkt staat.Er gaan verhalen dat het geheel afkomstig was van een afgebroken vleugel van het stadhuis aan de Groenmarkt. Jaren geleden is de beeldengroep met spuitbussen onderhanden genomen, wat een fleurig tintje gaf aan het geheel. Het beeld is later door vandalen zwaar beschadigd en in de brand gestoken. De gemeente besloot het beeld op te slaan. Tijdens een fietstocht door Den Haag ontdekte ik het beeld en heb er foto’s van gemaakt. Het beeld is later door beeldhouwer-restaurateur Paul van Laere schoongemaakt en gerestaureerd. Het beeld kreeg een nieuwe bestemming, het staat nu aan de grote vijver van park Marlot niet ver van zijn oude vertrouwde plek. Onlangs zag ik dat men voorzichtig begonnen is om het beeld weer van een kleurtje te voorzien.

Is dit het begin van meer of laten ze het hierbij?

%d bloggers liken dit: