Den Haag Noordeinde Voor de derde keer op rij zijn grappenmakers het door tientallen beveiligingscamera’s omgeven standbeeld opgeklommen en hebben Willem van Oranje een paar stropdassen omgedaan.
En voor de derde keer maken ze een lange neus naar de beveiliging . Een beveiliginssysyeem dat de belastingbetaler een vermogen kost maar door een stel slaapkoppen wordt bemand .
Op 3 September werden nog twee kunstwerken die voor het paleis lagen meegenomen maar bij de bewaking was er niemand thuis . In het verleden heeft een dwaze vader die uit protest op het dak van het paleis was geklommen om aandacht te vragen
maar staan springen en dansen want niemand letter op hem . In deze tijd van zware beveiliging vanwege terroristische bedreigingen wordt hier toch aangetoond dat het helemaal niets voorstelt en dat elke willekeurige barbezoeker na een paar biertjes
de weddenschap weer aangaat om te bewijzen dat het weer is gelukt.
Regelmatig neem ik de trein van Holland Spoor, wat me de laatste tijd opvalt is dat vertragingen nogal ruim worden door gegeven. In het verleden begon men met een bescheiden vertraging en stelde deze dan meerdere malen bij naar boven. Nu schat men het ruim in en komt tot ieders grote blijdschap de trein gewoon op tijd of slechts een paar minuten te laat. In plaats van mopperende reizigers, staat het perron nu vol opgeluchte tevreden klanten. Mensen die zich al gedoemd zagen 10 minuten later met hun werkdag aan te vangen.
Kijk, daar kan de politiek nog wat van leren. ´Beste burgers we bouwen een cultuurforum op het Spui voor 400 miljoen euro´ Uiteindelijk wordt het twee verdiepingen lager voor de helft van de prijs. De PVV, de Stadspartij, de burgers ze staan allemaal te juichen bij de opening. Iedereen blij.
Het is natuurlijk een psychologisch spelletje, maar mensen laten zichzelf graag in de maling nemen als dat een positief gevoel oplevert. Natuurlijk gaat nog niet alles goed bij de NS. Met een paar vlokken natte sneeuw wordt er al overgeschakeld op een winterregeling. Dat betekent minder treinen. Het is te gek voor woorden, alsof in de Sahara na één dag alle zonnebrandcrème op is en de helft van de kamelen weigert te lopen in die hitte.
Maandag had ik een rustig ochtendje. Met de gordijnen en de telefoon in mijn hand zat ik een dvd te kijken. Een bericht komt langs, mijn buurvrouw ziet het sneeuwen. Leuk, zeg ik. Ik heb mijn gordijnen nog dicht en zit op de bank te lezen in mijn facebook. Mijn telefoon zegt verder dat het 23 graden is in Barcelona. Ik twijfel maar open toch de gordijnen. Het sneeuwt ook aan mijn kant van de straat.
Morgen open ik de gordijnen pas na zonsondergang. Ik leg mijn facebook op de vensterbank en fantaseer over wat er buiten gebeurd in mijn stad. Een karavaan Bedoeïenen met kamelen op handelsmissie. Een groep Eskimo´s met husky´s, die de sleeën ratelend over de straatstenen trekken. Een bende Russen in de olie, die luidruchtig de mensen kennis laten maken met het populaire Russische liedrepertoire De expats rukken op tot in Schilderswijk.
Mijn buurvrouw ondertussen, laat de wereld weten dat ze ze ziet vliegen. Ik open mijn gordijn zie donkere mannen lopen over de daken in Schilderswijk. Ze gooien verdachte pakketjes door de schoorstenen.
Hoe vang je een strandbeest? Vrij eenvoudig: je pakt het bij de horens, net als een texaanse koe. Deze les zal Theo Jansen je bijbrengen als je voor hem werkt als cowboy. Wat hij er niet bij vertelt is dat je als cowboy op het Zuiderstrand in Scheveningen soms natte voeten krijgt: strandbeesten lopen maar al te graag het water in.
Leuk allemaal, maar wat is dat nou: een strandbeest?
Wellicht moet ik enige uitleg verschaffen bij dat woord. Voor sommigen van jullie zal Theo Jansen wellicht een bekende naam zijn, als kunstenaar is hij dat uiteraard voor velen ook weer niet. Theo Jansen werd in 1948 geboren in Scheveningen en is tegenwoordig inwoner van Delft. Begin jaren ‘90 verscheen een column in de Volkskrant van zijn hand, waarin hij een tweetal imaginaire beesten beschreef die zand opwierpen en de mens in zijn strijd tegen de zee bijstonden in het creeren van nieuwe duinen. Na dit artikel besloot hij zich toe te leggen op het realiseren van deze droom: het scheppen van een nieuwe natuur. Strandbeesten bestaan uit kunstof en leven van de wind: afgezien van de zeilen zijn ze geheel opgebouwd uit PVC en tie-wraps.
Theo was als kunstenaar al vroeg gefascineerd door evolutie en dit zie je terug in zijn werk. En niet alleen in de naamgeving van zijn beesten, die allen tot de Animaris-familie behoren. Zo zijn, bijvoorbeeld, de poten van zijn strandbeesten ontstaan in een computerprogramma dat evolutionaire principes hanteert om tot een goede oplossing te komen voor de vele problemen die het voortbewegen over zand met zich meebrengt.
Voet van een strandbeest. Foto: Oenkenstein
Elk jaar doet een nieuwe generatie van deze wonderlijke creaties zijn intrede, een generatie waarin weer nieuwe concepten en ideeen verwerkt zijn die het overleven van het genus ‘Animaris’ mogelijk moet maken. Tot nog toe is dit overleven beperkt: sommige strandbeesten leven niet veel langer dan enkele minuten. Allen sterven ze uit aan het einde van het seizoen.
Cowboy zijn bij Theo Jansen is maar een paar dagen per jaar mogelijk: ergens in de nazomer laat hij zijn strandbeesten los op het Zuiderstrand van Den Haag. Gedurende een dag of drie is er dan tijd voor filmopnames, een aantal demonstraties voor bezoekers en toevallige passanten en veel oplapwerk: strandbeesten lopen de eerste hulp in Theo’s zeecontainer in en uit.
Foto: Oenkenstein
De generatie strandbeesten van 2012 heette ‘Animaris Adulari’. De soort zou bij de WWF al snel op een beschermde lijst komen: ze waren met zijn zessen. Ook was er een afwijkend exemplaar te vinden in hun kudde: een dame met het dubbele aantal poten. Zij was bijna twee keer zo zwaar als de rest en vertoonde enig divagedrag: haar op tijd terug krijgen voor de lunch na een strandwandeling vereistte veel extra werk van de cowboys. Met veel geduld en het nodige duw-en trekwerk was ook zij echter wel tegen de wind in weer thuis te krijgen.
Vele poten. Een strandbeest met sterallures. Foto: Oenkenstein
Deze soort is echter nu alweer uitgestorven. Wellicht zijn hun stoffelijke overschotten nog te vinden op de strandbeestenbegraafplaats bij Theo’s atelier in Ypenburg. Hier rusten de dode strandbeesten, terwijl hun gele PVC-skeletten langzaam verbleken in de wind.
Mandela. In een nat pak.
Hij stapt na zeven jaar voorbereiding uit Hotel Bel Air en loopt hij richting PsyQ, schuin aan de overkant, maar komt niet verder dan het Museon en het Omniversum.
Achter hem volgen vereeuwigde vogels, vergezeld door hersftbladeren.
Reflectie.
Op 12 juli 2012 begon de bouw van het 3,5 meter hoog beeld, gemaakt door Arie Schippers en werd op 25 september 2012, met enige onrust, onthult door Desmond Tutu.
Voet van een strandbeest. Foto: Oenkenstein
Foto: Oenkenstein
Vele poten. Een strandbeest met sterallures. Foto: Oenkenstein
Haagspraak 