Auteur: Roel Wijnants

Als fotograaf fotografeer ik Den Haag en zijn inwoners . Zie Roel1943 https://www.flickr.com/photos/roel1943/albums

Triplicate Jazz in het ISS

triplicate 2178167564-1
Triplicate Jazz in het ISS

In Den Haag is het muzikale leven zoals bekend altijd een beetje bruisender dan elders. Je vindt hier het Residentieorkest, het Koninklijk Conservatorium en het Festival Classique, maar de Haagse zand en veen zijn vooral ook een vruchtbare bodem gebleken voor talrijke groepen en bandjes die hier vandaan komen. Dit geldt voor de popmuziek -waar de eretitel ‘beatstad nummer 1′ mee verbonden is, maar ook voor de jazz. De Amerikaanse muziek werd hier snel opgepikt en van de grote Nederlandse namen op jazzgebied komt een belangrijk deel uit Den Haag (Rob Madna, Frans Elsen, Ack en Jerry van Rooijen). Zij traden in de voetsporen van de toenmalige jazzvernieuwers (en uitvinders van de bebop): Charlie Parker, Miles Davis, Bud Powell, Chet Baker. Toen in de jaren ’80 de jazzopleiding op het Haagse Conservatorium begon, zorgde dat voor een opleving die nog tot de dag vandaag merkbaar is. Natuurlijk heeft de jazz sindsdien een ontwikkeling doorgemaakt. Veel van de hedendaagse formaties verraden hun roots in het verleden, maar hebben toch een eigen geluid. Dit geldt ook voor de jonge band ‘Triplicate’.
Triplicate is een in 2009 opgericht jazztrio dat bestaat uit Bob Wijnen (piano), Johnny Daly (bas) en Ellister van der Molen (trompet, flugelhorn). Wat de drie gemeen hebben is -behalve dat ze zo’n tien jaar geleden de jazzopleiding van het Haagse Conservatorium afrondden- de diepe liefde die ze koesteren voor de akoestische jazz uit de jaren ’60. Opvallend is dat ze ervoor kiezen om in principe zonder drummer te spelen. Hierdoor ligt de nadruk nog meer op de interactie tussen de spelers. Hun eerste cd ‘Three and One’ kwam uit in 2010 . Hierop staan (naast een paar eigen composities) interpretaties van stukken van onder anderen Tadd Dameron, Jim Hall, Lee Konitz en Kenny Wheeler.

Nu, na twee jaar intensief samenspelen is het bandgeluid sterk geëvolueerd en het repertoire uitgebreid. De bandleden achten dan ook de tijd rijp voor een nieuw album, een online release deze keer. De avontuurlijke titel luidt: ‘Call of the Wild’. Dit is ook de titeltrack en moet gezien worden als een verwijzing naar ‘de innerlijke drang voor muzikanten om hun hart in de muziek te leggen.’

‘Offline’ is er woensdag 28 november een release party in het ISS (International Institute of Social Studies),

fotograaf Piet Gispen
Kortenaerkade 12, aanvang 19.30. Entree is €10 maar in ruil daarvoor krijgen bezoekers niet alleen een avond vol mooie muziek, maar ook het album op een USB-stick.

http://triplicate.nl/media_en.html
http://triplicate.bandcamp.com/
call of the wild 2799331909-1
Tekstbron Elvin alias Dries Triest

Gerrit Schuemie


Gerrit Shuemie

Gerrit, antiekhandelaar in ruste, maakt dagelijks een wandeling om de been- en oogspieren te oefenen. De oogspieren oefent hij door naar vrouwelijk schoon te kijken. Gerrit is dik in de tachtig maar geniet nog dagelijks van het leven. Zijn roets lagen in het schildersvak, maar zijn moeder zei altijd dat hij er te fijn voor was gebouwd. Van huis uit hadden ze een schildersbedrijf. Zoals het toen gebruikelijk was gingen alle mannen het bedrijf in. Maar Gerrit had er iets op tegen.

Via via is hij een drukkerij beland. Daar had hij het wel naar zijn zin, mede omdat er ook veel drukwerk voor kunstenaars werd gemaakt: affiches, posters. Dat had de aandacht van Gerrit getrokken.

Door veel zelfstudie raakte hij steeds meer in de kunstwereld betrokken. Op een bepaald moment werd er kunst gekocht en weer verkocht en zo werd Gerrit uiteindelijk antiekhandelaar. Handel met buitenlandse relaties was een onderdeel van zijn werk. En hij had verstand van zaken. Gedurende de zomermaanden kun je Gerrit vaak tegen komen op de antiekmarkt, alleen of in gezelschap van Karin, zijn trouwe metgezel.

Veiling prijzen checken

De reus

Van de week liep ik in de Grote Marktstraat toen ik een oploopje zag, een lange man type basketballer met een groep mensen er omheen. Dichterbij gekomen zag ik de man handtekeningen uitdelen. Het bleek een grote groep japanners te zijn die zo’n reus geweldig vonden. De man had een geschatte lengte van ± twee meter, ook niet overdreven groot, maar wel voor de groep Japanners waar de gemiddelde lengte 160 cm was. De man was erg sportief en voldeed aan het verzoek om handtekeningen en om met hem op de foto te mogen. Je voelde de spanning bij de Japanners als ze naast de man gingen staan.
Toen iedereen op de foto was geweest namen ze hartelijk afscheid. de man vervolgde zijn weg en de groep Japanners bleef nog lang napraten. Ze bekeken elkaars foto’s waarbij ze weer hartelijk moesten lachen.

Mijnheer Plopatou


Pseudoniem van B.C.A.J.P. van Hanswijck de Jonge. Komt van oorsprong uit Groningen maar verblijft zo af en toe bij zijn zoon in Den Haag. Zijn zoon werkt voor de VVD. 
Plopatou was één van de meest spraakmakende Groninger kunstenaars/dichters uit de provo-tijd. Als jongeling was hij een artistiek persoon en was een bezoeker van “Adje”. Herman Brood was in zijn jonge jaren ook vaak te vinden in Adje. Vanwege zijn vele voornamen was het signeren van schilderijen lastig, besloten is toen om voor Plopatou te kiezen en zo staat hij ook bekend in Groningen en in kleine kring in Den Haag. Regelmatig kun je hem op of rond het Binnenhof aantreffen, soms rustig een sigaartje rokend of even zijn papieren in orde makend op een Binnenhofbankje. Heer Papatou is van diverse Haagse genootschappen lid, oa. van de Witte Die Haghe, Vrienden van de Hofvijver. Bij de laatste heeft hij wel eens voorgesteld dat alle leden een stropdas met een Haagse ooievaar zouden dragen, het voorstel heeft het niet gehaald. Hij vertelde ook dat de Firma vd Heuvel gevestigd aan het Tournooiveld een uitgebreide collectie stropdassen met Haagse ooievaars in het assortiment heeft. 
Wf Hermans heeft Hanswijck de Jonge ooit beschreven in “onder professoren”. 
Ik heb vanmiddag enige tijd met Plopatou gesproken. Ik zag hem vaak en heb een aantal foto’s van hem maar vandaag sprak ik hem voor het eerst. Het werd een bijzondere ontmoeting. Voorgesteld werd om in het vervolg naar elkaar te zwaaien als we elkaar zouden zien.

Petrus Banden


St. Petrus Banden, een Rooms-katholieke begraafplaats daterend uit 1830. De begraafplaats en de kapel zijn het ontwerp van architect Adriaan Tollus De arcade is het ontwerp van architect van Liefland.
Verscheidene grafmonumenten en zerken zijn versierd met een sculptuur van bekende kunstenaars zoals Altorf en Jan Toorop, Toorop ligt er ook begraven Bekende namen van Hagenaars die hier begraven zijn o.a.: Wik Jongsma Guusje Nederhorst ,Luns, Dimitri Frenkel Frank, Robert Long Paul Acket, Josef Luns om er maar een paar te noemen . De begraafplaats is vaak het decor geweest voor diverse films. Het is geen Père-Lachaise maar het is een oase van rust en de diverse beelden zijn een bezoek meer dan waard.
petrusbanden