Night at the Park

IMG_4488 kklein
Holly Johnson by Lies Baas
Wat doe je als je perskaarten hebt voor zowel Night at the Park als Parkpop en je bent eigenlijk te ziek om te gaan….dan pas je het programma aan en ga je toch.
Al hoestend en proestend bestierden wij het Zuiderpark, klaar om ervoor te gaan.
De sfeer zat er al lekker in toen wij aankwamen, overal stralende mensen!
Als eerste zagen wij Racoon, die klonen zoals altijd wel bespeeld en alsof je naar een cd-tje luisterd op de bank. Aangenaam dus, maar niet bijster spannend.
Wat super om te zien was dat vele mensen uit het publiek zo van hen genoten!
Anastacia had aangegeven geen persfotograven te willen zien, dat viel natuurlijk wel een beetje rauw op ons dak. Dus gewapend om toch het beste ervan te maken gewoon tussen het ‘normale backstage publiek’ plaats genomen….wat bleek, ineens mocht er toch geschoten worden.
De beroemde liedjes werden met andere melodieën opgeleukt waardoor wat mij betreft het hele concert van haar een beetje tegenviel.
Een petite pissig en sowieso iet wat teleurgesteld wat haar muzikale bijdragen betreft waren we al snel klaar bij haar. Want, eerlijk is eerlijk, ze staat haar mannetje qua entertainment, maar het moment dat ze een liedje van de Foo Fighters verkracht haak ik af.
Toen kwam wat mij betreft het hoogte punt van de avond.
Holly Johnson, ook wel bekend van Frankie Goes to Hollywood.
Super geroutineerd en nog steeds loepzuiver zong deze artiest de ene golden oldie na de andere. Soms haperde zijn microfoon iets, maar geroutineerd en zonder boosheden ging hij prettig door. De ene na de andere grap tussen de liedjes door en gewoon heerlijk om naar te luisteren en kijken. Reeds sinds 1984 bekend door een met gouden platen bezaait oeuvre was deze zanger écht de moeite waard!
Wat een simpel spektakel, die daardoor uitblonk in zijn soort! Het hele publiek stond mee te brullen met de liedjes en te lachen om zijn gevatte grappen. De sfeer was erg goed en men genoot.
Wet Wet Wet was waarom ik ziek uit bed gekropen was.
Maar eerlijk gezegd, die vond ik behoorlijk tegenvallen. Misschien kwam dat ook omdat Holly Johnson zo super was hoor, maar eerlijk gezegd, ik had er meer van verwacht.
Nog steeds de mooie lach van alweer bijna 30 jaar geleden….maar de spetterende show waar ik op gehoopt had als oud ‘fan’ viel erg tegen.
Toen we ook als bij donderslag op heldere hemel het persvak uit gebonjourd werden was het wat mij betreft tijd om te gaan.
Het spektakel ging nog even door nadat wij vertrokken en vanaf Backstage hoorden wij nog menig festivalgast meebrullen met Wet Wet Wet.
Het was een geslaagd feest!
Hopelijk volgend jaar weer!
IMG_4476klein
Smokin’ by Lies Baas
IMG_4477klein
Man with Hat by Lies Baas
IMG_4481klein
Fresh Prince by Lies Baas
IMG_4483klein
I Say a Little Prayer for You by Lies Baas
IMG_4480klein
Wet Wet Wet by Lies Baas

Tweedeling in de Opûh Koffie

Vorige week las ik een verontrustend bericht in de Facebookgroep van de Opûh Koffie, die al anderhalf jaar in Café Van Beek werd gehouden: onder de leiding van de oprchter Marco Raaphorst besloot een groep opstandige koffiedrinkers een nieuw café uit te proberen: Café De Bieb. Uiteraard zag ik dit niet zitten. Ik probeerde dan ook om Marco tot de orde te roepen. Zijn antwoord, “Koest!” heb ik verder genegeerd.

opuh koffie door anne van dalen
Tekening: Anne van Dalen

Gelukkig toog de harde kern van de koffiedrinkers, waaronder de subgroep die al enige tijd bekend staat als ‘Opûh Sigaar’ of ‘Opûh Oude Jenever’ de afgelopen woensdag alsnog naar Van Beek. Enkele afvalligen, waaronder oprichter Marco, koffiehater Bob en Interniek bezochten Café De Bieb, alwaar zij agressief de promotie van hun evenement ter hand namen.

Één van de vragen die de afsplitsing opriep was: hoe moeten beide versies van dit in tweeën gedeelde wekelijkse evenement nu gaan heten? Ik vroeg het aan de deelnemers en dit kwam eruit:
Bob: “Nou van een in elk geval Opuh Koffie lijkt me“
Gio: “Bij de Bieb heet voortaan Opuh Boek”
Casper: Wat een ongein, kan tog allebei Opuh koffie heten (hebbie een opuh hagt ofso?)
Roel hoorde ik nog zeggen dat de groep die zich bij Marco Raaphorst bevond zich voortaan ‘Opûh Koffie’ zou noemen en de andere groep ‘Bakkie Zonder Naam’.

Ik ben benieuwd hoe het morgûh zal gaan. In ieder geval zal ik mijn naam niet veranderen in Tommy de Bieb…

Woef!

Lopen is goedkoper

Zoiets moet de NS hebben gedacht toen ze hun laatste plug lieten plaatsen in de Metro van vrijdag.
Ik voelde mij in ieder geval bekocht: een treinreis Den Haag – Groningen, normaal 2 uur en 40 minuten, zou mij, lopend langs het spoor, 3 uur kosten…
Niet slecht, zeker omdat ik weer eens achter een wisselstoring belandde.

Edwin IJsman

Fotografeer vooral de Megastores, ga er vooral niks kopen

Je hebt een goedkoop bed nodig, dan ontkom je haast niet aan bijvoorbeeld BeterBed in de Megastores. Je hebt net een nieuw (2e hands) fototoestel, dus je wilt weten hoe dat toestel  zich gedraagt in de donkere spelonken van de Megastores.

Bij binnenkomst van de Megastores is voltrekt onduidelijk waar jouw winkel is. Je ziet wel veel oudere hoofddoekjes, netjes verstopte lege winkels en wat goedkope supermarkets. Dan maar naar boven, misschien hebben ze daar bedden.

IMG_5447

Ondertussen zie je twee meisjes een ijsje eten op een bankje in de vorm van Ronald McDonald (Have a seat ).

IMG_5448Elders zitten mensen zich te vervelen met wat AH zakken ( Meer blauw op straat ).

Maar dat gaat zo maar niet meneertje. opeens wordt ik ingesloten door 2 man in donker pak met een V op de rever. Of ik niet wist dat fotograferen hier verboden was. Of ik mij maar wilde legitimeren en mijn foto’s wilde laten zien. Mijn wedervraag om hun legitimatie wordt met verbaasde arrogantie ontvangen. Op dat moment starten de heren hun good cop/bad cop routine. The bad cop toont een plastic kaart van Braveworks (o.i.d.) met zijn duim op zijn naam. Als ik hem wil aanpakken, reageert hij agressief: “Niet aanraken”. Uiteindelijk laat de good cop zijn kaart zien met nauwelijks leesbare naam (font 6). Omdat het ding geen foto bevat, lijkt het mij eigenlijk geen echt ID.

Ik vraag hen vervolgens waarom zij mij hebben aangehouden. Dat leidt tot een tirade van bad cop dat er geen fotoos gemaakt mogen worden want het is een besloten ruimte. Fotoos ga je maar maken op de openbare weg.

Flarden poging tot dialoog:

  • Op grond waarvan houdt u mij staande?
  • Gaan we bijdehand doen? Je mag geen jonge kinderen fotograferen, en je moet mensen altijd vragen of je ze mag fotograferen
  • Staat dat in de wet? Staat dat bij de ingang?
  • U werkt niet mee, gaat u die fotoos nog laten zien?
  • Nee, daar heeft u geen bevoegdheid toe?
  • Dus u heeft iets te verbergen! U werkt niet mee, ik ga u aanhouden.
  • O, op grond waarvan?
  • Ik ga u aanhouden!
  • Op grond waarvan?
  • Meneer u werkt niet mee, moeten we de politie erbij halen?
  • Doet u dat vooral, ik heb  niks misdaan.
  • Meneer u bent drie keer gewaarschuwd, ik houdt u nu aan!
  • Op grond waarvan?
  • Daar gaan we weer; u gaat nu met ons mee, we gaan de politie werken

Nadat ze twintig minuten bezig zijn aan de politie uit te leggen dat er een probleem is, wordt ik naar hun kantoortje gebracht. Good cop biedt iets te drinken aan en gaat dan weg.

Alleen met bad cop wordt het wat beangstigend. De man begint een verhaal. Dat hij mij al vaak heeft gezien (ik was er voor de eerste keer) en dat ik fotoos maakte van kleine meisjes met blote ruggen en korte rokjes. en dat zette ik ’s avonds die fotoos op een USB stick op mijn lap top om vervolgen aan mijn gerief te komen (hij formuleerde het iets directer). Ik gaf aan dat dat kennelijk zijn fantasie is, maar niet de mijne. Maar de goed de deur blijft op een kier en bij tergugkeer probeert good cop nog één keer:

  • de politie komt er aan. U kunt maar beter ons die fotoos laten zien
  • hoezo, ik wacht rustig op de politie, heeft u die eigenlijk wel gebeld?

Good cop toont zijn bel log.

  • gaat u de politie wel die fotoos laten zien?
  • wie weet, als ze een goede reden hebben.

Een jonge agent en agente betreden de kamer. Mij wordt meegedeeld dat ik aangehouden ben vanwege huisvredebreuk. Ik heb drie keer geweigerd een bevel naar buiten te gaan op te volgen. Op mijn antwoord dat nooit zo’n verzoek is gegeven, wordt geantwoord: “wij vertrouwen op de professionaliteit van onze collega’s”. Plots komt ook good cop met een foto van de ingang waar inderdaad een rondje met een fototoestel met een streep erdoor prijkt.

Vervolgens de vraag van de agent, waarom ik kinderen fotografeer, want als ik zijn kinderen zou fotograferen, dan zou ik er van lusten. Kortom mijn toestel wordt in beslag genomen en ik wordt afgevoerd naar het bureau. Zakken legen, riem af. Men legt uit dat ik zal worden voorgeleid aan een hulpofficier van Justitie, als die besluit dat ik vast blijf zitten hebben ze zes uur voor verder onderzoek. Ik mag als ik dat wil een advocaat (gratis). ik zeg dat dat niet nodig is. Even later vraagt een sympatieke rechercheur of ik om een advocaat heb gevraagd. Spijtig, want zonder advocaat mag hij mij  niet ondervragen.

Ik neem plaats in de IKEA variant van een bewaarcel. Na een half uur komt de hulpofficier van Justitie, enigszins tot mijn verbazing in vol politie ornaat. hij zegt meteen dat het zeker geen 138 is en dat hij  mijn in vrijheid stelt. Fotografieverbod zou ingegeven zijn door angst voor concurrentie en bovendien iedereen heeft tegenwoordig een mobiel, dus wat wil je. Ik vertel hem nog wat over mijn versie van de gang van zaken. Met een blik vol verbijstering en wanhoop wenst hij mij een goede avond.

 

 

 

 

Oerol in Kijkduin

20160610-1785Een poosje geleden zag ik een roestig silhouetfiguur staan bij het Juttersmuseum van Ome Jan in Kijkduin.
Ome Jan verzamelt van alles en nog wat dus dat kon er ook nog wel bij.
Toen ik hier vandaag eens goed naar keek zag ik dat in het metaal woorden waren gestanst. “Eb en vloed wachten op niemand” stond er geschreven. Een hele mooie zin die meteen tot mijn verbeelding sprak. Foto gemaakt en op flckr en op facebook gezet. Niet omdat de foto zo bijzonder was maar omdat de tekst breed gedeeld moest worden vond ik. Na een paar minuten plaatste Casper een comment op facebook met een verhaal over de oorsprong van dit bijzondere beeld.
Het is er één van de 300, waarvan op één daarvan de tekst staat die door zijn moeder was aangeleverd
De wereld is klein.

De link laat het hele programma van Oerol 2008 zien, er zijn ook filmpjes op.
De tekst van het onderdeel “Opdrift” staat hieronder.
Opdrift – Oerol – 2008
Metalen silhouetten met ‘wijze-uitspraken’ over tijd trokken tijdens het Oerol Festival in tien dagen langzaam van oost naar west langs het Noordzeestrand, Terschelling 2008. De driehonderd silhouetten zijn door het publiek achter¬uit¬lopend verplaatst, want zo bewegen wij ons naar de toekomst. In totaal is zes kilometer, maal driehonderd silhouetten, is achtienhonderd kilometer achteruit lopen. Dit werd begeleid door bewegingstheater en livemuziek. Bewegingstheater, op de grens van de dagelijkse werkelijkheid, bevreemdend maar tegelijk ook informeel en schijnbaar toevallig waardoor de bezoekers ook zelf acteurs werden. Bij het project Opdrift gaat het over de ‘uitgestelde ontmoeting’ die tijd zichtbaar maakt. De spanningsboog die ontstaat als je een afspraak maakt in de tijd, want afspraken maken tijd beleefbaar.Bij Opdrift gaat het ook over het wonder van de tijd, zoals bijvoorbeeld het jezelf verliezen in de tijd door actieve deelname. Voor het verzamelen van de ‘wijze-uitspraken’ is o.a. via een kettingmail vooraf gevraagd in tien woorden een ‘wijze-uitspraak’ in te sturen, met een toelichting van maximaal honderd woorden. De ‘wijze-uitspraken’ zijn gebundeld in het boek Opdrift, waarvoor Wilbert Cornellisen, dichter en essayist, een inleiding heeft geschreven. Hij laat ons daarbij alle hoeken van de tijd zien. Van het proces en de reis langs het strand is een filmisch verslag gemaakt. De silhouetten hebben na Oerol nog op locaties in de Peel en in Salland hun opwachting gemaakt, daarna zijn ze afgeleverd aan de nieuwe eigenaren die het project daarmee mede mogelijk hebben gemaakt.
Het Juttersmuseum van Ome Jan is te vinden in de duinen achter het Atlantic Hotel in Kijkduin.