Theo Che kwam vorige woensdag naar de Opuh Koffie met een sticker op zijn scootmobiel en een stapeltje flyers.
Op de flyers stond informatie over de actie voor een Nationaal Zorgfonds. Theo gaf hier nog wat aanvullende uitleg bij.
Wat denk jij van dit initiatief?
Ik ben een homo. Mijn buren hebben dat voor mij besloten.
Gisteravond schoof ik rond etenstijd aan op het caféterras aan de overkant, bij mijn buurman en zijn vrouw aan tafel. Tot twee weken geleden ruzieden ze nog met grote regelmaat. De inzet was het overmatige drankgebruik van de buurman. Nu was deze episode over, beide echtgenoten zaten nu op het terras, met een drankje.
Een geanimeerd gesprek met beide buren, over een onderwerp waarvan ik aanvankelijk dacht dat het hen niet persoonlijk aan zou gaan, veranderde al spoedig in een hevige discussie. De buurvrouw steunde mijn standpunt en de buurman ging hier tegenin.
Tegen achten wilde de buurvrouw naar huis, 30 meter verderop, aangezien hun een uur geleden bezorgde maaltijd inmiddels koud was geworden. De buurman bestelde nog een jonge jenever. Zij, een vurige latina, keerde zijn jeneverglas ondersteboven en liep meteen door naar de vuilnisemmer om hier de afhaalmaaltijd in te gooien. De buurman en ik bleven alleen achter op het terras.
Tien minuten later was de buurman inmiddels teruggekomen op onze vastgelopen discussie. 30 meter achter zijn rug zag ik een schuin geparkeerde auto. De buurvrouw laadde hier een tweetal tassen en een kattenmand in. Ik attendeerde mijn buurman hierop en ging nadat hij onverrichterzake terugkeerde naar zijn opnieuw gevulde jeneverglas de kroeg in om hem enige tijd alleen te laten.
Aan de bar overdacht ik de ontstane situatie tot de buurman terugkeerde. We bestelden een whisky en praatten bij.
Hij haalde een voorval aan van enige dagen geleden, een ruzie thuis, waarbij zijn vrouw hem vroeg of hij homo was, aangezien hij de laatste dagen meer tijd met mij doorbracht op het terras dan met haar thuis. Spoedig stelde hij mij de vraag of ik homo was. Dat was okay, er is niets mis met homo’s. De meeste cafébezoekers waren het met hem eens, mijn niet genderstereotype gedrag, ik vroeg mij ondertussen af of ze het woord foutloos konden spellen, paste uitstekend bij het beeld van een homoseksueel. Ook had ik nog nooit naar de tieten van de barvrouw of de nu kwaad weggereden echtgenote gegrepen, bedacht ik mij.
De enige overgebleven vrouwelijke bezoeker was verbaasd over het idee dat ik ook geen homo zou kunnen zijn, ze had het altijd gedacht. Ze vroeg nog of ik met haar meeging om het tegendeel te bewijzen. Bij mijn weten was ze getrouwd met een boomlange neger, dus dat leek me niet zo verstandig. Ze ontkende dat ze getrouwd was, waarop ik zei dat in dat geval mijn uurtarief 250,- was, ex. BTW.
Daar reageerde niemand op.
De consensus in mijn buurt is nu dat ik homo ben. Mijn pasverworven geaardheid zal even wennen zijn, maar gelukkig zijn mijn buren tolerante mensen.
Edwin IJsman
Er zijn van die plekken waar je je meteen thuisvoelt. MIAW (Make it Art Worthy) aan de Noordwal is er één. Het initiatief van Cis Deyl bevond zich hier al sinds januari 2015, maar is na een verbouwing en een huurcontract met Staedion zaterdag 9 juli opnieuw geopend.
Oorspronkelijk was het plan om met de verbouwing binnen het pand een brug te realiseren, waarmee het aantal werkplekken uitgebreid kon worden. Het afgesloten huurcontract, vertelde Haagspraaks fotograaf Casper mij, voorziet erin dat MIAW meer zal moeten betalen dan in de antikraak-situatie. Initiatiefneemster Cis Deyl gaf hierop aan dat Corporatie Staedion heel schappelijk is. Zij had zelf het voorstel voor de huurovereenkomst ingediend. “Staedion is erg aardig voor ons. 🙂 ze zien ons als een mooie meerwaarde voor de wijk,” aldus Cis.
De verdiepingsvloer die er nu is gekomen laat wel een ruimtelijke vide achter in het pand, maar het is niet bepaald een brug. Deze zal nu van de mensen moeten komen. Volgens de doelstellingen van Stichting MIAW is dit ook het geval.
Afgelopen zaterdag leek het hier in ieder geval wel op. Oorspronkelijk was ik uitgenodigd door Haagspraaks Theo Che, maar het aantal bekenden dat deze plek geheel zelfstandig had gevonden was groot. Verdacht groot zelfs. Er was dan ook volop muziek, er waren hapjes en drankjes en het bleef nog, jaja cliché, lang onrustig.
Tekst: Edwin IJsman
Foto’s: Casper de Weerd
Zoiets moet de NS hebben gedacht toen ze hun laatste plug lieten plaatsen in de Metro van vrijdag.
Ik voelde mij in ieder geval bekocht: een treinreis Den Haag – Groningen, normaal 2 uur en 40 minuten, zou mij, lopend langs het spoor, 3 uur kosten…
Niet slecht, zeker omdat ik weer eens achter een wisselstoring belandde.
Edwin IJsman
Dinsdag 31 mei werd het tweede gecrowdfunde basisinkomen van Nederland uitgereikt aan de Haagse Anne van Dalen. Liesbeth van Tongeren, Tweede Kamerlid voor GroenLinks, overhandigde haar een symbolische plaque. De ontvanger van Nederlands eerste basisinkomen, Frans Kerver, was ook aanwezig.
Het komende jaar zal Haagspraak met enige regelmaat een update geven over Anne en haar basisinkomen. Wij vragen ons natuurlijk af hoe het haar zal vergaan. Zal zij net als Frans Kerver, initatiefnemer van Tuin in de Stad en Burgerbegroting in Groningen, zich drie slagen in de rondte gaan werken, of gaat zij bier drinken in de voortuin van haar nieuwe woning? Het komende jaar zullen wij dit leren.
Beide opties zijn mogelijk, een basisinkomen is immer onvoorwaardelijk.
Het gecrowdfunde basisinkomen is een initiatief van Stichting MIES, Maatschappij voor Innovatie van Economie en Samenleving, en ontstaan na een debat over het basisinkomen in Groningen twee jaar geleden.
Edwin IJsman (interview, tekst)
André van Velden (camera, videobewerking)
Links:
Stichting MIES: https://mieslab.nl/
Ons Basisinkomen: https://onsbasisinkomen.nl/
Frans Kerver: vettevis.nl
Anne van Dalen: annevandalen.nl/
Haagspraak 