Nieuwjaarsduik 2016 te Scheveningen

Ook dit jaar trok een groep fotografen namens zichzelf, maar ook voor Haagspraak naar de Nieuwjaarsduik in Scheveningen. Roel wijnants maakte de volgende foto´s:

Nieuwjaarsduik 2016 Scheveningen, foto: Roel Wijnants
Nieuwjaarsduik 2016 Scheveningen, foto: Roel Wijnants
The Hague Palm Beach, foto: Roel Wijnants
The Hague Palm Beach, foto: Roel Wijnants

 

En Pieter Musterd de volgende:

Vier meiden bij de Nieuwjaarsduik, foto: Pieter Musterd
Vier meiden bij de Nieuwjaarsduik, foto: Pieter Musterd
Nieuwjaarsduik 2016, foto: Pieter Musterd
Nieuwjaarsduik 2016, foto: Pieter Musterd

Roel Wijnants heeft nog een reeks foto´s van de Nieuwjaarsduik online op https://www.facebook.com/roel.wijnants.5/media_set?set=a.945218812226001.1073741929.100002136748627 en Pieter Musterd van de duik en het vreugdevuur op https://www.flickr.com/photos/piet_musterd/

Een hoogzwangere prostituee

Een Roemeense prostituee komt binnen op een dokterspost met lichamelijke klachten. Ze blijkt hoogzwanger, sterker nog: ze is al aan het bevallen en wist niet dat ze zwanger was.
Uit een gesprek blijkt dat ze diezelfde dag nog gewerkt heeft. Ze vertelt dat ze geen vrienden en kennissen in Nederland heeft. Wel heeft ze een vriendje. ‘Vriendje,’ zegt mijn kennis die daar werkt en het verhaal vertelt. ‘Mijn hart brak,’ bij ‘Ze had diezelfde dag nog gewerkt.’
Een bijzonder verhaal uit een dokterspost, waarvan de details ingevuld en gekleurd worden door goedbedoelende hulpverleners.

Vraag je eens af:
– Hoe bijzonder is het dat een gastarbeider hier weinig mensen kent?
– Is het vreemd dat een jonge vrouw een vriendje heeft?
– Hoe bijzonder is het dat iemand die niet weet dat ze zwanger was zegt dat ze diezelfde dag nog gewerkt heeft?

Schijnbaar is dit allemaal erg vreemd en moet ik dit nu ook interpreteren als ‘een geval van gedwongen prostitutie. ’

Ik vraag me af of ze haar eigen fictie herkent. Ik vrees van niet. Zo beschadig je dus mensen, met de beste bedoelingen.

Nederland leest – het zeer korte verhaal

Elk jaar is er de actie Nederland Leest van de Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek. Dit jaar was het thema ‘Het korte verhaal’. Nederlandse bibliotheken boden voor hun lezers een speciaal door A.J. Snijders samengestelde bundel korte verhalen aan.
Wegens ‘persoonlijke omstandigheden’ was uw vaste blogger voor deze rubriek dit jaar niet beschikbaar om dit item verder uit te diepen voor Haagspraak. Wel zijn wij nog in de gelegenheid om te melden dat de bijbehorende wedstrijd ‘zeer korte verhalen schrijven’ in Den Haag is gewonnen door Margreet Hofland. Haar verhaal “Dodenmars” is verkozen uit 24 inzendingen van maximaal 500 woorden en te lezen op: http://www.bibliotheekdenhaag.nl/Artikelen/Winnaar-schrijfwedstrijd-Zeer-Kort-Verhaal.htm

In memoriam Teun Wolzak

Afgelopen zaterdag, aan het einde van de middag, overleed Teun Wolzak. Als oprichter van Occupy Magazine, dat hij aanvankelijk thuis printte op zijn HP Deskjet, maar dat later met professionele layout in Duitsland gedrukt werd, maakten de bloggers van Haagspraak voor het eerst kennis met hem. Teun schreef hierna een aantal artikelen voor ons blog. Zijn engagement, eigen gevoel voor humor en het gebruik van pseudoniemen, als ‘De heer T.W. (Theodoor Wolter) Baal’ gaven een beeld van Teun als een ontwikkeld, speels, maar vooral gepassioneerd en volhardend mens.

Teun, geinterviewd door Interniek over ‘Het blad’, zoals hij Occupy Magazine zelf vaak noemde

Teun was een actief en reislustig man, die het liefst overal heen fietste. Als dat niet kon, pakte hij de trein. De laatste jaren bracht hij veel tijd door met zijn vriendin Kirsten, die hij in 2012 in Denemarken ontmoette. Thuis was hij vaak op zijn volkstuin te vinden. Elke week bezocht hij trouw het graf van zijn vrouw Toos, die in 1998 overleed.

Ik ken hem vooral als een goede vriend, steun en toeverlaat voor mij en veel anderen in zijn grote netwerk. “Ik zal zijn verpletterende knuffels missen,” werd mij gisteren nog verteld door onze Theo.

De uitvaart van Teun zal later deze week plaatsvinden. Namens Haagspraak wens ik zijn familie en nabestaanden veel sterkte met dit grote verlies.

Edwin IJsman

 

Steenbergen, what’s in a name?

Het ingooien van een ruit bij vluchtelingen in Steenbergen zou wel eens gevolgen kunnen hebben voor de lokale woningbouw nu blijkt dat Steenbergers niet in staat zijn om constructief gebruik te maken van bakstenen.

Een medewerker van bouw- en woningtoezicht die anoniem wenst te blijven vertelt mij het volgende: “Niet alleen op het stadhuis, maar ook bij het ministerie maakt men zich ernstige zorgen om de woningvoorraad in Steenbergen. Bij de rijksdienst gaan er stemmen op om nieuwbouwplannen uitgevoerd in baksteen in de Brabantse plaats te schrappen.”
“Het is duidelijk dat de inboorlingen niet in staat zijn om met dit materiaal om te gaan,” aldus de ambtenaar. Hij pleit ervoor om grotere construcites in het dorp in het vervolg uit te voeren in beton en voor kleinere woningen de toevlucht te zoeken tot het traditionele Steenbergse materiaal: leem.
“Dit zal de structurele integriteit van de lokale woningvoorraad ten goede komen,” beëndigt hij zijn betoog.