Patat, Prosecco en ArchipelPoëzie – Onthulling Muurgedicht “Regen” van Ivo van Strijtem

Patat Prosecco en Poëzie _DSC2646

Patat, Prosecco en ArchipelPoëzie – Onthulling Muurgedicht “Regen” van Ivo van Strijtem

Haagspraak gaat over taal en kan dan ook niet wegblijven bij poëzie, zeker niet bij poëzie op straat. Maurits Burgers, kortweg Maup van Wandelen met Maup had een Poëzie Promenade georganiseerd en kwam erachter dat aan het eind van de wandeling het zevende gedicht op een gevel van de Archipel buurt in de Riouwstraat zou worden onthuld [ed: maar zie commentaar van Maup: Hij wist het al].

Ter plekke aangekomen werden wij aangenaam verrast door een mobiele Bram Ladage patatwagen, kregen we ongevraagd in afwachting van de opening rond 16.30 uur een glas Prosecco in de hand gedrukt en werd het geheel opgefleurd door een blazersorkest. Ik heb de titel dus naar impressie omgedraaid, want de officiële titel zou natuurlijk luiden Poëzie, Patat en Prosecco…..

De onthulling werd begeleid door toespraken van de eigenaar van het gebouw waarop het gedicht is aangebracht, door de voorzitter van de stichting die ervoor zorgt dat er gedichten op gebouwen in de Archipelbuurt komen, Ruth van Rossum van Archipelpoëzie.nl en door degene die de echte onthullingshandeling in zeer toepasselijke stijl verrichte, de afgevaardigde van de Vlaamse Regering in Den Haag, de heer Axel Buyse, omdat Ivo van Strijthem een Vlamink is. Aan het eind komt ook nog onze eigen Harry Zevenbergen in beeld die samen met een collega de Archipel gedichten zal meenemen in een onderwijspakket om onze kindertjes wat meer wegwijs in poëzieland te maken.

Van het geheel heb ik een video impressie gemaakt die ik niet geëdit heb. De langste die ik ooit gemaakt heb. Ik heb de stukjes achter elkaar geplakt. Ze zijn ook een beetje bibberig hier en daar, want het is niet met een hele professionele videocamera geschoten, maar het geheel is naar mijn bescheiden mening het aanzien waard en interessant ook nog es. Ik hoor of zie uw commentaar wel. Wellicht zal ik de tekst hier – wanneer ik er meer tijd voor heb – nog wat uitbreiden.

_DSC2649

Door Happy Hotelier

Dag van de poëzie

Vrienden

Ik kwam twee oude mannen tegen
met dunne halzen en met haperende voet.
Ik zag de hitte op hun maagre schouders wegen,
zij liepen krom, maar met hun hoofden opgeheven,
zo ingespannen en verwonderd als een zuigling doet,
ik zag hun bleke onderlippen beven,
zij keken zacht en zinneloos en goed.

Het waren oude kinderen geworden
op weg naar huis, maar waar geen moeder wacht,
eens blinkenden, maar nu verdorden
en stromplend naar hun laatste nacht.

En plots begon het hele park te beven,
bomen en blaadren golfden in een warme vloed
van tranen, die binnen mijn ogen bleven,
wijl men om het bestaan niet wenen moet.

M. Vasalis