
Cartoon


Haagse straatkunstenaars, graffitisten en stickerplakkers exposeren hun werk in het openbaar op de muren van gebouwen, kabelkasten en straatlantaarns. Bij de sloop van enkele gebouwen in de binnenstad, wordt de kunst tijdelijk tentoongesteld, waarbij het werk soms voortijdig wordt overplakt met commerciële affiches, verwijderd of vernietigd.

Zo is de schutting rondom het Amadeus project in het stadshart is een tijdlang voorzien geweest van prachtige straatkunst.
Pieter Musterd: Doe mij maar gewoon een cappucino
Jacq Duimel: Ik blijf aan het bier
dehaagsebom: Ik heb mijn borrel gewoon verstopt
Wil jij niet zo’n klein Keteltje?
Nee, ik ben meer van de Bokma
Dat smaakt!
Zeker!
Er valt dit maal verrassend weinig redactioneels te melden. Wanneer je naar de foto’s kijkt hierboven, krijg je een aardige sfeer impressie. Het was meer een Haagse Borrel..
.Bovendien krijg je een beter idee welk gezicht bij welke auteur hoort…
Akbar, dehaagsebom, Edwin IJsman, Interniek, Happy Hotelier, Gerard Stolk, Jacq Duimel, en Pieter Musterd.
Lies Baas en Oenkenstein waren op het laatste moment verhinderd wegens griep.
Niet echt iets redactioneels, maar dat is geheel niet erg.
Er werd weer over van alles en nog wat gekeuveld.
Onder andere op welke plekken je in tunnels in Den haag en Delft precies de juiste positie kan kiezen om zonder gevaar voor eigen leven graffiti te fotograferen.
Er werd staande de vergadering een post op het blog geplaatst. Interniek liet daarbij zien hoe de WordPress App prima werkt op een Ipad en dat je met Imovie en zijn nieuwe camera heel vlot een videootje edit en oplaadt en dan weer hier inplakt. Geweldig die techniek. Ik zou haast zelf videootjes gaan maken.
Er werd gefotografeerd en gevideoot. Vooral toen bleek dat John JM Orie, een vriend en volger, een rondje had aangeboden omdat hij verhinderd was en de belofte deed dat hij er de volgende keer erbij is. Er volgde een spontane jenever proeverij in het klein. Sommigen bleven hun favoriete jenevermerk aanprijzen….
Dat alles in Café Emma waar we weer fantastisch bediend werden.
Bom kwam zijn oude buurman tegen die toevallig bij ons aan tafel zat te lezen en kan gelukkig weer in zijn eiguh Flickr account.
Gerard heeft zich voorgenomen aandacht te gaan besteden aan de 150ste geboortedag van Louis Couperus.
Ook heb ik staande de vergadering een post uit de prullenbak gevist in de veronderstelling dat de auteur hem daar per ongeluk in had laten verdwijnen…(is dat zo Har?).
Dat was het voor vandaag.
Het blijkt dat je een slideshow niet op je IPad ziet. Ik heb nu dus maar de foto’s er gewoon ingeplakt.
Met de toevoeging van de borrelspraak op video na veel geklooi met Google en YouTube.
het vereist een speciale techniek
Dan kan de druppel er ook nog wel bij om het verhaal compleet te maken 😉
van dit soort bandjes word je vrolijk
Ik moet er niet aan denken onze warming-up van een week op Jamaica als standaard in Den Haag in te voeren. Vooral het vroege tijdstip van cocktails nuttigen in de SamSara Pool Bar is werkelijk tegen het surrealistische aan. Van 10 uur ’s ochtends tot 10 uur ’s avonds is het een lust die je thuis wel eens duur te staan kan komen. De Pina Colada with rum is zo verfrissend koel en smakelijk dat je al snel aan een tweede denkt. Voordat je er erg in hebt staat ook cocktail nummer twee alweer voor je neus. De eerste keer vraagt de barvrouw: “Which room?”, ten teken dat het bandje om mijn pols ook werkelijk het bewijs is dat ik in Samsara gelogeerd ben. “Room one o four”, is dan ook mijn antwoord. maar naarmate ons verblijf verstrijkt verwacht je die vraag niet meer toch? Nee, het blijkt dan ook de vraag te zijn: “With rum?”. Waarop ik dus braaf antwoord: “One o four!” Dat moet vreemd antwoord zijn op de vraag of je de Pinacolada met of zonder rum wenst. Een waarschuwing voor elke all-inclusivevakantieganger met een zwak voor cocktails: begin er niet aan want je bent eraan verslaafd voordat je er erg in hebt.

het rustige Samsara terras was een prima keuze
Gelukkig is reggae niet onze stijl van muziek waardoor het verblijf in de bar drastisch wordt beperkt. Op Jamaica is werkelijk overal en altijd Bob Marley aanwezig. “Ya man”, is het stopwoordje van alle rasta’s. De Jamaicanen praten zelfs in het ritme en op de toonhoogte van reggae. “Ya man, get out of the sun man, you look like a lobster”, roept een rasta op Legends beach mij toe. Ya man wat wil je als je geen parasol kunt bemachtigen omdat iedereen je vóór is geweest.
Met zijn zeventienen in een tienpersoons busje
Met de shuttle kunnen wij ‘gratis’ tussen SamSara en Legends worden vervoerd in een volgens mij tienpersoons busje. Nou ja, vervoerd … Je bent vrij om de chauffeur een dollar te tippen staat er op de sticker, dus het verplicht je tot niets. Daar blijkt de chauffeur anders over te denken want hij houdt je goed in de gaten of je wel betaalt en maakt ruzie als je weigert. De laatste keer dat wij meerijden, weet hij zeventien personen in zijn gedateerde vervoer te persen. En sommigen vragen al om twee zittingen per persoon.
echt leuke muziek
Nee, dan de steevast voorbij trekkende strandparade van hoeden- en pettenverkopers, bananentrosjes, ananassen en mango’s, kranten en natuurlijk de niet aflatende ya man reggae rasta’s die na drie nummers weer tien meter opschuiven om een volgende collecte in te zetten. Ya man. Jamaica is it for me, for the moment.
Ya man.

Voor de vele straatmuzikanten in Den Haag breken zware tijden aan. Een ruime meerderheid van de Haagse gemeenteraad heeft onlangs ingestemd dat het bedelverbod wordt opgenomen in het APV.
Veel bezoekers aan het centrum ergerden zich aan het groeiend aantal bedelaars-muzikanten. Winkeliers verenigd bij het BOF klaagden ook dat bij ingangen de bedelaars soms opdringerig gedrag vertoonden.
Den Haag had als een van de weinige grote steden een gedoogbeleid, daar is met medewerking van VVD, PVV, CDA en PVDA nu een einde aan gekomen.
Een aantal gerenommeerde straatmuziekanten zoals Chuck Deely maken een grote kans dat ze gewoon mogen doorgaan met muziekmaken.

